Gerrit Simmelink en zijn club van vrijwilligers vangen afstandspaarden op, rehabiliteren ze en bieden ze aan ter adoptie. Ga eens kijken. Er zijn schatjes bij.

Stichting Paardenopvang- (en rehabilitatie) Achterhoek geeft paarden een tweede leven

S.O.S. Dringend sponsors gezocht! De huidige sponsor heeft zich teruggetrokken.

Stichting Paardenopvang Achterhoek is het levenswerk van een heel bijzondere man die zich onvermoeibaar inzet voor het welzijn van paarden die tussen de wal en het schip zijn geraakt. En dat zijn er schrikbarend veel...

Gerrit Simmelink uit Aalten is een paardenliefhebber van het zuiverste water. Zijn stichting, die elke seconde van zijn vrije tijd opslokt, vangt sinds 2009 paarden en pony's op waarvan afstand is gedaan. Deze 'afdankertjes' worden in alle rust gerehabiliteerd en vervolgens aangeboden voor herplaatsing. Adoptie, dus.  

Omdat deze dieren vaak het nodige hebben meegemaakt, staat Gerrit zijn vierbenige asielzoekers alleen af aan mensen die zo'n tweede-, derde of soms al vierdehands paard een paardwaardig leven kunnen bieden. Als weidemaatje van een sportpaard, bijvoorbeeld. Gerrits voorkeur gaat uit naar recreatieruiters in de Natural Horseman hoek. 'Die nemen ook echt de moeite zich in een paard te verplaatsen', aldus Gerrit. Sommige paarden zijn zo getraumatiseerd dat herplaatsing niet meer verantwoord is. Zij blijven eigendom van de stichting en mogen de rest van hun leven genieten van elkaars gezelschap, dat van de vijf vrijwilligers die Gerrit bijstaan en de helende handen van een drietal therapeuten die de dieren gratis cranio sacraal-, reiki- of shamballa behandelingen geven. 

Liefdevolle aandacht
Al die liefdevolle aandacht bij elkaar maakt dat de meeste paarden en pony's inmiddels een redelijk positief mensbeeld hebben. Op het dichtklappen van de autodeur dribbelen ze luid hinnikend en briesend richting hek. Onbekommerd de uitgestoken hand besnuffelen blijkt voor sommige dieren nog een brug te ver. In elk paarden-achterhoofd sluimert nog de herinnering aan minder vriendelijke mensenhanden. De ja-knikkende hoofden op de hoog opgeheven halzen en het wit in de ogen spreken boekdelen. Op de namaak bries uit de mensenmond gaan wel alle oren naar voren. 'Hee, dat klinkt als één van ons!' 

De psyche van het paard
Gerrit Simmelink heeft de gave zich in de psyche van het paard verplaatsen. 'En het paard weet dat', aldus de sympathieke Aaltenaar. Ook paarden die hij nooit eerder heeft gezien 'scant' hij feilloos. 'Iemand kwam hier een onhandelbare schimmel brengen. Het dier was bij het trailerladen uitgegleden, had daardoor een peesbeschadiging opgelopen en kon niet meer op ZZ-niveau meekomen. Volgens de eigenares was er geen land mee te bezeilen. Wat gebeurt er? De eigenares opent de trailer, ik ga naar binnen, haal het paard eruit en voer het mee naar de wei. Probleemloos. 

Terwijl ik met dat paard naar de wei loop, voel ik een rilling door hem heengaan, gevolgd door een diepe zucht. Alsof het paard wilde zeggen: hè, hè, eindelijk rust. De eigenares was in tranen. Ik heb dat paard zeven jaar en kon er helemaal niets meer mee. Jij hebt hem nog nooit gezien en zet hem zo met twee vingers in de wei. Ik kan er met mijn verstand niet bij. Tja... ' Ook Tibbe, een jong Shetlander hengstje, dat door een onnadenkende paardenhouder bij een bestaande hengstengroep in de wei was gezet en helemaal aan diggelen getrapt, herstelde bij Stichting Paardenopvang Achterhoek van zijn verwondingen. 'De dierenarts die hem onderzocht zei: Gerrit, die gaat het niet redden, maar ik had er geloof in dat ik hem er bovenop zou krijgen en dat is gelukt', glimlacht Gerrit trots. Tibbe is inmiddels liefdevol geadopteerd. Hieronder Tibbe, in zomer en wintervacht.

Verkeerd aangeleerd gedrag
De gave om met paarden om te gaan is Gerrit niet zomaar komen aanwaaien. De pony die hij op zijn veertiende van zijn ouders krijgt, is zijn eerste ervaring met paarden. Door geldgebrek doen ze het diertje al snel weer van de hand. 'Een traumatische ervaring', mompelt Gerrit. Jarenlang spelen paarden geen rol van betekenis in zijn leven. Tot hij op zijn drieëndertigste -hij verdient inmiddels de kost als decorateur en magazijnbediende- besluit weer te gaan paardrijden. 'Ik liet een Andalusiër uit Spanje komen. De klik was er meteen, maar erop rijden ging moeizaam. Het dier was in Spanje in twee dagen tijd met grof geweld ingereden.' De zachtaardige Gerrit weet niet wat hij met het protesterende paard aan moet en neemt les. Zijn instructeur vertelt hem het paard 'te laten voelen' wie de baas is. Dit stuit Gerrit zo tegen de borst dat hij een weiland met een stalletje erop huurt en op zoek gaat naar een respectvolle manier van omgaan met paarden. De Natural Horsemanship filosofie spreekt Gerrit wel aan. Bij deze manier van werken met paarden draait alles om het opbouwen van een vertrouwensband tussen mens en paard. Een band die alleen kan ontstaan als de mens met het paard communiceert zoals paarden dat onderling doen. Gerrit gaat op 'lichaamstaalles' bij zijn inmiddels twee Andalusiërs en komt tot een verbijsterende ontdekking. 'Door zijn gedrag maakte mijn eerste paard me erop attent dat ik één en al verkeerd aangeleerd gedrag was. Paarden kunnen daar niet mee overweg.' Tegenwoordig kan Gerrit lezen en schrijven met paarden. Hieronder zie je hem met Constance, een arabische merrie die nare manege-ervaringen heeft. Bij SPA kan ze veilig afkicken van haar boze verleden.

Gave
Vanaf het moment dat Gerrit besluit zijn gevoel ruim baan te geven, verandert alles. 'Ik ontdekte dat ik paarden kon lezen als een boek en besloot die gave tot mijn levensbestemming te maken. Voortaan zou ik me gaan inzetten voor een betere behandeling van paarden en mensen voorlichten.' De eerste gelegenheid daartoe dient zich al snel aan. 'Op de manege liep een Arabier die met zijn been in het prikkeldraad had vastgezeten. Hij werd even op rust gezet maar moest al snel weer meelopen in de les. Het gevolg was dat die wond telkens weer open sprong. Ik had zo met dat beest te doen dat ik het vrij kocht. Al snel kocht ik overal paardjes op die het slecht hadden en ging die dan opknappen. 

Vooral op paardenmarkten walmt het leed je vaak tegemoet. In het goedkope segment gaan de paarden voor een dubbeltje van de ene naar de andere handelaar. Sommige zie je op wel op tien markten achter elkaar en elke keer zijn ze er slechter aan toe. En dat alles omdat er mensen zijn die andere mensen zomaar een paard cadeau doen, mensen die in een opwelling een paard aanschaffen en mensen die het zo leuk vinden om een veulentje te fokken, dat ze vervolgens niet aan de straatstenen kwijtraken. Zoveel onverstand en onkunde, het is om triest van te worden.'

Wachtlijst
Het bestand van verwaarloosde paarden groeit zo hard dat Gerrit op zoek moet naar een nieuwe locatie en fondsen. In 2009 richt hij Stichting Paardenopvang Achterhoek op, met hulp van De Zwaan, een Amsterdamse stichting die allerlei welzijnsprojecten voor dieren ondersteunt. Tussen het jaar van oprichting en nu heeft Stichting Paardenopvang Aalten al een aantal gerehabiliteerde paarden en pony's kunnen herplaatsen.

Het aantal paarden waarvan afstand wordt gedaan is echter zo hoog dat Gerrit en de zijnen zich gedwongen zien een wachtlijst te hanteren. 'Afschuwelijk, maar het is niet anders. Stichting Paardenopvang Achterhoek ontvangt namelijk geen subsidie, draait volledig op vrijwilligers en is afhankelijk van giften en donaties. Alles wat we krijgen gaat op aan voeding, dierenarts, hoefsmid en andere zorg.'

Ambitieus plan
Het liefst zou Gerrit van zijn liefdewerk een volledige baan willen maken. 'Ergens in de Achterhoek moet toch een grootgrondbezitter met hart voor paarden zijn', mijmert hij hardop. 'Iemand die de doelstellingen van de stichting niet alleen onderschrijft, maar haar ook onderdak wil bieden. Wat we nodig hebben is weidegrond, ruimte voor paddocks, een buitenbak, stalling en een workshopruimte. De doelstellingen van de stichting sluiten ook nog eens naadloos aan bij een onderwerp waar de paardensector momenteel actief mee aan de slag is: paardenwelzijn. 'Als het aan mij ligt komt er een multi-functioneel centrum, waarin we verwaarloosde paarden kunnen opvangen, rehabiliteren en herplaatsen. Met de paarden die niet voor adoptie in aanmerking te komen, kunnen we mensen opleiden. Dat kunnen mensen zijn die grondwerk willen doen, kinderen die het poetsen en verzorgen van paarden willen leren, maar ook manuele therapeuten-in-opleiding die de paarden behandelen. Ook mensen die, onder begeleiding van een coach, aan een stukje zelfontplooiing willen werken, zijn welkom. Dat werk is niet belastend voor de paarden. Ze hoeven alleen maar zichzelf te zijn. In dat centrum kunnen we ook lezingen en workshops geven met betrekking tot aanschaf, huisvesting, voeding, training en vervoer van paarden en pony's. 

Meer informatie over de Stichting Paardenopvang Achterhoek is te vinden op:
www.paardenopvangachterhoek.nl
Donaties, hoe klein ook, zijn altijd welkom. Stort je bijdrage op rekening 136.918.018 t.n.v. Stichting Paardenopvang Achterhoek.

Beleidsmatige lacunes in de opvang van verwaarloosde paarden.
In Nederland is het zo geregeld dat de Dierenbescherming klachten moet doorgeven aan de Landelijke Inspectiedienst. Deze heeft maar acht controleurs voor heel Nederland. Gemiddeld duurt het zo'n vijf tot acht dagen voordat er een controleur langs komt. Het paard in nood kan dan al lang en breed dood zijn of weggewerkt. Stichting Paardenopvang Achterhoek heeft een uitnodiging gekregen zich in te schrijven als opvang voor paarden die via de Dierenbescherming door de Landelijke Inspectiedienst in beslag zijn genomen, maar heeft voor de eer bedankt. Gerrit heeft daar zo zijn reden voor. 'Paarden die in opvang komen blijven daar zes tot acht weken, waarna ze de handel weer ingaan. Dat houdt in dat een persoon die zijn paard slecht behandelt en het daardoor kwijtraakt het paard in principe na acht weken weer terug kan kopen. 

Stichting Paardenopvang Achterhoek zou graag tussen de Dierenbescherming en de landelijke inspectiedienst in gaan zitten, zodat verwaarloosde of mishandelde paarden eerder uit hun benarde positie kunnen worden bevrijd, langer dan acht weken kunnen rehabiliteren en daarna niet automatisch weer de handel ingaan.

Dit is Patrick, een driejarige Welsh-pony. De eigenaar, een boer met nul verstand van paarden, had zijn moeder gewonnen op een markt. Met een gratis dekking erbij. Daar is Patrick het product van. De boer vond dat hij netjes aan een touw moest meelopen, maar een jong hengstje doet dat nu eenmaal niet altijd. Hij heeft zoveel slaag gehad dat hij kopschuw is geworden.'

Dit is Fedor, een twee jaar oude, modern gefokte Fjorden-hengst. Hij moest weg bij zijn vorige eigenaar omdat deze hem in een impuls had aangeschaft en vond dat hij niet bij de rest van de paarden paste. Ook voor hem heeft SPA inmiddels een goed thuis gevonden.

Dit is de draverhengst Investment, 24 jaar oud, en afkomstig uit Amerika, waar hij heeft gekoerst, totdat hij bij een heftig ongeluk zijn schouder brak. Zijn super stamboom redde hem het leven. Hij kreeg een tweede loopbaan als dekhengst in Duitsland. Daar stond hij in een stal van 4 x 4 en mocht er alleen uit om te dekken. Een hoefsmid of gebitsverzorger heeft hij jarenlang niet gezien. Hij was zo gek als een cent en kon alleen maar steigeren en klapperen met zijn lippen. Eenmaal bij SPA knapte hij op en werd hij weer sociaal. Investment mag de rest van zijn leven bij SPA blijven en kan alleen financieel geadopteerd worden.Dit is Gijs, een super lieve en vrolijke mini Appaloosa hengst. Gijs was een huwelijkscadeautje aan een boerenechtpaar, dat nog geprobeerd heeft hem te verzorgen naast de tig melkkoeien, maar dit uiteindelijk niet aan kon en Gijs ter adoptie afstond. Gijs heeft alles in zich om een mooie menpony te worden.

Dit is Joe, ook hij heeft inmiddels een nieuwe bestemming gevonden.
Net als Yet, die nu bij de cranio sacraal therapeute woont die de paarden van SPA regelmatig komt behandelen. De geluksvogel!

Hier Gerrit tijdens een interview bij Omroep Gelderland in Arnhem, waarna hij nog even een bezoekje bracht aan de vrij levende Konikpaarden in de uiterwaarden bij Loo.

  S.O.S.
Zojuist bereikte mij het bericht dat Stichting De Zwaan, die middels sponsorgelden de huurprijs (5000 euro per jaar) en de wintervoorraad hooi (circa 1000 euro) voor haar rekening nam, SPA niet langer sponsort, omdat de stichting onvoldoende sponsorgelden te verdelen heeft. Dit betekent dat Gerrit niet langer zijn mooie werk kan doen en de paarden uiteindelijk toch in de handen van handelaren zullen belanden. Voor veel paarden betekent dit een enkele reis slachthuis. Wie wil meehelpen dit te voorkomen? Wie wil kent iemand die ruim in de slappe was zit, van paarden houdt en een goed paardendoel wil sponsoren? Hoort zegt het voort!    

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.