Soms voel je nare dingen aankomen en blijkt achteraf ook dat het ergens voor nodig is geweest.

ZWAARDEN DRIE

Inleiding

Onderstaand verhaal is autobiografisch en heeft te maken met de tarotkaart zwaarden drie, een kaart welke ik dagen achter elkaar als dagkaart trok. Zwaarden drie is een kaart die te maken heeft met pijn en verdriet. Deze kaart toont een groot rood hart , in een regenbui, los in de lucht. Drie Zwaarden steken door dat hart. Ik heb een vreemde ervaring gehad met deze kaart, welke ik met jullie wil delen.

Mijn werkplek gaat verhuizen naar het verre Oosthuizen

Sinds mijn werkgever een eind van mijn huis verhuisd is, kom ik op mijn werk door middel van openbaar vervoer. Trein en bus , twee keer anderhalf uur per dag en dan nog een stukje fietsen. Dat was wel even wennen voor mij, want voordien had ik dagelijks kosteloze training. Niks work-outs in het fitness centrum; gewoon noeste traparbeid op mijn fietsie. Door weer en wind. Zalig! Kostte mij totaal een half uur per dag.
Dat was dus wel even veranderd. Drie hele uren mag ik genieten van de geneugten in het OV.

Maak van een nadeel een voordeel, timemanagement

Om van een nadeel een voordeel te maken nam ik mij voor deze tijd in ieder geval nuttig te besteden.
Iedere dag, in de trein, trok ik bij vertrek een dagkaart en schreef daar dan mijn beleving over in mijn dagboekje. Fijne afleiding en food for thought.
In eerste instantie baalde ik zogezegd als een stekker met die nieuwe werklocatie: dat kostte mij immers twee en een half uur extra reistijd per dag.

Toch niet zo gek die verhuizing

Wel had ik mij erbij neergelegd dat het een betere plek was en had ook het gevoel dat het nodig was , die verhuizing. Op de dag namelijk, dat ik met mijn baas en een collega, naar het nieuwe pand gingen kijken, kregen we een telefoontje. We waren juist aangekomen bij het nieuwe pand en werden gebeld.
Er was een vliegtuig neergestort vlak achter ons pand in Halfweg. Op die werkplek zat ik tussen de treinbaan, snelweg, Ringvaart en onder de aanvliegroute naar Schiphol. Ik realiseerde mij die dag, dat verhuizen dus helemaal niet zo'n nadeel was. Weg bij die landings baan! Dat vliegtuig was praktisch over ons pand gevlogen voor het neerstortte. Een goede optie zo plots die verhuizing. Zeker als je een week lang langs de plek des onheils fietst en die ijzeren vogels steevast boven je in de remmen gaan en jij door
de raampjes naar binnen kunt kijken. Die herrie was sowieso altijd al irritant, maar ineens was dat geluid een levendige bedreiging.
 

Oosthuizen, een fijne plek

Al met al werd ik steeds blijer met de nieuwe werkplek: uitzicht over boerenland, in het midden van een paradijselijk stukje oer- Hollands Waterland. Tussen de middag sprong ik daar op de fiets, om bij allerlei keuterboertjes in de buurt lekkere biologische groente en fruit te halen. Gewoon bij zo'n stalletje langs de weg. Een potje, om het geld in te doen, is daar de kassa. Helemaal fijn! Voor een euro een zakje snijbonen, vers van het land. Enfin, ik word blij van die dingen. Als ik de route boertjes doe, heb ik nog precies tien minuten over, om nog even te genieten van het uitzicht over het Markermeer.

Waarom steeds zwaarden 3
 

Wat wel vreemd was dat ik heel vaak als dagkaart Zwaarden drie trok. Ik kon dat niet plaatsen, want ik was juist blij met de nieuwe situatie en in mijn verdere leven verliep juist ook alles op rolletjes .
Werkelijk een superzomer achter de rug, met eigenlijk alleen maar hoogtepunten.
Zo ook op negen september. Weer trok ik in de trein Zw aarden drie. Dat doorkliefde hart in de stromende regen. Enigszins verbaasd en geërgerd besloot ik dit keer de kaart weer terug te stoppen in de stapel en weer een nieuwe kaart te trekken. Ik had gewoon geen zin in weer die kaart, die ik maar niet plaatsen kon.

Waarom die leren jas. Waarom al die drieën?

Weer een drie- kaart, een kaart welke met werk te maken heeft, met samenwerking en een examen.
Daar kon ik wel wat van maken, ik was immers op weg naar mijn werk, waar ik het erg naar mijn zin heb.
De bus komt aan in het dorp, waar ik werk en ik spring vrolijk op mijn fiets .
De lucht diep inademend...Jammie, wat is dit toch lekker. Omdat er bezoek uit buitenland zou komen had ik die dag een leren jas aan. 's Morgens bes loot ik dat hoge laarzen en leren jas wel oké waren.
's Middags zou ik die jas gewoon uitdoen op de fiets. Het was nog wel wat warm, maar ik koos dus voor die jas. Best eigenaardig, achteraf gezien. Ik maak nooit zo'n werk van mijn kledingkeuze. De dag ervoor, fietste ik nog in een rokje en shirtje. Driehonderd meter van mijn werk werd ik frontaal aangereden door een scooter die op mijn weghelft zestig+ reed en uit de bocht vloog. Mijn leren jas beschermde mij tegen meer schade...

Drie gebroken ribben en een klaplong, ontwrichte ruggewervel en verplaatst borstbeen

Pas Later bleek wat er aan de hand was. Niet eens nadat ik door de ambulance ingekapseld naar de röntgen in het ziekenhuis gebracht was en ook niet de keer erna, toen ik met ademhalingsklachten in een Haarlems ziekenhuis zat. Drie ribben waren door mijn linkerlong gegaan en deze was ingeklapt. Een ruggewervel van zijn plaats af en mijn borstbeen was aan de linkerkant 5 cm naar voren gekomen.
Dat bleek bij mijn derde ziekenhuis bezoek! Het verdriet van Zwaarden drie voelde ik fysiek, een week lang.

Plat liggen samen met mijn poes Ghaib

Een week lang, mocht ik nog samen zijn, de hele dag thuis met mijn allerliefste poezenkind Ghaib. Ze genoot ervan. De hele dag het vrouwtje bij haar. Ze was niet bij me weg te slaan, steeds probeerde ze naar de plek toe te kruipen waar ik het meeste pijn had. Toen ik bezoek kreeg, kreeg ze plotseling, uit het niets een stuip. Mijn vriendin is met mijn vriend een taxi ingesprongen en naar een spoed-dierenarts gegaan. De dierenarts belde mij om te zeggen dat er niets meer te doen was, rekken kon nog even, maar dat zou lijden beteken. In de armen van mijn vriend is ze vredig ingeslapen. Hij heeft haar meegenomen naar huis en een mooie opbaartafel naast mij gemaakt, met rondom waxinelichtjes. Een nacht heeft ze zo nog naast mij gelegen. De volgende dag is Ghaib, wat Indonesisch is voor "datgene wat je niet kunt zien", begraven op de volkstuin van mijn broer, onder de boom, welke op de moederkoek van mijn nichtje groeit. Ik kon er niet bij zijn.....

Toch heb ik nog een week 24/7 met haar kunnen doorbrengen, en ik was thuis, goddank met hulptroepen, toen mijn lieve meisje een stuip kreeg, anders had ik haar zo, of overleden, gevonden bij thuiskomst van mijn werk. Het lot heeft zo beslist en ik kon ondanks de pijn dankbaarheid voelen. Dat ongeluk, die pijn, was niet voor niets geweest. We kregen de tijd voor een requim, zeven dagen lang; samen.

Rust zacht, lieve Ghaib.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.