Nog half in dromenland lag ik rozig mijn eigen kleine seksuele revolutie te overpeinzen, voor het gemak deel 4 van mijn levensverhaal maar even overslaand, toen het mij opeens begon te dagen. De laatste maanden begon nu en dan al eens het licht van een samenhang tussen toonaangevende mannen in mijn leven eventjes aan en uit te knipperen, maar ik zag nu opeens de o zo simpele overeenkomst.

Therapeutisch schrijven is geweldig!
Ik schrijf van me af wat ik reeds denk te hebben ontdekt of verwerkt, zodat onderliggende lagen onderdrukte gebeurtenissen en emoties aan het licht kunnen komen. Het werkte voor mij altijd al in de vorm van e-mails aan diverse goede vriendinnen in tijden van crisis. Nu merk ik dat het chronologisch vertellen van gebeurtenissen in mijn leven dezelfde uitwerking heeft, echter veel minder gepaard gaande met emotionele uitbarstingen, hetgeen een heel prettige, nieuwe ervaring is. Of dit ook interessant is voor de lezer is een andere zaak. Ik gooi het na dit relaas dus maar even over een andere, hopelijk luchtiger of wellicht ondeugender boeg.

Emoties uiten is zonder meer goed en nodig voor een gezond evenwicht, maar niet altijd evident. Sterke emoties kunnen ook een valkuil zijn. Je kan jezelf  jarenlang verzuipen in verdriet, zwelgen in zelfmedelijden, je in een slachtofferrol verstoppen achter wat jou is aangedaan, maar uiteindelijk kom je (hopelijk) tot het besef dat er maar één persoon is die het leven voor jou beter kan maken, één persoon ook die toestond dat het allemaal gebeurde.

Terwijl ik het schrijf, reeds jaren nadat ik me dit zelf heb gerealiseerd, klinkt het me nog steeds een beetje akelig in de oren, maar pas na dat besef kan je langzaam beginnen aan je eigen heropbouw. Stapje voor stapje, maar de positieve resultaten stralen je van in het begin direct tegemoet. Zo hou je de moed erin om maar door te blijven gaan. Van de ene kleine overwinning op jezelf naar de andere, via de dalen uiteraard die onverbiddelijk je pad blijven onderbreken. Eenmaal de vicieuze cirkel doorbroken, worden de dalen langzaam maar zeker minder diep en je komt er steeds sneller uit, natuurlijk op voorwaarde dat je alert blijft voor je eigen reacties op gebeurtenissen. Je mag gerust de fout in gaan, als je het achteraf maar ziet en aanvaardt. Op een dag zal je de fout zien voordat je ze maakt.

3 Slimme mannen drukten een stempel op mijn leven
Door mijn verhaal chronologisch op te schrijven kwam opeens van alles boven en breng ik dit nu voor mezelf in verband met drie mannen die een stempel op mijn leven drukten. Ik viel voor drie heel slimme mannen. En terwijl ik heel druk bezig was met euforisch naar hen op te kijken, zag ik niet dat deze drie mannen hun omgeving genadeloos manipuleerden, helemaal niet zo charmant als ze zich deden voorkomen. 
Zo was daar mijn echtgenoot, zijn bovengemiddelde breinfuncties voornamelijk gebruikte om er op dubieuze wijze financieel beter van te worden en om vrienden, collega's en gezin aan hem te binden. Iedereen was hem wel iets schuldig, daar zorgde hij wel voor. Zo vrijgevig en joviaal als hij leek, er bleken achteraf altijd wel 'strings attached'. Veel later realiseerde ik me dat hij heel ver had kunnen komen, moest hij een meer verantwoorde jeugd gehad hebben.
Een aantal jaren na mijn scheiding viel ik als een blok voor een spirituele leider. Ik voelde mij veilig, geliefd en beschermd, vele jaren lang. Ik had vertrouwen in zijn weten, de man was ontegenzeglijk zeer intelligent en bovendien goed geschoold. Hij leek alles over elk onderwerp te weten. Jammer genoeg kleurde hij deze kennis te rijkelijk met zijn persoonlijke voorkeuren, iets wat een man in zijn positie eigenlijk nooit zou mogen doen. De goeroe waar ik hier van spreek heeft maar enkele honderden volgenlingen over heel de wereld, een relatief kleine groep. Hij kent iedereen afzonderlijk, dat is een groot deel van zijn kracht. 
Je zou kunnen denken dat ik na deze episode wel wijzer geworden was, zelf ook niet geheel van intelligentie verstoken. Maar nee, ik struikelde nog een keer in dezelfde val. Deze keer vond ik een werkgever wiens brein grensde aan genialiteit, onder andere op vlak van computers, mijn andere beste vrienden. Helaas gebruikte hij, naar later bleek, zijn brein vooral om persoonlijk rijker te worden van het bedrijf. Toen ons genie uiteindelijk verpetterd werd door zijn eigen chaos, sleurde hij het bedrijf nog een jaar lang mee de afgrond in voordat de aandeelhouders eindelijk de waarheid zagen. De man had alle touwtjes ferm in eigen handen gemanipuleerd, er was geen stoppen aan totdat het te laat was.

De eerstvolgende superslimme man die op mijn pad komt zal mij sneller dan de wind aan de horizon zien verdwijnen, hem onwetend achterlatend van wat er precies gebeurde.
Drie keer is tenslotte scheepsrecht!

© Tandra

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.