Uit het dagboek van een dakloze met spierpijn

Pijn


Vandaag is het officieel ik heb een hekel aan fietsen.
De pijn in mijn kuiten is ondraaglijk, feitelijk alles onder de gordel doet pijn.
De liezen zijn geschuurd en rood.
Op de plaats waar ooit mijn billen hebben gezeten hangen nu twee geblutste rouwe tartaartjes.
Het credo het zal aan mijn kont roesten gaat bij niet meer op.

Kortom een groot misère, ik heb niet gauw medelijden met mezelf.
Maar vandaag is het andere koek, ik vind me zelf ronduit zielig.
Vandaag doe ik niets, ik lag te zwelgen in golven van zelfmedelijden terwijl de regen mijn tentje geselde.
Het leven van een dakloze gaat niet altijd op rolletjes.
Natuurlijk het is best wel avontuurlijk, de ochtend weet vaak niet wat de avond brengen zal.

Introspectie
 

Ik realiseer me donders goed dat ik dit lot zelf gekozen heb.
Maar gaandeweg merk ik dat het toch iets doet met je zelfbeeld.
Ik heb er eerder nooit over nagedacht maar het is een interessante materie.
Hoe zal een dakloze zich zelf zien, wat voelt hij?
Om nou te zeggen dat ik een laag zelfbeeld had toen ik aan dit avontuur begon, nou nee niet bepaald. (dat wil niet zeggen dat ik een overdreven positief zelfbeeld had, nee het is meer zoals de gemiddelde medemens, ik was wel tevreden)
Maar ik merk dat ik als het ware afglijd, het gaat ongemerkt maar het gebeurt wel.
Het kost me tegenwoordig bijvoorbeeld moeite een winkel of restaurant in te gaan.

Het intrigeert me, waarom overkomt me dat?
Ben ik bang dat mensen zien dat ik dakloos ben?
Ben ik bang om zielig gevonden te worden?
Ik kan er nog geen duidelijk antwoord op geven.
Voor mij is het wel reden mijn zoektocht nog niet te beëindigen.
Ik wil hier een antwoord op vinden, ik voel dat het belangrijk voor me is.
Tot zover het doctor Phil hoekje (wat heb ik een hekel aan die man, ik vertrouw hem ook niet volgens mij is hij in werkelijkheid heel anders dan hij zich op tv voordoet, u weet wel stille wateren en diepe gronden en zo. Mijn alter ego is nog erger die verdenkt hem van hele vieze, kinky spelletjes, nou denkt mijn alter ego al snel het slechtste van de medemens. Ik heb hem daar ooit bestraffend op toe gesproken, maar zie het sorteert geen enkel effect. (Wel weer een hoop tekst zo tussen haakjes))
Bezorgt deze introspectie mij dit gevoel van zelfmedelijden, neen dat is niet het geval.
Het heeft te maken met iets anders, feitelijk zijn het twee oorzaken en wel in combinatie met elkaar.
Laat ik wat duidelijker zijn, dat mistige geraaskal u zult wel denken dat dakloze bestaan heeft hem ook niet echt goed gedaan.

Tegenwind

 

Iets zinlozer kan ik niet bedenken tegenwind, waar is dat nou goed voor.
Kijk als je surft of zeilt of je hebt een windmolen dan heb je er wat aan.
Maar als je fietst en je hebt tegenwind dan heb je er niks aan.
Ik fiets niet voor mijn lol, nee ik wil van punt A naar punt B en graag zo snel mogelijk.
Gezellig een stukje fietsen doe ik dan ook alleen als het windstil is.
Zo moest ik ooit ergens zijn voor een vergadering, en in mijn overmoed had ik de fiets gepakt.
Toen ik vertrok was het windstil echter na 2 kilometer begon het te waaien.
En niet een klein beetje, nee echt hard waaien op orkaankracht.
Natuurlijk u raadt het al het was tegenwind.
Zwetend en hijgend als een pakpaard kwam ik op de plaats van bestemming.
Drijfnat van het zweet met een rooie kop was ik aanwezig op de vergadering.
Wat er besproken werd op de desbetreffende vergadering kan ik niet meer reproduceren, ik was kapot.
Het enige wat me op de been hield was de gedachte dat ik op terugrit de wind in de rug zou hebben.
Ik zou dan snel thuis zijn om me te douchen.
Wat dacht u wat tijdens de vergadering was de wind gaan draaien en het was nog harder gaan waaien.

Gisteren

Het waaide gisteren dus ook, ik reed op mijn stalen ros over een lange dijk.
Langzamerhand begon het steeds harder te waaien en ja hoor natuurlijk de wind was tegen.
Ik moest denken aan Boudewijn de Groot 'de eenzame fietser' het gaf me een vreemd soort rust.
Al mijmerend, de rug iets gekromd, ploegde ik mij een weg voort.
Achter me klonk boven het geluid van de wind uit een irritante fietsbel.
Bah wat een opschepper dacht ik nog wie moet er nu zo nodig inhalen.
Maar goed ik maakte ruim baan, wie weet kon ik nou uit de wind worden gehouden.
Langszij kwam een bejaard vrouwtje op haar nieuwe fiets.
Moeiteloos passeerde ze me alsof ik er niet stond, ze knikt naar me 'goedemiddag'
Dit was me te gortig, een jonge kerel in de bloei van zijn leven ingehaald worden door een bejaarde.
Ik besloot aan te pikken, lekker uit de wind fietsen en later als ze tekenen van moeheid zou vertonen.
Dan zou ik haar passeren en haar achteloos toeknikken.
Niets was minder waar, besmuikt moet ik het toegeven, ik kon haar niet bijhouden.
Schijnbaar zonder dat het haar enige moeite kostte werd de afstand tussen ons steeds groter.
Om een lang verhaal wat korter te maken die middag ben ik 10 (TIEN) keer ingehaald door een bejaarde medemens op de fiets.
Geen enkele keer kon ik ze bij houden, de vernedering was compleet.
De laatste keer was misschien nog wel het ergste.
Deze fietsende vrouwelijke Methusalem had een hondje achterop haar fiets in een mandje.
Ik kreeg toch sterk de indruk dat dat beest zijn tong naar me uit stak terwijl ze verder uit zicht raakten.
Mijn frustratie liep dermate hoog op dat ik dacht de eerstvolgende bejaarde die me nu nog durft in te halen, die hoek ik neer!

Later op die middag zag ik een poster hangen van een plaatselijke fietsenwinkel.
'Wie fietst er mee op de Opstapdag voor elektrische fietsers'
Ik voelde me zwaar belazerd
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.