Ik flip, ga krakend door het lint. Ik ben verkocht, totaal en helemaal. Ik ben nou eenmaal een maffe woordgeile meid, die op haar toekomst is voorbereid.

Het staat er echt!

Het treft me midden in het hart, zo mateloos lief, wonderlijk onverwacht en ingrijpend, dat ik er een half uur met verbazing naar kijk. Het staat er echt!
Ik zet het ook meteen in mijn feedje onder het verhaal over pastasalade waar ik waarlijk voor de rest geen enkele binding mee heb. Het gaat niet eens om het hele verhaal, echt niet.

Het zegt me niets: kouwe deegkledder met iets van saus.

Nee, ik vraag bij voorbaat vergiffenis als ik de maakster ervan zou beledigen, maar met zo’n artikel doe je mij géén plezier en met dit hoogstandje van kookkunst dus al helemaal niet. Al is het goed verpakt, perfect verzorgd en ziet het eruit om je vingers bij af te likken. Ik hoef het niet. Niet met een smurrie van vlees noch blief ik dat goedje met een exquise mengsel van vis. Ook niet als het met een fantastisch boeket exotische goed bijeengezochte kruiden in elkaar is gezet. Bah.
Alle koude pasta mag met vlag en wimpel mijn deur voorbij. Nog liever eet ik niets, ook nog goed voor de lijn want laten we eerlijk zijn, ik mag best een paar weken vasten.

Deze keer behandelt een fan van mij

een overheerlijk pastagerecht met vruchten, waarvan mij het idee alleen al zo tegenstaat, dat ik het pas een dag later wil lezen.
Gatsie, zoete elleboogjes, beetgare kille deegwaren met ananas, komkommer, uitgelekte maïs en nog zo wat ingrediënten. Makkelijk te maken en kinderen schijnen het zelfs mee te nemen naar school om in de pauze op te peuzelen. Ik krijg het bijna niet weggelezen maar voor een fan heb ik wel wat over. En dan ... treft het me met een mokerslag.
Recht in mijn buik, de gevoelige plek waar het soms week kan worden. Of krimpen van een belediging. Daar waar het stilletjes jankt vanwege een gemene onverwachte trap onder de gordel.

Dat lievezoete gerecht, waarvan ik bijna over mijn nek moet bij het idee alleen al, wordt opgesierd, koninklijk gevierd, boven zichzelf uitgetild. Het krijgt ineens een glinsterend kroontje, lijkt het wel en het hele artikel wuift naar me, met zo’n mild handgebaartje. Verleidelijk bijna. Het is nog net geen handkus naar een angstig en daarom meegaande onderdaan, maar bijna zou ik bij Hare Koninklijke Hoogheid op schoot weg willen wegkruipen, ook zonder hoofddoek. Ik laat me door al het gekrakeel rond onze gesluierde Hare Saaie Meid niet uit het veld slaan.

 

 

 

Daar staat het echt: Met erwtjes uit een ..-….-…

Ach gossie toch. Ik ben plotsklaps zo liefdevol als een weekdier vlak voor de paring, dat al een dag onderweg was naar zijn slakjelief, haar langverwachte hartendief.
Niets: u moet de groente van HAK hebben. Niets: neem een kwart litertje fijne erwten van de Aldi. Nee hoor!
Ik laat bijna een slijmspoor na als ik het zie staan, dat woord.
Het maakt gelauwerkranst eenvoudigweg een ererondje, het knuffelpotje, teddyberenwoordje, Een machtig prachtig glazen juweeltje van een woord, waar de erwtjes niet eens meer bij hoeven.

BO-KAAL-TJE.

Je moet het woord voorzichtig op je tong leggen, tegen je verhemelte voelen en niet meteen kapot drukken. Het is tenslotte geen goedkope kaviaar! Laat het even door je mond rollen en proef het als een lang bewaarde rode wijn van een berenduur merk. U hoeft het zeker niet uit te spuwen daarna.
BO-KAAL-TJE. Alsof het meteen al, nog voor je de deksel eraf hebt gedraaid de hoofdprijs winnen zal. Het hoeft niet eens meer zo’n geweldige deksel op die in één-twee-opengaat.
Je weet ook meteen dat het moorddadig lief is, niets kwaads in de zin heeft.
Bokaaltje is betrouwbaar tot de scheiding jullie doodt. Een held of heldin. Iets waar je tegenop kunt kijken.
Smeuïg wulps, zo schitterend als een beschermengel die je nooit verlaten zal. Het is adellijk en de erwtjes kunnen daarin voorzichtig voor het glas zitten en ons met zijn allen verlekkerd aankijken. In een bokaaltje wordt iedere burgertruttige erwt een glanzend wereldrecord.

Mulitfunctioneel, met hart en ziel voor alle zintuigen.

Eigenlijk zou je een bokaaltje erwtjes op je salontafel moeten zetten, als je veel alleen bent. Je geeft alle glimmende groene kopjes die op de eerste rij zitten een naam en je hebt geen familie meer nodig. Nooit meer alleen met peulvruchtjes in een BO-KAAL-TJE. Het hele zootje therapeuten kan met pensioen, ze hebben van de weeromstuit niets meer te doen.
Mocht je eens verdrietig zijn kijk je er naar Pollewinkeltje op de derde rij van boven, tweede van links en ze zal je begrijpen. Mieneke, Lucie en Benneke, Alfons en Jojennek, de hele meute zal met je meevoelen. Ieder erwtje, al dan niet belangrijk, zal empathisch met je meegrienen, of lachen als je er de humor van in kunt zien. Je hoeft nooit meer te denken dat je niet wordt gehoord, want daar staat jouw eigen liefdevolle psycholoog, zielentherapeut plus het hele sociale kringetje bij elkaar dat je zou hebben als je wat aangepaster was geweest. In jouw eigen BO-KAAL-TJE, om geheel privé en exclusief met je mee te leven.

Willen jullie ook meegenieten van het gerecht?
Zoek op: Pasta met groenten en fruit!

Ik geloof niet dat bokaaltje in de titel stond

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.