“Ga je weer een blog schrijven?” vroeg mijn vrouw zojuist, terwijl ik mijn vingers knakte en achter mijn toetsenbord neerplofte. “Ja, en weet je waar het deze keer over gaat? Over jonge westerse toeristen die relaties aangaan met Thaise prostituee’s.” Ning lachtte een gulle lach en dook terug in haar boek.

Me afvragend wat er nu zo grappig aan dit onderwerp is begon ik te schrijven:

Zoon: ‘Ma, dit is Gerda, waar ik je zoveel over verteld heb. We hebben besloten te gaan trouwen.’

Ma: “Wat geweldig, Jurgen! Wat doe je ook alweer voor de kost Gerda?’

Gerda: “Ik ben hoer, mevrouw”.

Ma: Wat leeeuuuk, wil je misschien iets drinken lieverd?

Gerda: Doet U mij maar een manhattan, mevrouw’.

Onmogelijk toch? Valt toch in de categorie ‘fictie’? Ja toch?

Nee toch…

Op dit moment, as we blog, wordt er ergens in het Thaise koninkrijk een jonge backpacker verliefd op een prachtig mooi Thais meisje ergens aan een prachtig mooi strand in het zuiden van Thailand. De backpacker -laten we hem even ‘Andrew’ noemen- is ‘Ploy’ drie weken eerder tegengekomen in de “Bang Cock Bar” in de Thaise hoofdstad, waar zij werkt als ‘hostess’.

Ploy komt uit Roy Et en is naar Bangkok getrokken om geld te verdienen voor haar verarmde agrarische familie. Andrew heeft het levensverhaal van de dartele Ploy aangehoord en besluit, na twaalf bier en zijn tranen verdringend, om Ploy te redden uit de klauwen van de Thaise sex industrie.

Andrew denkt dat het het beste is om Ploy mee te nemen op zijn reis door Thailand. Gewoon om haar wat beter te leren kennen. En dan kan Ploy in de tussentijd ook verliefd op Andrew worden. Hij betaalt de ‘bar fine’ aan de Bang Cock Bar om Ploy te kunnen meenemen en de volgende dag is het kersverse stel op weg naar Koh Samui, een bounty eiland in het zuiden van Thailand.

Drie weken later ligt Andrew, diep gebronst, met haar dat is gebleekt door de zon, op zijn badhanddoek te kijken naar Ploy, die met een grote rubberen binnenband in de golven speelt. Hij is drie weken ervoor, kort na aankomst in Bangkok, linea recta in de armen van de vrouw van zijn leven gewandeld. Haar prachtige, lange ravenzwarte haar, die schitterende ogen die ze laat rollen wanneer ie weer iets doms zegt, haar prachtige, sneeuwwitte gebit, de onuitputtelijke stroom van grapjes, haar wereldse kont die uit haar kortgeknipte spijkerbroek lijkt te willen ontsnappen. Onwillekeurig moet hij aan zijn -ex denken, Naomi. Die weigerde om ook maar een kopje af te wassen omdat ze dat ‘rolbevestigend’ vond.

Fuckin’ cunt.

Nee dan Ploy. Hij heeft de hele vakantie geen onderbroek hoeven te wassen…

Terug in Bangkok kijkt Andrew diep in Ploy’s ogen (oh, die ogen) en verzekert haar dat hij haar maandelijks 200 pond zal sturen, zolang ze maar niet terugkeerd naar de Bang Cock Bar, die poel des verderfs…

“I lob you”, stamelt Ploy. “I want marry you”.

Het hart bonkt Andrew in de keel. “Ik ga terug naar Engeland. In de bouw verdien je veel in Engeland. Over zes maanden kom ik je halen en trouwen we. Daarna gaan we samen in Blackpool wonen. Daar kunnen mijn ouders je helpen met het starten van een Thais restaurant. How does that sound tilak*?”

 

” I lob you’.

Wat Andrew niet wist:

Ploy heeft al vier sponsors; Thorsten uit Duitsland, Jesper uit Denemarken, Greg uit de VS en Jeroen uit Nederland. Elk maken ze een aanzienlijk bedrag over aan Ploy in de overtuiging dat zij haar uit de muil van de Bang Cock Bar hebben gered en dat Ploy nu in Roy Et bij haar moeder op de bank zit te borduren en af en toe een ritje maakt op de waterbuffel (die nu genezen is dankzij de vierhonderd dollar die Greg als extraatje voor de zieke waterbuffel, opstuurde).

In werkelijkheid keerde Ploy direct, na Andrew uitgezwaaid te hebben op het vliegveld, terug naar de Bang Cock Bar voor haar business as usual.

Ik heb nooit begrepen hoe jonge westerse mannen, die het in hun thuisland wel uit hun hoofd zouden laten om een prostituee te bezoeken, laat staan een relatie te beginnen, dat als de normaalste zaak van de wereld beschouwen, zodra ze op Suvarnabhumi Airport hun koffers van de band trekken.

Ning heeft een antwoord op die vraag. “Veel jonge, vrijgezelle backpackers checken niet alleen hun koffers, maar ook hun hersens in op Heathrow…”

Ploy’s family is druk doende een groot huis te laten bouwen in Roy Et, gefinancieerd met het geld van haar westerse weldoeners en heeft al jaren een Thais vriendje met wie ze de Thaise taal en cultuur deelt…

“tilak“: schatje, liefje van me.

Foto is geplukt van het Internet

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.