ik kan niet meer, neem alsjeblieft zo snel mogelijk contact met me op.

Gisteravond ging ik naar bed.

Zoals velen van jullie waarschijnlijk. Behalve dan diegenen die nachtdiensten draaien. Tja die hadden nog een nacht voor de boeg. Heerlijk ontspannen leg ik mij achterover, na een dag met mooie herinneringen van vroeger. Die goede oude tijd met jack, het was waanzinnig, echt waar. Wat ik in die tijd heb meegemaakt , is eigenlijk met geen pen te beschrijven. Of wel jack, zeg nou zelf. Of nee zeg het maar niet, niet hier op xead. Met al die mooie herinneringen vallen mijn ogen langzaam dicht. Voordat ik het zelf besefte viel ik in een diepe slaap.

Maar ineens was de rust ver te zoeken.

 

Midden in de nacht wordt ik ineens op een waanzinnige manier met bed en al opgetild. Ik hoor een ratelend geluid onder mijn bed vandaag komen, terwijl ik woest rond wordt gedraaid. Boven het lawaai uit hoor ik mensen praten , maar ik kan de taal niet verstaan. Behoorlijk in paniek grijp ik mijn bed vast om er niet afgeslingerd te worden. Me niet beseffend wat er gebeurd. Ik durf eigenlijk ook niet goed te kijken, maar ik moet het weten. Voorzichtig kijk ik door een spleetje van mijn ogen om me heen, en zie  me op mijn bed ronddraaiend door de lucht zweven. Heel voorzichtig kruip ik langzaam naar de rand van mijn bed om te kijken of ik kan ontdekken welk een vreemd iets daar onder mijn bed ligt rond te draaien. Als ik bijna bij de rand ben, schiet het ding in eens in een sneltreinvaart het raam uit, terwijl ik ondanks dat toch simpelweg blijf ronddraaien. Ik kan me nog net aan de rand van het bed vasthouden, maar mijn benen slinger eruit. Tot mijn grote schrik zie ik onder mijn bed een helikopter. Mijn god wat gebeurd hier, ik moet al mijn spierkracht bijeen roepen om me voorzichtig al ronddraaiend weer op mijn bed te hijsen.

Pffft dat was op het nippertje

Ik beweeg van mijn linkerhand mijn vingers om hem een beetje te ontkrampen, terwijl ik met mijn rechterhand stevig het bed vast hou. Daarna draai ik de rollen om maar ik blijf me goed vasthouden, want nog zo’n zwiep vanuit het bed, zal ik geen tweede keer overleven. Het is donker en ik kan niet helemaal ontwaren waar we heen vliegen. Maar dat het geen fijne plek is dat kan ik op een of andere manier wel enigszins inschatten. Na een paar uurtjes zo ronddraaiend door de lucht, inmiddels kotsmisselijk en de lucht lijkt steeds sneller om me heen te draaien, bemerk ik op dat het langzaam licht begint te worden. Ik probeer in de diepte te kijken om te zien of ik iets zou kunnen herkennen, maar daarvoor moet ik te ver naar de rand toe. Op een of andere manier durf ik  me daar niet meer te wagen. Als ik überhaupt de rand nog kan vinden na al dat gedraai. Nee dat risico neem ik niet.

Plots houdt het draaien op.

Het geratel begint zich iets te verplaatsen, en ik zie de helikopter al snel in de verte verdwijnen. Ik zweef verder door de lucht op mijn bed, maar voel al snel dat ik hoogte ga verliezen. Ik hou me nog steviger vast en knijp mijn ogen angstig dicht. Ik voel een harde bonk tegen mijn bed aan en een ijzige schreeuw. Snel doe ik even mijn ogen open en zie nog net hoe een vogel door de lucht geslingerd wordt, om vervolgens doodstil naast mijn bed zijn hoogte te verliezen. Zonder waarschuwing van een top van een boom of iets dergelijks , wat zou kunnen aangeven dat we grond naderen, plof ik met een smak op de grond. De klap was zo hard dat ik voor korte, of misschien wel lange , ik zou het eigenlijk niet weten mijn bewustzijn verlies.

Een zinderende hitte voel ik branden op mijn huid.

Mijn kleren drijfnat van het zweet. Ik voel me licht in het hoofd en heb een ongelofelijke dorst. Het kost me moeite om mijn spieren in beweging te krijgen, maar moeizaam lukt het me om me naar de rand van het bed te bewegen. Voorzichtig kijk over de rand maar het enigste wat ik zie is zand. Allemaal korreltjes zand, geel zand. Voorzichtig til ik mijn hoofd op, een fel licht schijnt in mijn ogen. Tot spleetjes geknepen kijk ik om me heen, maar het enigste wat ik zie is zand. Ongelofelijk veel zand. Waar ben ik in godsnaam, het lijkt de Sahara wel. Moeizaam weet ik mij van mijn bed te hijsen en strompelend begin ik te lopen. Waarheen heb ik geen idee, ik zie alleen maar zand

Maar wat is dat ?

In de verte zie ik iets rose glimmends liggen. Hoe dichter ik bij kom hoe groter het wordt. Als ik een meter van het rose glimmende ding ben, begint het ineens naar alle kanten te verdwijnen. Het is niet 1 groot ding , maar vele kleine dingen die alle kanten op lijken te bewegen. Ik probeer er een te volgen, maar ben al snel weer afgeleid door een ander glimmend rose ding wat voorbij schiet. Hoe ik ook mijn best doe ik krijg er niet één te pakken. Na een uurtje val ik van uitputting op de grond. Mijn lichaam wil niet meer, ik heb water nodig. Vechtend tegen mijn bewustzijn, roep ik voorzichtig help. Help me, iemand help. Ik til nog een keer mijn hoofd op om in de verte te kunnen kijken. Daar zie ik iemand staan. Jack, ben jij dat, jack. Met mijn laatste beetje krachten til ik mijn arm op om mijn hand toe te steken. Jack, help me, alsjeblieft. Het zijn de laatste woorden die ik zeg voordat ik mijn bewustzijn verlies.

Wat een nachtmerrie was dat

Ik veeg het zweet van mijn voorhoofd af. Het is al bijna ochtend en stap alvast uit bed om onder de douche te springen. Misschien knap ik daar wat van op. Met mijn ogen nog half dicht zet ik de kraan van de douche open. Ik sla een angstige kreet. Nee help dit kan niet. In plaats van water komen er allemaal roze koffers uit de douchekop. Meteen draai ik de kraan weer uit om erger te voorkomen. Wakker worden hoeft niet meer, ik ben er als de pinken bij. Ik ren de douche uit, grijp mijn kleren, en vlieg de trap af. Ik sluit me op in de wc, en trek daar mijn kleren aan. Het lijkt rustig en voorzichtig kom ik vanuit mijn schuilplaats. Ja het is veilig, eerst maar een bak koffie dan. Als ik het keukenkastje opentrek valt ook daar een roze koffer uit. Tijd om me te bedenken heb ik niet, grijp mijn sleutels van het kastje, en ren mijn huis uit. In de auto met de deuren op slot kom ik rustig weer op adem. Naar het politie bureau ik ga aangifte doen. Daar staat agent de jong achter de balie en meteen spreek ik hem aan. Ik bukt zich om iets achter de balie te pakken en komt met een roze koffer te voorschijn. Ik hap meteen naar adem, moet moeite doen om staande te blijven. Nee niet nog één roep ik hard en ren het bureau weer uit. IK sluit me op in de auto, start en rij. Uren, uren heb ik vandaag gereden. Tot op het moment dat mijn auto pruttelend tot stilstand kwam. Midden in de bush bush. Daar sta ik nu nog eenzaam en alleen. Mijn deuren op slot onder het dashboard verstopt, doodstil. Ik hoor de koffers over mijn auto heenlopen en af en toe zie ik een roze glimp.

Ik pak mijn telefoon.

S.o.s …… s.o.s………….jack… help…..ik…moet..je….spreken. Ik kan niet meer ,neem alsjeblieft zo snel mogelijk contact met me op.

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.