Klimrekken, speelwerktuigen, voetbaldoelen, pingpongtafels, alles vind je op het schoolplein en nog is het niet genoeg.

 

 

Speelwerktuigen

Kinderen willen kunnen spelen op het schoolplein. Er moeten speelwerktuigen komen, steeds meer en steeds weer wat anders, want het gaat wel vervelen na een tijdje. Dat hoorde ik een kind zeggen in het Jeugdjournaal. De school had zich enorm ingezet voor deze kinderen, er was van alles te doen op het schoolplein, ze hadden een eigen voetbalveld, met goals, ze hadden een klimrek, er waren diverse pingpongtafels en nog veel meer leuke toestellen geplaatst om de kinderen bezig te houden. Petje af voor de school! Ik begin nu ook te snappen waarom het onderwijs zo duur is geworden!

 

 

 

Andere tijd

Natuurlijk, begrijp ik, dat we in een tijd leven, waarin kinderen meer en langer op school en schoolplein verblijven. Ouders werken beide, dus de lunchpauze wordt merendeels op school genoten. Ook worden schoolpleinen na schooltijd, ook veel meer bezocht, dan voorheen. Het is uiteindelijk een veilige speelplaats, tussen de drukke straten van stad en dorp. Toch bedenk ik mij dat vroeger die dure speelapparaten helemaal niet nodig waren, een beetje meer creativiteit van de kinderen zelf, zou naar mijn mening beteer zijn, dan ze alles maar op een presenteerblaadje te geven.

 

Kosten

De kosten van dergelijke apparaten zijn hoog, daar komt nog bij, dat er regelmatig onderhoud aan moet worden gepleegd en dat de speelwerktuigen kindvriendelijk, maar ook veilig moeten zijn. Het kan zomaar zijn, dat een speelwerktuig niet meer voldoet aan de eisen. Onderhoud is een aardige kostenpost, na de aanschaf, wat ook een behoorlijke aanslag op het budget van scholen moet zijn, en wanneer er een speelwerktuig, wegens onveiligheid wordt afgekeurd, is het geld gewoon weg, verspild en komen er alleen nog maar kosten bij voor het verwijderen van een speelwerktuig. 

 

Soorten

Er zijn allerlei soorten speelwerktuigen. Tafeltennistafels, wipkippen, voetbalvelden, klimrekken enz. enz. Ik zie bijna nergens meer schommels en wippen. En wat was er mis met het knikkeren, de eigengemaakte knikkerpotjes, touwtje springen, hoepelen, landje pik? Het zijn de uitgestorven spelletjes, die op scholen niet meer worden gespeeld, nee we kiezen voor de dure speelwerktuigen. De eigen bijdrage voor scholen wordt steeds hoger, ik neem aan dat die ook gebruikt wordt voor deze doeleinden. Gezinnen met een krappe beurs worden opgezadeld met kosten, die eigenlijk lager kunnen, door het "verwende" kind, met minder speelgoed toe te laten kunnen, of in elk geval goedkoper speelgoed. De eisen van de kinderen worden steeds hoger, zo wilde dit meisje eigenlijk wel, dat de scholen af en toe eens gingen ruilen met de speelwerktuigen. De scholen vonden het ook nog de moeite waard om erover na te denken om dit in de toekomst te gaan doen.

 

Kwaliteit van onderwijs

Is het gemakzucht van de leerkrachten, om de kinderen op deze manier bezig te houden? Is het onderwijs niet zoveel belangrijker dan de middelen om te kunnen spelen? Is de school verantwoordelijk voor de kinderen buiten schooltijd, met andere woorden, moet de school zorgen voor speelgoed, wanneer de school is afgelopen? Is de kwaliteit van, dat wat je kinderen moeten leren, niet veel belangrijker? En zouden de leerkrachten, de kinderen niet meer moeten stimuleren om andere dingen te proberen, zoals het knikkeren, of het touwtje springen, zodat er geen onnodige, overbodige kosten worden gemaakt? Er moet worden bezuinigd in het onderwijs, misschien een optie om eerst eens aan deze dingen te gaan denken. 

Oud papier

Vroeger, toen mijn kinderen nog op de basisschool zaten, was er elke maand een oud papier actie. Het geld van wat het papier opbracht, kwam regelrecht bij de kinderen terecht. Zo konden kinderen, wiens ouders het niet konden betalen, toch mee op schoolreisje. Ook andere activiteiten, waar de kinderen aan mee konden doen, zoals schaatsen met koek en zopie, zwemmen of een watergevecht op het plein, met een lekkere traktatie of een feest op de laatste schooldag, werden door de opbrengst van het oud papier gefinancierd. Ouders en kinderen deden fanatiek mee aan de acties, buren en familieleden spaarden hun oud papier op voor deze kinderen. Maar meer als een wip, schommel en klimrek, was er voor de kinderen van de school niet. Toch waren de kinderen gelukkig met wat ze hadden en hoorde je er geen wanklanken over. Nu is dat allemaal anders. 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.