Als je die nekjes zo lekker vindt ruiken en er het liefst de hele dag je neus in zou willen steken...oh mens ga iets anders doen!

Ik ben een vrouw van liefde.
Die liefde geef ik dan ook in grote hoeveelheden aan mijn nakomelingen.
In een vertrouwde mailwisseling met een ooit zeer dierbare vriendin stelde deze vriendin mij
de vraag of ik misschien zo'n typische parasietmoeder was.
De vraag had me geschokt en ik weet niet meer goed wat ik haar geantwoord had. Waarschijnlijk heb ik haar gevraagd wat ze met parasietmoeder bedoelde. Haar antwoord kwam er op neer dat er twee soorten moeders zijn. De ene soort heeft genoeg aan zichzelf en staat zo stevig in de schoenen dat ze uitstekend in staat is, zichzelf los te zien van haar kinderen. Dit is een type moeder die zich zelf niet opdringt aan haar kroost. Ze zal nooit uit zich zelf haar kind knuffelen, maar wachten tot dat het kind daar zelf om vraagt of zelf het initiatief neemt. Deze moeder laat haar kinderen emotioneel vrij. De andere soort is onzeker, ook in het moederschap en heeft een grote behoefte aan bevestiging. Die bevestiging zoekt ze in haar kinderen. Als zij van haar houden, dan deugt ze als mens en als moeder en anders niet. Ook is het met haar zelfliefde zo slecht gesteld, dat ze die probeert te compenseren door liefde te onttrekken aan haar kroost. Ze verstikt haar kinderen met lieve woordjes, knuffeltjes en zoentjes en is overbezorgd.

Nu herken ik mezelf best in de tweede type. Ik ben niet bepaald een vrouw of moeder die overloopt van zelfvertrouwen. Integendeel en daarom laat me sindsdien de vraag niet meer los. En ben ik erg gaan letten op hoe andere moeders met hun kroost omgaan.
Ook gebruikte ik beelden van vroeger, die van mijn eigen opvoeding om mijn eigen situatie er mee te vergelijken.
Wat mij daarbij opviel is dat mijn moeder en ook vele moeders van nu een pedagogische gelaatsuitdrukking bezigen, op bepaalde tijden en wanneer nodig knuffelen en voor de rest enkel opvoeder en voedster zijn.
De liefde in hun hart is groot, overweldigend, maar hij blijft daar en uit zich voornamelijk door middel van goede structuur, goede basisvoorzieningen en het stimuleren van zelfstandigheid bij het kind.

Suggereer ik nu dat ik al deze dingen nalaat? Dat is niet zo. Ook ik probeer op  mijn manier mijn kinderen alles mee te geven dat ze eventueel nodig zullen hebben voor later. Maar toch...lijkt of moet ik zeggen, leek de prioriteit bij mij vooral te liggen bij een hele dag door knuffelen en gek doen.

Nu mijn jongte, Sas, van zichzelf een rustig kereltje, steeds meer het opstandige gedrag begint te vertonen van zijn oudste broer, begin ik me toch af te vragen of ik het niet helemaal verkeerd doe.
Voor het gedrag van mijn oudste had ik een perfect excuus. Hij was nou eenmaal zo als hij was en wij probeerden hem daar zo veel mogelijk in te sturen en te begeleiden.

Maar voor het gedrag van Sas heb ik geen enkel excuus.
Of maak ik me gewoon weer zorgen om niets en hoort dit bij de Terrible Two's?

 

 

 

 

copyright assyke

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.