Ernstig ziek zijn en dan even weg. Dat zijn momenten met een gouden randje.

Een pareltje

De sleutel van pa en ma heb ik meegenomen, zodat ik makkelijk naar binnen. Ik ga ze wegbrengen naar een Indische dansmatinee. Mijn vader is al een lang tijd niet weggeweest, hij heeft longfibrose, en het is nu eindelijk eens tijd voor een uitje. 

Nadat hij zijn kleine zuurstoffles heeft gevuld en hij zichzelf daaraan heeft aangesloten en de elektrische zuurstofgever (zo noem ik het apparaat wat zuurstof voor hem zuivert) klaar staat, kunnen we weg. 

Voetje voor voetje loopt hij naar de lift, langzaam, maar voor hem eigenlijk nog te snel. Mijn moeder loopt erachter met een tas waarin alle toebehoren voor de zuurstof zitten. Ik loop weer daarachter met de elektrische zuurstofgever, die gelukkig wieltjes heeft, zodat ik niet hoef te sjouwen.

De voordeur is op slot, de lift komt eraan, we kunnen verder. In de lift kan hij even zitten op het klapstoeltje wat we tegenwoordig altijd meenemen.

De auto staat klaar, pa installeert zich voor en komt bij van de lange tippel. Ma gaat achter zitten, het elektrische zuurstofding gaat in de achterbak en ik installeer me achter het stuur. Voor zekerheid heb ik de navigatie meegenomen zodat ik zeker weet dat we niet verdwalen.

Wanneer we, 40 minuten later, aankomen worden mijn ouders met veel knuffels, kusjes en glimlachen ontvangen. Er wordt een plek gecreëerd waar ze rustig kunnen zitten en waar het zuurstofding aan gesloten kan worden.
Dat hij praktisch achter een deur zit en niet in de zaal waar de band speelt maakt pa niet uit, hij gaat hem om het gezelschap, de muziek die op de achtergrond te horen is, er even uit zijn. Daar gaat het om.

Verschillende mensen komen op hun af en beginnen te praten over ‘die goede oude tijd’ over ‘vroeger toen..’. Een onderwerp wat vaak naar boven komt. Ik denk vaak aan momenten van vroeger. Toen de kinderen klein waren en pa met ze stoeiden. Ze liggen ver achter ons en dat komt het niet door het feit dat de kinderen groter zijn. 
Nee, de longen van pa kunnen het niet meer aan. 

Nu is elk moment een pareltje.

Met een glimlach en een goed gevoel laat ik ze achter, pa druk in gesprek en glimlachend, ma bij het eten haar geld uit te geven. 

Momenten als dit zijn zeldzaam, moeilijk en we moeten ze koesteren, want we weten niet hoe lang het nog duurt.

Reageren?