Jaren geleden maakte ik iets heel bijzonders mee; het sterfbed van mijn vader. Hij is in mijn armen gestorven. Enige tijd later heb ik dit in onderstaand verhaal beschreven, als eerbetoon aan hem maar ook om mijn gevoelens te verwerken. Ik hoop dat dit voor ieder die al een ouder heeft verloren enige troost mag bieden!

                                                                            Voordat je ging

Ik heb vannacht weer over je gedroomd. Plotseling stond je in de pianokamer. Jong en mooi, in een donker pak met stropdas. Je zei niets en glimlachte. Voordat ik het wist was je verdwenen.

In zacht ochtendlicht word ik wakker en besef dat je niet meer leeft. Ik vraag me nog steeds af hoe jij die laatste week van je leven hebt ervaren. Je was onder invloed van morfine, waardoor ik niet weet wat je ervan meegekregen hebt. Door de bestraling waren je stembanden aangetast en kon je de laatste maanden alleen nog maar fluisteren.

De laatste dagen in het ziekenhuis sliep je veel. Soms gleden jouw vingers over de mijne; door het dunne laagje eelt op mijn vingertoppen van het gitaarspelen wist je dat ik het was die je hand vasthield. Een nauwelijks merkbare glimlach gleed over je gezicht.

 

Eenmaal trok je me dichterbij tot mijn oor bijna tegen je mond rustte. "Wat duurt het lang", fluisterde je moeizaam in een helder moment. Ik kon niets terugzeggen; de woorden bleven steken in mijn keel. Je sterfbed was niet zoals in films. Er werden geen fouten vergeven of geheimen opgebiecht. Er hing een intense stilte; een wachten op de naderende verlossing.

In de vijfde nacht kwam een verpleegster de laatste en de hoogste dosis morfine toedienen. Je ogen waren open, maar je zag niets meer en lag onbeweeglijk. Terwijl je koele hand in de mijne lag haalde ik in gedachten herinneringen op. Hoe ik aan je hand liep tijdens een vakantie in de bergen. De onstuimige verhalen die je verzon terwijl ik als kleuter met rode wangen in bed lag te luisteren. De zondagse ritjes langs de huizen die je had gebouwd. Dat we samen gitaarspeelden en zongen. Hoe je onze gestorven hond had begraven en terugkwam, een beetje snotterig, met de smoes dat je verkouden was geworden.... En dat je iedere avond op mijn kamer keek voordat je naar bed ging. Om te kijken of alles in orde was. En ik vaak deed alsof ik al sliep.

 

De volgende ochtend stierf je. Ik sloot je ogen van glas en je mond die een beetje openstond. Ik heb je haar nog gekamd, omdat je ervan hield dat het netjes zat. Buiten was de lente begonnen met zachte zonnestralen die speelden over piepkleine groene blaadjes aan de bomen. Ik had je nog zoveel langer willen meemaken.

                                                                                 Nadat je ging

Misschien ben je nu mijn beschermengel, mijn eeuwige redder in nood, al kan ik je niet zien. Al schrijvend voel ik dat ik geen echt afscheid van je hoef te nemen; je huist in mijn diepste wezen.

In mijn kindertijd tilde je me bij je thuiskomst op en gooide me in de lucht. Mijn sterke stoere vader. Je rook naar hout, Caballero en de grotemensenwereld. Een paar seconden zweefde ik helemaal alleen in het luchtledige. En ik schaterde van plezier, omdat ik wist dat je me nooit zou laten vallen.

 

 

 

 

* dit verhaal is gepubliceerd in Psychologie Magazine. (ik ben verplicht dit te vermelden) Destijds was er een schrijfwedstrijd met het thema "Afscheid" waar ik na lang aarzelen dit verhaal naar toegestuurd heb. Tot mijn  grote schrik - in eerste instantie-  had ik samen met nog een paar schrijvers gewonnen en werden onze verhalen gepubliceerd in het blad. Eerst vond ik het ontzettend eng om zoiets persoonlijks gepubliceerd te zien, anderzijds vond het ik een heel mooi eerbetoon aan mijn vader. Achteraf ben ik blij dat ik het gedaan heb want wat heb ik veel mooie en ontroerende reacties gekregen van lezers die ook een dierbare verloren hadden en dat gaf me veel troost en herkenning. Nog iedere dag mis ik mijn vader en heb er jaren over gedaan om erover heen te komen. Hij was niet alleen mijn vader maar ook een innig zielsverwant.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.