Wanneer je een artikel schrijft of een recensie, dan doe je dat volgens een bepaalde opbouw. Maar of het er nu toe leidt dat het enige spanning oproept? Hetzelfde geldt voor sollicitatiebrieven. Een sollicitatiebrief moet kort en bondig zijn, met bijgesloten je CV.

Ja zo hoort het allemaal wel, tenminste dat zijn zo’n beetje de regels. Wijk je af, dan kun je daar het nodige commentaar over verwachten. Voor mij persoonlijk geldt eigenlijk iets anders. Ik hou ervan als iets je nieuwsgierigheid gaat opwekken. Dat kan zijn met een recensie, een artikel, maar ook bij een sollicitatiebrief. Wanneer je immers nieuwsgierig wordt dan lees je het boek, of het artikel natuurlijk veel sneller. Dat geldt ook voor een sollicitatiebrief. Wekt het de nieuwsgierigheid, dan is de kans op een uitnodiging veel groter.

Ik heb heel wat sollicitatiebrieven door mijn handen laten gaan. Eigenlijk allemaal een beetje standaard. Maar toch waren er wel een paar bij die mijn nieuwsgierigheid wekten. Ik neem hier één voorbeeld van.

Ik kreeg een sollicitatiebrief op een vacature van een Internationaal Chauffeur. De schrijver kwam uit Letland. Nee er zat geen CV bij, maar hij legde wel uit wat hij allemaal kon en waar hij zoal was geweest.

Natuurlijk denk je dan bij jezelf, ik kan toch niet zomaar iemand uit Letland aannemen? Hij schreef wel in zijn brief dat hij rustig even kwam invliegen voor een gesprek, mocht dat nodig zijn. Dit vond ik wel grappig, dus besloot ik eerst maar eens telefonisch contact met hem te maken. Dit viel eerst nog niet echt mee, want mijn Lets is niet je van het, en degene die de telefoon opnam begreep mij ook niet in mijn beste Engels. Toch, toen ik zijn naam noemde, kreeg ik hem aan de telefoon. Hij vertelde dat hij de volgende week in Nederland zou zijn en dan graag even langskwam voor een gesprek.

Natuurlijk was ik heel vereerd, iemand uit Letland kwam zomaar bij mij solliciteren, en ik had nou niet het bepaalds grootste uitzendbureau van onze stad. Ik werd ook steeds nieuwsgieriger naarmate de tijd verstreek. Maar uiteindelijk kwam de dag van de sollicitatie.

Toen de man dan ook bij mij op kantoor zat, wilde ik graag weten hoe hij ertoe kwam bij mijn uitzendbureau te solliciteren. Hij vertelde dat hij oorspronkelijk uit Rotterdam kwam en dat zijn familie ook hier woonde, maar dat hij een Letse vrouw had ontmoet en bij haar was gaan wonen. Omdat hij ook zijn familie nog wilde zien, leek het hem een goed idee om vanuit Nederland te gaan werken. Dat klonk goed, maar nu waarom had hij bij mij gesolliciteerd?

Hij vertelde dat hij altijd veel op Scandinavië had gereden. Zo kwam hij op de overtocht met de boot veel chauffeurs tegen. Zo kwam hij een paar chauffeurs tegen die voor mijn uitzendbureau aan het werk waren. Hij vertelde ze over zijn omstandigheden en zij rieden hem aan om maar eens contact met mij op te nemen, wetend dat ik op zoek was naar Internationaal chauffeurs. Op deze manier kwam hij dus bij mij terecht.
 

Jammer genoeg kon ik deze man toch niet aan werk helpen via mijn eigen bureau, maar uiteindelijk heeft hij wel een goede baan vanuit Duitsland als Internationaal Chauffeur gekregen. De afstand van Letland naar Nederland was te groot om te beginnen op de tijden die soms binnen een uur gerealiseerd moesten worden. Zo kon hij toch nog contact houden met zijn familie, want vanuit Duitsland had hij ook zijn ritjes naar Nederland.

Zo zie je maar, een sollicitatiebrief hoeft niet altijd volgens de regels. Maak degene die je je brief schrijft nieuwsgierig. De kans dat je uitgenodigd wordt is dan veel groter.
 

Reageren?