Wanneer ik wakker wordt, en de eerste krul haar op mijn grote teen krult van pure ellende omhoog in plaats van omlaag, weet ik het zeker; de Tv ontvangst blijft slecht vandaag. Sneeuw. Wanneer ik met een stramme kop mijn kleding tracht aan te doen, en ik merk dat die bezigheid niet vlot, weet ik het zeker; Ik word niet goed. Sneeuw. Sneeuw voor m’n ogen.

O gij sneeuw, gij tot vlokken bevroren waterdamp, gij, wat doet ge hier? Gaat toch heen! Met Uw sneeuwblindheid van niets ontziende razernij sneeuwt U de mensheid onder! Gij sneeuw, gij proletariër van het onmenselijke onwenselijke koudheid, met Uw sneue sneeuw slaakt Uw sneeuwblindheid slechts sneeuwbaleffecten! Ik smeek U nogmaals, O gij witgoedhandelaar, gij angstige van natriumcarbonaat, pak uw sneeuwballen bijeen, en sneeuw op!

Sneeuw is niet op, sneeuw blijft maar gaan. Ik kijk naar buiten, en zie alleen wit. Wit op grond, wit op daken, wit wat ooit groen was, wit uit lucht, wit voor ogen. Sneeuw moet eens beseffen, dat een sneeuwklokje ook maar een bolgewas is. Sneeuw moet eens gaan begrijpen, dat sneeuwwitje niet van de sneeuw was, en zeker niet wit. Sneeuw mag wat mij betreft gaan spelen op de Noordpool. Daar, waar ik niet ben.

Ik kijk naar buiten. Ik zie grijze tweevoeters met zout en hout het wit bestrijden. Maar wit houd niet op, blijft komen. Hout en zout ook, ik vraag me af wie dit het langst vol gaat houden. Slaken die snuiters ook sobere onnozelheden? Onnozel sobere snuiterende slakers van al dat onheil? Het word zowaar een sociodrama. Sneeuwstorm sneeuwt snedig valige vlokken.

Enerverende enfant terrible van het weer. Weer stort U Uw tranen, door bittere koudheid verworven vlokken op ons uit. Het is weer dat weer, waar U zich gevaarlijk elegant epateert. Wij hadden U niet meer verwacht. U was al lang niet meer welkom. U komt ongewenst. Wij zien U niet graag. Uw blanke gelaat komt over als haat. U weet echter van geen ophouden.

Tussen het woord “tussen” en “ophouden” baande ik mezelf een baan tussen de niet ophoudende witte ellende die U over ons uitstort. Ik stortte mezelf in het witte, en ziet, hoe ook ik me laat verleiden tot een als grijze tweevoeter, met zout en hout, om ook het wit te bestrijden. Ik zie weer even grijs! Het zal echter een paar minuten duren, totdat U weer grijs verbleekt naar wit.

Ik kijk naar buiten. Ik zie kleine tweevoeters op een hout en ijzer, een weg banende. Ik zie  kleine tweevoeters ballen maken van wit. Ik zie geenvoeters ontstaan, met ogen van kralen en een neus van peen. Ik zie,  ik zie,  wat ik wil zien.

 

© danen
Niets uit dit artikel mag worden gebruikt of vermenigvuldigd
zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.