Kun je bevriend raken met sneeuwvlokken.

De sneeuwvlokken

In de verbouwde paardenstal was een zitkuil gemaakt, afgetimmerd met vurenhouten planken en bekleed met heerlijke warme kussens voorzien van blauw/wit bloemenmotief. Daar lag ik altijd graag, omdat ik met mijn zij tegen de kachel aan kon liggen. En zeker in de winter was dat een fijn vertoeven. Lekker warm, lekker geborgen en lekker veilig. 's Avonds voor het naar bed gaan, de haren nog nat van het douchen, de kaarsjes flikkerend voor de gezelligheid, zat ik vaak nog op die plaats door het stalrampje naar buiten te staren. Met een warme mok thee of chocolademelk kon ik dan heerlijk naar de sterren kijken. En in de winter, als de wolken grijs werden en de sneeuw zich aankondigde, keek ik graag naar de neerdalende vlokken. Dan volgde ik een kristal geworden regendruppel vanaf het moment dat ik het in mijn vizier kreeg totdat het uit mijn gezichtsveld was verdwenen. En iedere keer opnieuw.

   Zo kon ik tijden liggen. Kijken en wachten en kijken. Van de vlokken maakte ik figuurtjes, vriendjes in de lucht. Dwarrelende figuurtjes die trappelend uit de koude hemel kwamen en samen op de grond dicht tegen elkaar aankropen. Ik fantaseerde zo een hele sneeuwpop bij elkaar. Samen zouden we op avontuur gaan, sleeën over hoge bergen sneeuw. We zouden kleine sneeuwpopjes maken die we eten zouden geven, zodat ze zouden gaan groeien en gevechten zouden houden met ballen zo groot en hard als kogels. Samen zouden we praten over vriendinnetjes en voetbal. Of over vette petten en sjofele sjaals. Maar vooralsnog waren de vlokken mijn grootste vrienden, terwijl ik heerlijk naar de hemel lag te staren.

   Soms als ik mij eenzaam voel of in een rothumeur verkeer en ik moet de hond zijn laatste ronde laten lopen, hoop ik op een wolkloze hemel en sterren tot de horizon. Maar soms is het winter en winters kunnen wel eens flink koud zijn. En als het dan regent veranderen de druppels in kristallen vlokken.

Ik ging ziek van het werk voortijdig naar huis. Nam een grote mok warme thee met honing, schoof mijn bank onder het raam, met mijn zij tegen de kachel en keek naar de neerdwarrelende sneeuwvlokken. Lekker warm, lekker geborgen en lekker veilig.

Reageren?