Moet dit verdriet even van me afschrijven.....

Normaal gesproken probeer ik verdrietige dingen altijd alleen te verwerken, maar dit keer was het net de druppel die de emmer deed overlopen en ik moet mijn verhaal even aan iemand kwijt. Al is er maar 1 persoon die dit leest dan heb ik al het gevoel dat ik gehoord ben.............Ach, wat is het moeilijk om erover te beginnen.

Ze is er niet meer

Wie A zegt moet ook B zeggen, dus laat ik meteen met het moeilijkste beginnen: ze is er niet meer! Ik heb haar net in de tuin begraven, nadat ze in mijn armen overleden is. Ik vreesde al dat het zo af zou lopen, maar heb geprobeerd er alles aan te doen om het te voorkomen, maar helaas, het mocht niet baten. Er is maar een heel klein lichtpuntje in deze zaak: ze heeft niet lang geleden en ze heeft er alles aan gedaan zodat ik in haar laatste minuten bij haar kon zijn. Terwijl ze bezig was aan haar laatste ademhalingen, heb ik haar gestreeld en gezegd hoeveel ik van haar hou......Sorry..... t wordt even moeilijk..... even een zakdoek erbij pakken.....

Hoe ze bij ons in huis is gekomen

Op zaterdag 2 april jl. zagen we voor een supermarkt een kleine verwaarloosde puppie zitten. Na haar gelokt te hebben, besloten we haar mee te nemen en te verzorgen, met de bedoeling een ander baasje voor haar te zoeken, aangezien we al 2 honden hadden, waarvan 1 op het punt van bevallen stond. Eenmaal thuis aangekomen hebben we haar in een leeg hok gezet en het net gekochte blikvoer gegeven. Ook heb ik haar direct ontwormd en voorzien van een warm plekje om te slapen. Om te zorgen dat ze niet weg zou lopen en haar vertrouwen volledig te winnen heb ik haar een aantal weken in het hok gehouden en mocht ze er alleen onder mijn toezicht uit. En in die paar weken heb ik een sterke band met haar opgebouwd en was het voor mij niet meer dan logisch dat ze zou blijven. Ze kreeg de naam: Kleintje!

 

Mijn man was niet blij met het feit dat ik haar had geadopteerd, maar ik wilde er niets over horen. Kleintje was mijn hond en ik wilde haar houden. De kinderen waren nog wat afstandelijk omdat ze bang waren dat ze alsnog weg zou moeten, maar toen bleek dat ze mocht blijven was het een groot feest. In het begin was ze wel vreselijk wild, maar dat lag ook aan haar leeftijd. Ze werd steeds liever en ze groeide als kool. vooral haar oren waren zo verschrikkelijk leuk. En voor mij leek het ook alsof ze niet een pure straathond was, maar dat ze ook iets van een herdershond in zich had.

Kleintje

Eenmaal los bleek Kleintje een zeer sociale hond, die aan de andere kant echter ook behoorlijk waaks was. Ze vond onze tuin niet groot genoeg en besloot ook de buren onder haar hoede te nemen. De buren hebben zelf een aantal honden maar ze hadden er geen probleem mee dat Kleintje ook op hun erf kwam. De sociale kant van Kleintje bleek uit het feit dat ze het met de buurhonden heel goed kon vinden. En als er een keer een hond aan het janken was dan was mevrouwtje de eerste die er naar toe liep om te kijken wat die andere hond scheelde. Had een hond hulp nodig? Kleintje was er in een mum van tijd. Maar ook met onze kat was Kleintje goed bevriend. Nooit was onze kat alleen buiten. Altijd werd hij begeleid door Kleintje. Toen onze kat er laatst een keer niet was in de ochtend en ik buiten zocht, riep ik de hulp in van Kleintje. Binnen een paar minuten was daar onze kat samen met Kleintje. En oh wat was ze toch slim! Je hofde maar een half woord te zeggen en ze wist precies wat ze moest doen. Het spelletje van iets weggooien wat ze dan terug moest brengen vond ze super en daar kreeg ze dan ook geen genoeg van.

Er was maar 1 ding aan te merken op haar: niemand in de buurt moest iets rond laten slingeren, want ze droeg alles wat ze te pakken kreeg weg en als je pech had, dan begroef ze het (hoeveel dingen nog in de tuin begraven liggen weet ik niet). Waarschijnlijk had dit gedrag te maken met het feit dat ze van straat kwam en daardoor de neiging had dingen te verzamelen en voor een later tijdstip te begraven. Mensen zijn wle eens boos op haar geworden, maar ik verdedigde haar met hand en tand.

We hebben nog 1 hond over (in het begin had ik het over 2 honden, maar die hond is drie weken na haar bevalling helaas vergiftigt) en dat is een beetje een eigenwijze muts. Ze heeft Lizzy en is een mix tussen een rottweiler en een straathond. Ze heeft ook een hoge eigendunk en duldt geen andere honden in haar buurt. MAAR! Kleintje had ook haar hart weten aan te raken en de laatste tijd speelden ze heel vaak met elkaar en waren ze vriendinnen geworden. Wat nog geen enkele andere hond gelukt is met Lizzy, was Kleintje dus wel gelukt.....

Waar is het mis gegaan?

Deze vraag stel ik mezelf al de hele tijd.... Ik weet het niet. Het begon allemaal met het feit dat Kleintje loops werd. Dit had tot gevolg dat ze gestalckt werd door 2 honden van de buurt die haar maar geen rust lieten en waarvan 1 haar zelfs min of meer wilde verkrachten. Niets hielp, de eigenaar liet de honden gewoon los rond lopen. In het weekend at Kleintje ietwat minder maar leek verder kerngezond. Pas maandag bedankte ze voor haar brokken. Eerlijk gezegd maakte ik me niet zo druk, want ook Lizzy eet wel eens niet als ze loops is en ik dacht dat het van de stress met die honden kwam. Dinsdag leek alles weer redelijk, ze at gewoon haar vlees en ook de brokken. Gister echter weigerde ze te eten en ze bleek zich te verstoppen en was moeielijk vooruit te branden. Ook dat kon ik allemaal nog plaatsen, want die mannetjeshonden waren in de buurt, dus ik dacht dat ze gewoon slim speelde door zich te verstoppen. Toch liet het me niet helemaal met rust en op gegeven moment heb ik haar binnen gehaald. En toen bleek pas dat ze toch wel zieker was dan ik dacht. Ze gaf over en kon zelfs water niet binnen houden. Omdat er geen dierenarts beschikbaar was, heb ik haar vast aan de antibiotica gedaan en af en toe vloeistof ingespoten om uitdroging te voorkomen.

Toen ze weer eenmaal buiten was leek ze weg te willen vluchten voor mij en dat was iets dat helemaal niet paste in haar karakter. Verscholen achter een muur heb ik haar daarna gevolgd en zag tot mijn schrik dat ze bloed spoot in plaats van te poepen. De geur was vreselijk en op verre afstand te ruiken. Toen besefte ik dat het zeer ernstig was. Helaas voor ons is er in Suriname niet zoiets als een spoedoproep voor een dierenarts en moest ik even zelf aan de slag. Dus weer antibiotica gegeven, met de bedoeling haar in de ochtend naar de dierenarts te brengen.

Ze wilde me toch bij zich hebben tijdens haar overlijden

Vanochtend heb ik me naar lopen zoeken, maar ik kon Kleintje nergens vinden. Ik vreesde reeds het ergste want ik had inmiddels begrepen dat ze ofwel hondeziekte of Parvovirus onder de leden had en ik weet ook dat sommige dieren ervoor kiezen om zich te verstoppen en alleen te sterven. Dit was dan ook een grote vrees voor mij, want ik wilde haar nog een keer duidelijk maken dat ze geliefd was en dat ik het moeilijk vond..........Sorry, waterlanders zitten nog een beetje hoog................

Na de kinderen op school af te hebben gezet, met de belofte dat ik Kleintje zou zoeken, ben ik thuisgekomen in mijn laarzen gestapt en op zoek gegaan. Achter de tuin hoorde ik ineens een zwaar gehijg en bij nader onderzoek bleek het Kleintje te zijn die achter onze tuin lag. Met de grootst mogelijke spoed en via een omweg heb ik haar kunnen bereiken en heb haar in mijn armen genomen. Ik zag dat ze reeds bezig was om de strijd op te geven. Ze was echter sterk en verzette zich toch weer op het moment dat ik tegen haar begon te praten.... Helaas... Het mocht niet meer baten.......Ze stierf enkele minuten, nadat ze besloten had dat ze mij toch bij zich wilde hebben tijdens haar overlijden. Ik heb tranen met tuiten gehuild en schrijf dit nu met een zakdoek in de hand, terwijl de tranen over mijn wangen rollen. IK MIS HAAR NU AL!

Ik heb haar meteen begraven.......Vooral ook omdat het noodzakelijk was aangezien ze reeds stonk (vanwege het bloedverlies) en ik verdere besmetting met de andere honden in de buurt wil voorkomen. Hoe ik het mijn kinderen straks moet vertellen als ik ze uit school haal, weet ik nog niet. Ze zijn namelijk zo gevoelig voor dit soort dingen, ook mijn zoon van 12 jaar, al zal hij de dingen vooral in zichzelf teruggetrokken proberen een plaats te geven. Mijn dochter zal een vreselijk huilbui krijgen en eenmaal thuis zal het graf al snel bedolven zijn onder de bloemen (dit heb ik opzettelijk nagelaten, omdat ik weet dat zij dit als haar taak ziet en het is voor mijn dochter een soort verwerkingsproces).

Later in de middag gaan we meteen nog met Lizzy naar de dierenarts omdat ze me ook niet 100% lijkt te zijn en onze laatste hond wil ik redden. Al kost het handen vol geld, waar het vandaan moet komen weet ik niet, dat zullen we dan wel zien, maar ik wil haar behouden.

Bedankt voor het luisteren.......Ik moest het even kwijt en ik weet dat hier mensen zijn die kunnen luisteren en dat doet een mens in zulke tijden wel eens goed.....

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.