Van het padje af en als de nood het hoogst is.

Noorwegen

De mooiste herinneringen zitten in mijn hoofd, daar heb ik geen foto´s voor nodig. Onder al die duizenden foto´s die ik heb op mijn PC, ontbreken die van mijn vakantie ooit in Noorwegen, zo´n dertig jaar geleden. Toen had ik, en bijna niemand in die tijd, al een digitale camera. De aanleiding dat ik nog eens terug keek ik mijn persoonlijke historie, waren die verschrikkelijk beelden over de aanslagen die de wereld voor een paar weken lang beheersten. Zo extra verschrikkelijk ook door die persoonlijke verhalen die er later bij verteld werden over slechts een beperkt aantal momenten die voor de onschuldige jeugd op dat eiland waarschijnlijk voor hun leven bepalend zouden zijn. Daarbij viel mijn eigen wat minder leuke ervaring natuurlijk volledig in het niets.

Noorwegen is een stoer land met uitzichten die ik niet of zelfs bij benadering zou kunnen beschrijven. Al wandelend en onder steeds een andere hoek, waande ik mij daar in een wonderlijke buitenaardse wereld. Samen met mijn vriend hadden wij thuis onze rugzakken gevuld met slechts datgene wat wij echt en beslist niet zouden kunnen missen.

Een tent, slaapzakken, matrasje, benzine brandertje, een pannetje en kleding. Vooral warme kleding en tegen de regen. Met `het eendje` op de boot naar Bergen, daar geparkeerd bij een nationaal park en we zouden verder lopen met onze overzichtelijke bezittingen, eerlijk verdeeld over twee sterke schouders. We hadden er zes weken voor uitgetrokken en hebben er daarvan vier te voet in het paradijs doorgebracht. Verdwalend en op onszelf teruggeworpen. Dat is een manier van op vakantie gaan die verder gaat dan op vakantie gaan en pas een succes kan worden als je samen goede maatjes bent.

Dat ging meestal dus heel goed, maar zoals met alles, ook wel een keer wat minder. Een beetje irritatie over niet gelijke snelheid kunnen of willen halen, leidde tijdens een van onze dagen tot de afspraak dat hij alvast vooruit zou gaan. Niet het resultaat van ruzie maar meer het mooie vermogen om in praktische oplossingen te kunnen denken. Zo kenmerkend voor het succes van goede maatjes kunnen zijn.

Dus langzaam maar zeker verdween mijn vriend in de verste verte en voelde ik mij sterker dan ooit. Het gevoel van er alleen voor te staan in een gebied waar helemaal geen mensen wonen laat staan lopen, laat je op een andere manier kennis maken met jezelf. Het maakte alles wat ik zag en voelde tot een zuivere en voor mij ongekend geweldige ervaring. In een ijle lucht die dus al net zo zuiver was.

Ik keek om mij heen en genoot letterlijk met volle teugen en zag de kracht van het gebergte, zag de prachtige wolken en ook in iedere bosbes de mooiste bosbes die ik ooit gezien had. Heerlijk waren ze en ik liet mij verleiden om ook die andere bosbessen, die wat verder van het pad af groeiden, vooral niet over te slaan. De tijd werd relatief in deze prachtige en smakelijke omgeving en ook mijn oplettendheid. Als in een soort roes had ik steeds in grote lijnen het rechte pad gevolgd, tenminste dat dacht ik.

In deze omgeving, waar geen enkele kerktoren was om je op te kunnen oriënteren, en ook geen zee en de bergen steeds meer op elkaar gingen lijken, was het mij gewoon gelukt om heel simpel de weg kwijt te raken. In een stenen tijdperk waarin er nog geen mobieltjes waren, dus die miste ik ook niet. Wel de borden/pijlen die mij hadden moeten vertellen waar ik heen moest, maar die waren er dus ook niet of niet meer.

Voor mijn gevoel heb ik daar een eeuwigheid rondgelopen, uiteindelijk niet langer ontspannen maar geconcentreerd op alles waar ik aan voorbij kwam. Het weidse uitzicht maakte plaats voor een hoop met slordig gestapelde stenen of een groep onduidelijke struiken en ik probeerde deze te registreren als ijkpunt in mijn streven het juiste pad weer terug te vinden. Dat registreren ging zo goed dat ik uiteindelijk tot de ontdekking kwam dat het niet de tweede keer was maar vast al de derde keer dat ik dat moois passeerde.

Behalve dat ik op een gegeven moment hardop ging denken, begon ik ook steeds wat sneller te lopen. In kringetjes zoals ik mij zelf moest toegeven en zeker, dat leidde wel tot een soort paniek. De wolken waren niet langer geruststellende onsamenhangende plukken witte watten, maar inmiddels een dikke donkere brei die niet veel goeds beloofde. Het werd eigenlijk gewoon een beetje donker. En koud ook want wat uit de lucht viel was geen motregen maar hele fijne lichte sneeuw.

Op die ene berg stenen, die mij dus al redelijk bekend voor kwam, ging ik uiteindelijk maar zitten en wist niet wat ik denken moest. Links, rechts, voor en achter ik had alle richtingen al uitgebreid gehad.

Het blijken spaarzame gouden momenten achteraf, maar alleen natuurlijk omdat er tenslotte gelukkig een goede afloop was. Het gevoel wat ik toen had daar op die stenen was echter keihard en ik hoorde mijzelf zelfs fatalistisch zeggen “nou, dat was het dan”. Mijn instinkt werkte op volle toeren en bracht mij in een vogelvlucht van mijn lieve ouders naar mijn zorgeloze schooltijd, zelfs naar mijn collega’s op mijn werk en verder nog allerlei minder belangrijke details in een vreemde ad random volgorde.

Ik betrapte mij erop dat ik afscheid aan het nemen was. Dat er een puur gevoel was van dankbaarheid maar ook van spijt. Dat het nu uitgerekend hier in een onvolprezen paradijs zo dramatisch af zou lopen. Dat ik alleen mezelf had en gewoon alles geprobeerd had wat ik kon maar dus letterlijk geen uitweg zag. Dat mijn vriend wel wist dat ik in Noorwegen was maar niet waar en hoe en waarom. In deze nood leerde ik de goden verzoeken maar kreeg van hen geen antwoord, of wel?

Na het verstrijken van de tijd – die in geen geval nog meetbaar was – stond hij ineens voor mij.  Als vanuit het niets, een grote blonde Noor. Kwam die van rechts, van links, of rechtstreeks uit de hemel? Het maakte mij helemaal niks meer uit en wist niet hoe gelukkig ik mij ineens mocht voelen. Na een paar zinnen in gebroken Engels werd overgegaan tot aanpakken. Letterlijk ook want hij nam mijn rugzak en maakte gebaren die ik vertaalde in een opdracht dat ik hem zou moeten volgen. Dat deed ik graag en ik overtrof mijzelf in een snelheid die nodig was om hem op de voet te kunnen volgen.

De tijd die nodig was om bij die eerder geplande zeldzame hut in de bergen aan te komen, leek nu ineens te vliegen. Wat was ik deze onbekende Noor dankbaar. En wat was het weerzien met mijn vriend bijzonder, daar bij die hut.

Het cliché van de kreet  “als de nood het hoogst is, is de redding nabij”, kende ik nog niet van zo dichtbij en hoopte ik als waarheid eigenlijk ook nooit meer tegen te moeten komen. Het was een heel onverwacht goed afgelopen avontuur geworden, eentje van geloof, hoop en liefde. Eentje van vooruitkijken, terugkijken en relativeren en weten dat afzien, angst en onzekerheid allemaal en tegelijkertijd soms nodig is om weer op je eigen en wel het juiste pad terug te komen.

Reageren?