Ik weet niet of ik wel aan de schrijfopdracht voldoe, tellen ski’s als verkeerservaringen? Maar dit is de enige bijzondere verkeerservaring die ik heb. Over vliegen door de lucht en de smaak van de sneeuw.

 

Ik was toen nog maar 10 jaar maar ik herinner het mij nog altijd zeer goed. Mijn ouders hadden het geniale idee om op reis te gaan naar Zwitserland. Ik die nogal honkvast was (eigenlijk nog altijd) ging dan ook mee met veel morren en klagen.
Toen we daar eenmaal waren, dachten ze dat het beter zou zijn als ik bij een kindergroepje ging onder begeleiding door een skianimator.  Konden zij lekker op hun gemak skiën zonder lastige kinderen.
Ik voelde me niet helemaal op het gemak bij het idee om met wildvreemde mensen te gaan skiën.
Eenmaal daar aangekomen bleek het nogal mee te vallen. Ik hoefde gelukkig niet sociaal te doen want onze animator annex skibeul dwong ons onmiddellijk aan te slag te gaan. Onder een hels tempo kwamen we steeds hoger op de steeds kronkeliger  wegen.
Ik raakte in geen tijd achterop en zat te hijgen en puffen om hen achter bij te houden.  En toen gebeurde het onvermijdelijke: Ik raakte hen kwijt op een smal weggetje.
Dat weggetje had een superscherpe bocht en ze verdwenen onmiddellijk achter de wand. Ik was in paniek en schuifelde opeens razendsnel die bocht om.
Had ik niet mogen doen.
Want het was een zeer steile weg, zo steil dat ik als een raket op skilatten naar omlaag schoot. De anderen waren alweer een bocht om.
Nu vraag je je misschien af wat het probleem is? Eindelijk was ik snel, dus ik had niks te klagen, toch?
Het punt was, ik was te snel  en dan bedoel ik ook snél.
Ik denderde naar beneden, voor me lag een afgrond die in mijn gedachten een eindeloze bodem had. Links van mij was het hetzelfde afgrond, rechts van mij was een massieve wand van sneeuw. Ik kon nergens heen, alleen maar die weg proberen af te leggen. En ik ging steeds sneller.

Ik probeerde wanhopig mijn skilatten te kruisen om zo af te remmen.
Dat werkte niet en ik raakte toen pas echt in paniek. De afgrond kwam met een angstaanjagende snelheid aan.
Of ik was degene met die angstaanjagende snelheid maar dat kwam eigenlijk op hetzelfde neer.
Ik bad dat het goed zou aflopen.
En het mirakel gebeurde nog ook. Op de een of andere manier wist ik te draaien en in de bocht gaan. Nu nog weet ik niet hoe ik dat gedaan heb. Had ik soms het gewicht juist verdeeld over de latten of iets wonderlijks met mijn heup gedaan? Geen flauw idee.
Ik had geen tijd om daarover te nadenken want ik was opnieuw weer in problemen.
Wéér een steile weggetje, wéér die afgrond.
Maar dit keer was er een kindje bij. Die sukkelaartje was net als ik een achterblijver en hij was waarschijnlijk in de sneeuw gevallen zonder dat de rest dat merkte. De wet van de sterkste in een notendop.
En die arme duts lag met zijn buik in de sneeuw pal op mijn weg.
Ik stormde dus op dat kindje. Mijn hersenen werkten als gekken om een oplossing te vinden. Maar er was geen oplossing. Ik remde uit alle macht, maar met zo een snelheid op glibberige sneeuw heeft dat geen nut.
Ik ramde dat kindje, ik meende een vage kreet te horen, mijn skilatten haakten achter die jongen en ik vloog uit die latten. Bevrijd  schoot ik door de lucht.

Het is misschien mijn verbeelding maar ik durf te zweren dat op dat moment de tijd even stilstond. Ik zweefde stokstijf in de lucht met gespreide handen. Alles was onaards stil, dit was zo’n moment waarop zelfs de vogeltjes hun adem inhielden om vooral geen lawaai te maken.
(Er waren op dat ogenblik geen vogels maar ik ben ervan overtuigd dat als ze er waren dat ze  zeker hun snavel hadden gehouden) Ik zag mezelf met een bevroren uitdrukking op mijn gezicht in de lucht bungelen.
Dat op een vreemde manier zalige moment duurde niet lang. Als een elastiekje schoot ik uit die bevroren houding naar de grond.
Dat deed pijn en ik gleed verder naar voren. Ik herinner mij hoe de sneeuw voor me opschoof en ik was zo versuft dat ik de sneeuw opat. Het had een erg waterige smaak met iets brijachtigs.
Ik realiseerde me opeens dat ik naar de afgrond ging. Maar ik deed niets, ik bleef maar willoos verder schuiven.
Nog dertig centimeter, twintig, tien, vijf en ik stopte. Zomaar, de sneeuw had een hoopje voor mij gevormd en dat had me afgeremd.
Ik bleef daar een tijdje liggen, ik besefte niet zo goed wat er gebeurd was. Het was allemaal in een paar minuten gebeurd, veel te snel om het goed te bevatten.
Ik hoorde een paar voetstappen, de animator was teruggekeerd. Hij zag een jongen die van de pijn lag te kermen in de sneeuw en hij zag mij ook roerloos liggend in de sneeuw op een paar centimeters afstand van die ravijn.
Hij werd boos en zei:’Komaan mannen, lig daar niet zo te luieren! Hup, sta op en ga verder, watjes’

Ik overleefde uiteindelijk die skitocht en het zou nog een paar jaar duren voordat ik weer durfde op de latten te staan.
Maar dan zonder animators.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.