De PvdA doet het alles behalve goed in de peilingen. Job Cohen is maar een slappeling die Wilders niet aankan. Tot overmaat van ramp worden de sociaal-democraten links ingehaald door de SP van de charismatische Emile Roemer.

Aan het begin bestonden er veel twijfels. Hoe lang zou dit minderheidskabinet het volhouden? Inmiddels zijn we bijna anderhalf jaar verder en zit Rutte I stevig in het zadel. Geert Wilders bedient zjn marionetten als een behendig poppenspeler. Geen LPF achtige toestanden als ten tijde van Balkende I. Dat kan ook niet, aangezien de PVV weigert regeringsverantwoordelijkheid te dragen. Bovendien achtte het CDA de verschillen "te groot" om  één kabinet te vormen met de populisten. De VVD kan het allemaal niet zo bijster veel schelen. Als ze maar kunnen regeren en zodoende snoeien op het overheidsapparaat.

geen goed alternatief

Een minderheidskabinet moet veel meer dan een meerderheidskabinet balanceren op een flinterdun evenwichtskoord. Het regeerakkoord is een stevig dichtgetimmerd raamwerk waarbinnen de drie partijen duidelijk voor ogen hebben wat hun bewegingsvrijheid is. Over de hypotheekrenteaftrek wordt niet gerept. Zolang deze regering missionair is, blijft het een taboe. Als het gaat over Europa zoeken de VVD en het CDA het maar  lekker zelf uit. Hetgeen inhoudt dat ze constant zaken moeten doen met de oppositie. De PvdA neemt haar verantwoordelijkheid en laat daarmee de (euro)crisis niet nog verder escaleren. Geen opportunistiche partij politiek, maar handelen in het landsbelang. Cohen wordt bijgestaan door D'66 en GroenLinks. Dit verstandige optreden wordt bepaald niet gewaardeerd door de (linkse) kiezer. De rol van de sociaal democraten als oppositie is weinig verheffend. De PvdA biedt geen aantrekkelijk alternatief voor Rutte en zijn ploeg, vindt men in linkse kringen. De SP daarentegen wel.

Voor het eerst in haar geschiedenis was de SP onlangs virtueel de grootste partij in de Tweede Kamer. Dat was een behoorlijk domper op het partijcongres van de PvdA. Het kleine broertje is zijn grotere broer boven het hoofd gegroeid. Welke oorzaken liggen aan dit feit ten grondslag?

de vlucht naar de flanken

Gedurende de kabinetten Kok heeft de PvdA zich ontdaan van haar ideologische veren. Samen met de liberalen van de VVD en D'66 werd Nederland 8 jaar lang door (kundige) technocraten bestuurd. De eens gezworen vijanden, denk aan Den Uijl en Wiegel, werkten innig samen. Zowel de PvdA als de VVD lieten hierdoor grote electorale gaten vallen. De PvdA op links, de VVD op rechts. Dit werd in 2002 genadeloos afgestraft door Pim Fortuijn. Als pleitbezorger van een vergaande vorm van het neoliberalisme schreef hij het boek "De puinhopen van 8 jaar Paars". Met name de PvdA van Wim Kok kreeg er ongenadig hard van langs. Na de tragische moord op Fortuijn hielden de sociaaldemocraten 23 van de 45 zetels over na de verkiezingen in 2002. Na een kort avontuur met de LPF viel het kabinet Balkenende I snel waardoor de PvdA de kans kreeg zich te herstellen. 42 zetels waren het resultaat van de Tweede Kamerverkiezingen in 2003. Toch was dit niet voldoende voor regeringsdeelname. Wat echter op lange termijn nog veel schadelijker bleek te zijn voor partijen als de PvdA was het feit dat het populisme definitief een voet tussen de deur had weten te krijgen in het Nederlandse politieke landschap. De SP maakt daar vandaag de dag gretig gebruik van. Naar hartelust werken zij het kabinet tegen. Of het nu gaat over bijzaken als Kunduz of halszaken als Europa, de SP stemt tegen!

Een groot deel van links Nederland herkent  zich in types als Jan Marijnissen en Emile Roemer. Het ging prompt mis toen Agnes Kant de rol van fractievoorzitter overnam van Jan Marijnissen. Haar gebrek aan charisma leidde een fikse verkiezingsnederlaag op in 2010. Ondanks het feit dat Roemer het stokje ruimschoots voor de verkiezingen van haar had overgenomen. Het bewijs werd nu ook op links geleverd. Een populistische partij leunt op een charismatische leider. En dat is Cohen nu nét niet.

het R-woord

Na de woelige jaren '60 en '70 was het tijd om het roer drastisch om te gooien. De overheid moest op dieet, om Rutte maar eens aan te halen. De kabinetten Lubbers hervormden onze verzorgingsstaat op succesvolle wijze. Nederland was in de jaren '80 één van de slechtste jongetjes van de Europese klas. Na het tijdperk Lubbers en Kok één van de beste. Toch hebben de neoliberale scherpslijpers de wind nog steeds in de zeilen. De LPF, de PVV vinden dat het wel wat minder kan met de regeltjes. De CDA en VVD gaan daar op populistische wijze in mee. Het bureaucratisch monster wat er is gecreeërd in de loop der jaren is hoofdzakelijk de schuld van de PvdA. Beweren de eerder genoemde partijen althans. Het "probleem" is dat we niet zonder die regels kunnen. Meer dan 16 miljoen mensen op een klein stukje land hebben  sturing nodig. Zonder bureaucratie geen verzorgingsstaat. Het is juist die verzorgingsstaat waar wij Nederlanders nu zo op zijn gesteld! De Partij van de Arbeid heeft zich een slechte naam laten aanmeten door haar politieke opponenten. Cohen zou maar een "slapjanus" zijn die Wilders niet aan kan. Hij vertegenwoordigt het grijze midden. Het woord regel is verworden tot scheldwoord. Evenals sociaal-democraat.

Reageren?