Willy Vandersteen, geboren op het Stuivenbergplein, groeide op in de Antwerpse volkswijk De Seefhoek als zoon van een beeldhouwer/ornamentmaker. Zijn tekenaanleg en fantasie waren tijdens zijn kindertijd al opvallend. Hij tekende wielerwedstrijden op de stoep van de August Sniedersstraat en bedacht verhalen en toneelstukjes die zijn leeftijdsgenoten vervolgens naspeelden.

De jonge Willy Vandersteen verslond boeken en droomde op school regelmatig weg tijdens de lessen geschiedenis. Toen hij eens over de kruistochten geleerd had, trokken hij en enkele kinderen uit de buurt verkleed als ridders naar de kerk om er zich te laten zegenen. De onderpastoor zei hen echter dat het Heilige Graf al bevrijd was. (bron: Wikipedia)

Al op jonge leeftijd associeerde ik mij met de verhalen van deze man. De oranje vertrouwde kaft met daarop Suske en Wiske in een eeuwig modieuze outfit. Ze waren mijn beste vriendjes. Ik had een hekel aan Krimson en alle andere slechteriken. Ik kon hartelijk lachen met de domme grappen van Lambik. Die Sidonia was maar een aansteller, maar zorgde altijd voor spanning met haar paniekaanvallen. Jerom, natuurlijk de sterkste man van de wereld, nam ik met een korreltje zout en toch was hij mijn held. De leukste figuren zoals Barabas, Tobias, Sus Antigoon enzovoorts, spraken allemaal tot mijn verbeelding.

Als geen ander kon ik me helemaal verdiepen in de beeldverhalen van Suske en Wiske. Ik keek niet om naar boeken, maar die oranje gekafte stripboeken waren heilig voor me! Ik schoot in de lach. Ik leefde mee met de emoties die voorbij kwamen. Ik werd dolblij als ik ze kreeg voor mijn verjaardag of voor sinterklaas. Zelfs als ik wat centen had gespaard ging het meteen naar de plaatselijke boekhandel om een nieuwe oranje vriend te kopen. De eerste druk wilde ik in handen krijgen. Die waren bijzonder voor me. Niet alleen omdat ze het de eerste druk was, maar ik was vooral ook een van de eersten die het verhaal las.

Er zijn verhalen bij die ik misschien wel vijftig maal heb gelezen. Mijn favorieten zoals “De texasrakkers” en “De tamme Tumi” of “Het hondenparadijs” lees ik nog steeds heel graag. “De texasrakkers” is zelfs verfilmd, in animatie weliswaar, maar dat wil toch wat zeggen over het verhaal! Mijn boekenkast puilde uit van de oranje Suske en Wiske’s. Ik was er zuinig op en “spaarde” ze echt. Ik wilde elk boek hebben! Nog steeds heb ik die behoefde, maar ik heb ze nog niet allemaal. Wie weet komt het nog eens zover om de missende titels aan te schaffen. Dan heb ik een verzameling waar ik super trots op ben!

Misschien denk je bij jezelf: “Stripboeken? Die Sjoerd is zeker kinderachtig?” In tegendeel, lees er maar eens een! Ze bevatten heerlijke humor en emoties worden geweldig weergegeven in beeld en woorden. De verhalen boeien van begin tot eind. De tekeningen zijn uniek en regelmatig lig ik helemaal in een deuk om de grappen die worden uitgebeeld. Geschiedenis, een van de grootste inspiratiebronnen van Willy Vandersteen, komt bijna in elk boek wel naar voren. Ook fictie is een onderwerp waar deze man veel over schreef. Op mijn lijstje staat hij bovenaan de top tien, naast Annie M.G. Schmidt, de geestelijke moeder van Jip en Janneke. Mijn meest gelezen boeken dus: “Suske en Wiske” en “Jip en Janneke”. Literatuur? Wat mij betreft wel! Onmisbaar in de opvoeding en in de lessen over goed en kwaad.

Wie weet heb je nog wel ergens een Suske en Wiske in de kast liggen of op zolder. Misschien wel bij je ouders thuis in een stoffige doos. Pak er eens eentje en lees het eens door. Je zult merken dat het verkwikkend werkt. Het is afleiding. Je leest, je voelt, je verwerkt, je dagdroomt, eigenlijk is het lezen van Suske en Wiske heel erg goed voor je! Want zeg nou zelf. Wat zouden we zonder humor en verbeelding moeten in ons leven?

Tot slot nog even een flauwe grap uit Suske en Wiske:
"Ik moet dringend iets vertellen", zegt Lambik, die opgewonden komt binnenvallen. "´s Nachts dwaalt er hier een spook rond in de tuin !" Suske, Wiske en tante Sidonia beginnen hartelijk te lachen. Lambik wordt een beetje boos. "Jullie geloven het niet, hè ?", roept hij. "Ja hoor, Lambik", zegt Wiske. "Wij hebben er ook een. Kom maar mee". Ze leidt Lambik mee naar boven. "Eek ! Een spook !", roept Lambik plots geschrokken. "Nee hoor, wees gerust", zegt Wiske. "Het is de spiegel maar."

www.sjoerdjong.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.