Ja mensen, tegenwoordig kan het. In therapie gaan via internet!. Gewoon vanuit de luie stoel, geen vrij nemen van je werk, in je eigen tijd. Ideaal toch? Maar is het wel toereikend?

Ik was het zat. Er zaten me een aantal dingen behoorlijk dwars. Al een hele tijd. Het ene moment denk je, het gaat wel. Het andere moment slaat het weer in als een bom, zeker op de momenten dat ik nogal emotioneel ben. Ik kwam tot het besef dat ik er iets aan moest doen. Maar waar moest ik beginnen? Er is zoveel in mijn leven gebeurd wat ik nog niet echt een plekje heb gegeven. Maar heb het toch altijd overleefd. Echter in mijn drang tot overleven stopte ik dingen weg. Ver weg. Want ik was bang dat als ik het toe zou laten, ik zou gaan huilen en niet meer zou kunnen stoppen. Ik was dat een beerput opengetrokken zou worden die daarna moeilijk te dichten zou zijn.  Met als gevolg dat ik afgestompt ben in mijn gevoel. Er zijn niet veel dingen die mij nog snel van mijn stuk brengen. Mijn hoofd is afgesneden van mijn lichaam. Lichaam? Heb ik die nog? Het gevoel met mijn lichaam was ik volledig kwijt. Nu ik een nieuwe relatie aan was gegaan, kwam ik er achter hoe ver ik van mijn gevoel verwijderd was. Hoe dik mijn muur eigenlijk wel niet was. Waar ze die Berlijnse muur gelaten hebben? Ik geef je een hint.......

Enfin, ik wilde iets aan mezelf gaan doen. Echter zat ik totaal niet te wachten op gesprekken met een 1 of andere psychiater die alleen maar luistert en je verder weinig handvaten geeft. Ik had totaal geen zin in eindeloos gelul over alles dat was en waar al mijn problemen vandaan komen. De laatste jaren heb ik diep in mezelf gegraven, alles geanalyseerd, dus ik weet verdomt goed waar alles vandaan komt. Daar hoef je geen expert voor te zijn. Nee, ik had iets nodig waarmee ik concreet dingen aan kon pakken. Dus ik ging surfen op internet.

Therapie via internet

Ik kwam een site tegen van een groep psychologen die therapie geven via internet. Ik dacht: dat is handig. Gewoon vanuit je luie stoel therapie volgen. Gerichte therapie. Geen eindeloze gesprekken, nee gewoon doen! Dat is mijn motto! Dus ik meldde me aan. In eerste instantie moest ik een hoop vragenformulieren invullen. Waneer dat klaar was moest ik daarheen bellen om een  terugbel afspraak te maken. Zo gezegt zo gedaan. Een psychologe belde me terug en evalueerde met mij mijn vragenformulieren. Zij kwam tot de conclusie dat het wel erg veel was waar ik mee zat en dat er een keuze gemaakt moest worden welk stukje ik ging aan pakken. Haar advies was een verwerkingstherapie te gaan doen. Ik was het met haar eens dus daar gingen we dan ook voor. Ik moest 1 traumatische gebeurtenis uitkiezen waarmee we aan de slag zouden gaan. Ik vond het best moeilijk die keuze te maken, maar ik bedacht me al snel dat het de laatste meest heftige gebeurtenis moest zijn waar ik toch met regelmaat aan denk. De moord op mijn vriendinnetje. De psychologe vond dat een goede keuze en dus gingen we aan de slag.

Hoe gaat het in zijn werk

De therapie bestond uit schrijfopdrachten. Dat bleek voor mij een goed middel, omdat ik zoals jullie al weten erg van schrijven hou. De psychologe geeft je instructies waarna jij  schrijfopdrachten maakt. Die zij vervolgens weer evalueert. De therapie bestaat voornamelijk uit herhaling en vanuit een ander perspectief dingen op te schrijven zodat dit inwendig een verandering teweeg brengt en je inzichten geeft, die vanuit jezelf komen. De therapie duurt ongeveer 10 weken. Waarbij je 2x in de week aan je schrijfopdrachten werkt. De schrijfopdrachten mogen niet langer dan 45 minuten in beslag nemen. Je maakt van te voren een planning waar je, je aan moet houden.

Is het toereikend?

In het begin vroeg ik me af in hoeverre dit mij zou gaan helpen. Maar al gelijk bij de eerste schrijfopdracht begon er wat bij me los te komen. De wijze waarop ik de eerste schrijfopdracht moest maken daar had ik zelf nog niet aan gedacht en het was wel een eye-opener. Er kwam een hoop los. Inmiddels is mijn therapie afgerond en over een aantal weken krijg ik nog een evaluatie. Maar ik merk dat voor wat betreft het verlies van mijn vriendin een aantal dingen voor mij verandert zijn. Ik denk er niet constant meer aan. Ik voel me niet meer zo schuldig en ik geef mezelf de ruimte het verdriet te mogen voelen. Ik vond van mezelf namelijk dat ik niet het recht had  het verdriet te voelen. Deze therapie was voor mij heel toereikend.

Natuurlijk ben ik er nog lang niet, want er zijn nog veel meer dingen die aangepakt moeten worden. Maar ik ben er van overtuigd dat voor veel mensen deze vorm van therapie echt toereikend kan zijn. Als je een doorverwijzing hebt van je huisarts wordt deze therapie volledig vergoed.

Het voordeel van deze therapie vind ik dat het je concreet een handvat geeft zonder eindeloos over dezelfde dingen te moeten praten. Je kunt het in je eigen tijd doen. En het belast je werk niet.

Dus therapie volgen vanuit je luie stoel? Ik zeg doen! Wat heb je te verliezen? Je wordt er in ieder geval niet dommer van.

Wil je ook weten hoe het werkt? Kijk maar eens op www.interapy.nl

Reageren?