Mensen gaan uit elkaar, gaan ieder hun weegs. Maar de herinnering blijft.

Google

Eén keer en dat is al weer een tijd geleden heb ik op je naam gegoogled.
De halve seconde of meer dat ik op de resultaten wachtte hield ik mijn adem in. Wees gerust,  Ik zal het niet meer doen. Daarvoor was het mij te creepy.
Het gevoel dat me bekroop, herken ik van vroeger van de kermis.  Het spookhuis, waar je nietsvermoedend, maar allesverwachtend in het treintje stapt.

Jong en bang als ik toen was, werd ik niet teleurgesteld. De ervaring was levensecht. Witte spoken verschenen uit het niets en uit hun buik ontsnapte een onheilspellend geluid.
Zo voelde ongeveer dus ook dit speurwerk naar de geesten uit mijn verleden.

 

Authentiek

De volwassen versie van mijn ik moest het echter doen met resultaten die er niet toe deden.  Want ik vond je niet. En als ik eerlijk zou durven zijn tegen me zelf, had ik dat ook niet verwacht. De lange jaren dat wij bevriend waren wilde je van een computer niets weten. En wat internet betreft, dat was in jouw ogen  science fiction die zich in het tijdsperk had vergist.

Mensen veranderen, gaan uiteindelijk met hun tijd mee.

Jij niet.  Als het begrip uniek nog niet had bestaan, dan zou jij het hebben kunnen uitvinden.

En daarom denk ik dat je jouw droomhutje hebt gekocht, ergens op een verwaarloosd stukje  weiland.

En daarom denk ik ook, dat een verre buur  de boodschappen wekelijks voor je deur zet. Dat je de zon ziet vanachter de vuile ramen van de slaapkamer, die je zelden verlaat. Dat de dagelijkse rondjes om de kerk nog immer in je agenda staan.

Maar het kan niet anders, dan dat ook aan jou de tijd voorbij is gegaan.  Je gezicht zal nog spitser, nog bleker zijn dan ik me herinner. Je botten strammer en ergens bij je mond zal bitterheid zijn sporen hebben nagelaten.

 

Zorgen

En ondanks dit beeld, dat onmiddelijk boven komt drijven als ik je naam hoor, denk ik wel eens aan je, spontaan, zomaar. Nooit uit verlangen. Onze tijd samen duurde  lang genoeg, heeft jaren gestolen van mijn vruchtbaarheid. 

Niet uit gemis of nostalgie, verschijnt je gezicht soms ineens vanuit het niets.
Zoals het destijds al was, zo is het nu ook. Ik vraag me af, bezorgd, hoe het met je gaat, of je je kan redden, of je van het leven geniet. Of je niet bent blijven hangen in een verleden dat voorgoed voorbij is.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.