Een fobie waarbij je bang bent om te slikken, en te stikken in je voedsel. Ze noemen het ook een globus (brok in je keel) gevoel in de keel, het kan zich ook voordoen buiten het eten. Ikzelf heb dit 1 jaar meegemaakt en ben er vanaf gekomen!

Wat is een slik en stik Fobie?

Als je Slik en stik angst hebt gaat het eten van vast voedsel moeizaam, je hebt het gevoel of je eten niet goed door je keel gaat of vast blijft haken. Het wordt vaak opgewekt door angsten en stress. Mensen met Hyperventilie en angststoornissen zijn er meer vatbaar voor, maar dat hoeft niet persee, ook mensen die zich ooit ernstig verslikt hebben, en daarbij (bijna) gestikt zijn ervaren dit als een trauma en zijn als de dood dat het weer gebeurd. Deze angst zorgt ervoor dat je bang word van elke hap die je neemt, en meestal zit het ook tussen je oren. Tijdens het slikken ben je bang dat je geen lucht meer krijgt. Het is mogelijk dat je je verslikt, het gebeurd iedereen wel is dat het even in het verkeerde keelgat schiet, je hoest het weer op en er is niks aan de hand.  Maar als je die fobie hebt ervaar je het als ernstig..je denk namelijk dat je gaat stikken, de klachten van het brok gevoel in je keel verergert van de angst, bang dat je in je volgende hap zal stikken en doodgaan..

Sympthonen globusgevoel

• Gevoel alsof er een prop ik je keel zit

• Je hebt de neiging om steeds je keel te schrapen

• Je heb last van een benauwd gevoel alsof je keel word dichtgeknepen

• Je hebt het gevoel alsof er slijm in je keel zit en je wilt het steeds wegslikken

• Je hebt het gevoel alsof er een band om je keel zit

• Je hebt het gevoel dat je elke moment kan stikken

• Je hebt last van andere symthonen door je angst voor slikken, zoals bv hartkloppingen

Mijn ervaring met deze fobie en de Gastroscopie onderzoek

Het begon in de periode toen ik erg last had van paniekaanvallen, opeens ging het eten moeizaam..ik had het gevoel dat het eten niet goed zakte naar beneden, ik ging naar de dokter omdat ik mijn zorgen maakte. De dokter vertelde mij dat ik waarschijnlijk last van maagzuur had en dat kon kloppen want ik had veel last van mijn maag. Hij gaf mij maagzuurremmers die moest ik een week slikken. Ik slikte het en na 3 dagen had ik nog steeds het gevoel dat mijn eten niet zakte, de medicijnen hielpen dus helemaal niet. Ik begon allemaal dingen in mijn hoofd te halen, van bv; misschien is het keelkanker, want ik had het gevoel alsof er een prop in mijn keel zat, en dacht dat is waarschijnlijk die tumor..Ik ging weer naar de dokter omdat ik dacht dat er iets mis met mij was omdat ik niet goed kon slikken, hij stelde voor om een gastroscopie te doen, hij maakte zich ook zorgen omdat ik zo mager was..ik dacht help! Dat is een onderzoek waarbij ze een slang in je keel stoppen naar je maag toe..ik besloot toch maar het onderzoek te doen, ik lag daar en toen stopte hij zonder pardon die slang in me keel. Ik heb me nooit van mijn leven zo angstig gevoeld, ik dacht echt te stikken, ik kon ook gewoon niet ademen ik moest alleen maar kokhalzen door die slang, ik ging als een gek met mijn benen en armen slaan en schoppen, de gastroloog besloot de slang uit mijn keel te halen en te stoppen, ik dacht jeetje daar ben ik even uit ontsnapt, ook alleen maar omdat hij stopte omdat hij bang was dat ik zijn peperdure slang kapot zou bijten, nou daar was ik helemaal niet mee bezig, ik was eerder bezig om te vluchten van die onderzoek.. Dan weet ik maar niet wat er in mijn keel zit, want de gastroloog was niet verder dan mijn huig geweest..

 

En de kilo's vlogen eraf..

Omdat mijn klachten bleven, bleef ik bang om te slikken, toen moest ik, want zonder te eten ga je dood, en dat wou ik ook niet, ik deed mijn ouders veel verdriet omdat ik bijna elke dag mijn avondeten oversloeg. Ze zagen aan mij hoe mager ik werd, ik was vel over been, me botten staken uit, me gezicht was ingezakt, aantrekkelijk was ik zeker niet meer, ik walgde van mijn lichaam, zo mager. Ik wou zo graag weer gezond en een mooi vol lichaam hebben, maar helaas dit was mij niet gegunt. Ik at in de ochtend Brinta, in de middag zachte kaas of een fruit smoothie, en in de avond alleen maar soep..Mijn moeder waarschuwde mij van als je zo door gaat, ben je hier niet lang meer, het is slecht voor je hart en je organen, ik voelde mij elke dag slap en flauw. Op een geven moment heeft mijn moeder mij naar de dokter gesleept, de dokter schrok toen ik op de weegschaal stond, 37 kilo! Ze zei als het zo door gaat moet ik je laten opnemen. Ik ging naar huis, huilend...ik was helemaal over mij toeren en zei huilend tegen mijn moeder dat ik dood zal gaan en dat ik niet meer zo verder wilde. Een paar dagen later kocht mijn moeder een blender voor mij, op dat moment begon ik mijn eten te pureren. Op dat moment kreeg ik ook meer vitaminen en mineralen binnen, ik voelde mij minder slap en flauw, en kwam wat aan, en woog ik 40 kilo, dus een beetje uit de gevaren zone. Maar dat was absoluut nog veels te licht.

 

Het ging toch weer slechter..

Ik at nog steeds gepureerd, dit beperkte mij wel enorm, ik kon niet lekker tijdens het winkelen bv even stoppen om een broodje te eten, nee dat ging niet, dus ik moest maar van te voren eten om me niet slap te voelen. Soms ging gepureerd eten ook moeizaam, vooral als ik gestresst was, ging het moeizaam en kreeg ik last van hartkloppingen, ik nam wel kalmeringspillen, die pillen loste ik op want als je niet durf te eten, durf je ook geen pillen te slikken, helaas hielpen die niet. Ik was nog steeds veels te mager, en niet iedereen hoefte te weten dat ik zo at. Dus ik at ook vooral niet in gezelschap.

Op een gegeven moment ging het toch weer slechter met mij..ik verloor weer 2 kilo, ik viel waarschijnlijk af door stress en weer te weinig eten. Weer ging ik naar de dokter, eigelijk ging ik alleen om mijn hart te laten checken..die volgens hem prima was, maar toen mijn moeder tegen de dokter zei dat ik zo slecht eet, zei hij tegen mijn moeder dat ik Anorexia heb. Anorexia! Watt! dacht ik, je hebt toch pas Anorexia als je denk dat je te dik bent, en expres afvalt om dunner te worden, nee dat heb ik niet. Toch stuurde hij mij door naar een Psychiater die gespecialeerd is in Anorexia.

 

De genezing

De eerste afspraak bij de Psychiater was vrij onprettig, hij stelde mij gelijk vragen of ik mezelf te dik vond? Nee dat vond ik niet, ik vond juist mezelf te mager. Het werd hem ook duidelijk dat het ging om een angststoornis. Volgens hem was ik chronisch ondervoed. Hij stelde voor om een Anti depresivum te slikken. Ik keek hem gelijk vies aan. Ik dacht echt van no way. HIj wou toch dat ik het probeerde en ik nam het toch aan, hij gaf mij druppels ivb mijn slikangst. De eerste 2 weken zouden mijn angsten erger worden volgens hem, en daarna pas verminderen. Nou dat had ik er wel voor over. Want na 2 maanden begon ik weer vast voedsel te eten. Ik was en ben nog steeds de Psychiater zo dankbaar. Dankzij de medicatie die hij me gaf verloor ik langzaam mijn slik angst en paniek klachten. Ik kon er weer tegenaan. En inmiddels weeg ik al 47 kilo, op een gezond gewicht dus. Ik zou niet weten wat er was gebeurd als ik nog steeds zo mager was en bang was voor slikken, voor mij heeft het mij uit een nare periode gered.

Mocht je hier last van hebben? Ik help je graag.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.