Een kleine psychologische analyse over een jaarlijks terugkerend dilemma

Ik heb vandaag besloten om het nieuwe jaar niet te starten met een goed voornemen.
Derhalve zult u ook in het nieuwe jaar getuige zijn van mijn aangeboren nurksheid,
Dit scribale frutseltje schrijf ik ietwat korzelig.
Hedenochtend na de rituele rondgang met mijn viervoeter wilde ik mijn traditionele kopje troost opvrolijken met een appelflap.
Deze waren gisteren reeds gemaakt en alleraardigst geslaagd.
Maar helaas ik vond 'den hond in den pot'

Na een stapavondje (volgens mij was het in het holst van de nacht) was mijn zoon ietwat hongerig thuis gekomen.
Met waarschijnlijk de gedachte van 'na mij de zondvloed' heeft zoonlief tot werkelijk de laatste kruimel alles in zijn snaveltje gepropt.
Wanneer gaat dat rotjong nou eens op zich zelf wonen?
Ik heb werkelijk alles al geprobeerd.

De eerlijkheid gebied me te zeggen dat het niet altijd de schoonheidsprijs heeft verdiend maar ik heb echt alle registers open getrokken.
Ik ben zelfs zo ver gegaan naar aanleiding van het programma van Derk Bolt u weet wel van 'Spoorloos' hem te vragen 'wanneer ga jij eens op zoek naar je echte ouders?'
Hetgeen me een woedende blik van mevrouw Azijnpisser opleverde.
Persoonlijk vond ik het wel geinig gevonden.
Het lijdend voorwerp reageerde slechts met 'denk je dat je leuk bent'

Natuurlijk realiseer ik me dat bovenstaande niks met de titel te maken heeft waarvan akte.
Waarom sneuvelen zoveel goede voornemens?
Alvorens ik over ga tot de essentie van dit vraagstuk schets ik eerst de sfeer om te komen tot een dergelijke besluitvorming.
De maand december is van oudsher een verwarrende maand.
Dat zit hem al in de tenaamstelling december komt van decem en dat betekent 10 (tien)
En u en ik weten inmiddels dat december de twaalfde maand is.

December is ook de maand van de geforceerde gezelligheid.
Sinterklaas of kerst vieren met mensen die u verder het jaar niet ziet kan dubbele gevoelens opleveren.
U drinkt teveel of eet teveel en dat geeft uiteindelijk toch ook weer een onverzadigd gevoel.
Ter compensatie besluit u het beter of anders te gaan doen.
We gaan vriendelijker worden, stoppen met roken, geen honden meer schoppen, wel belastingaangifte doen en wat al niet meer voor goede voornemens we al niet kunnen bedenken.

De praktijk leert ons echter dat er geen flikker van terecht komt.
Het blijft dan ook een raadsel waarom we ons dit elk jaar aan doen.
Soms weet je het al van tevoren, maar lang niet altijd.
Klaarblijkelijk zijn we ons niet bewust van het komische effect van onze goede voornemens op onze medemens.
Terwijl u zichzelf martelt hebben mensen in uw directe omgeving schik van uw lijdensweg die toch gedoemd is om te mislukken.
Vandaar heb ik de boute beslissing genomen aankomend jaar niet te starten met goede voornemens.
Ik voel me er direct beter bij, om het te vieren heb ik dan een peukje in de brand gestoken.
Waarom mislukken de meeste goede voornemens?
De verklaring is feitelijk en redelijk eenvoudig.
Ze worden namelijk op het verkeerde moment genomen.
Ik zie u nu weer denken daar heb je hem weer.
Hetgeen u denkt zal mij in deze aan mijn gepukkelde bibs oxideren. (reet roesten is zo banaal)
Sterker nog mijn verklaring, zo is mijn oprechte overtuiging, zal ook in uw voordeel zijn.

Wat wil namelijk het geval.
Gedurende het jaar loopt uw agenda overvol en probeert u met amechtige pogingen deze leeg te krijgen alvorens een nieuw jaar een aanvang neemt.
December is de maand van afscheid van het jaar.
Het is een symbolische maand, het heeft ook zijn weerslag op uw psyche.
U probeert als het ware uw geestelijke agenda leeg te maken.

En wat doet u met het nieuwe jaar?
U propt hem meteen weer vol.
Nu zou ik u nog kunnen vermoeien met de nodige psychologische bespiegelingen.
Ik doe het niet en laat het hierbij

Ik wens iedereen een lege agenda toe

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.