Wanneer ik mijn ogen sluit voltrekt zich iets griezeligs in mijn brein.

 

Wanneer ik mijn ogen sluit voltrekt zich iets griezeligs in mijn brein.

Het afgesloten deel in mijn hersenen is uitsluitend zichtbaar met gesloten ogen.
Een uiterst geheime- onheilspellende plek zoals de zevende kamer van Blauwbaard.

Ga daar niet binnen naar want rampspoed zal je ten deel vallen maar juist wanneer mijn irritante IK, dodelijk vermoeid, de ogen sluit dan gebeurt het, telkens weer opnieuw.

Ergens in mijn brein staat een metershoge dam. De dam van weerstand en ontkenning
Daarachter een onstuimige rivier. De rivier van verdriet en pijn.
En ik bevind mij in het dal. Het dal van tranen, wanneer de dam het niet meer houdt.

Ik sluit mijn ogen in afwachting van een nieuwe nacht
Soms slaapt mijn irritante IK alsof er geen rivier bestaat maar heel vaak is mijn irritante IK
op zoek naar de verborgen ruimte van Blauwbaard.

‘Niet daar gaan’ schreeuw ik, ’Ga slapen!

' Niet naar het dal.'

'Niet naar de dam en zeker niet naar de rivier’.

Het is al te laat. Het kwaad is al geschiedt net zoals zo vele nachten hiervoor…..

De rivier van verdriet en pijn beukt met enorme kracht tegen de dam. Alle pijnelementen doen hun uiterste best om toegang te krijgen naar het nu nog veilige dal.

-Ik zie jou liggen op het witte bed, wat lijk je klein en wat ben je zwak. Je doet zo je best te ademen maar je lijf werkt niet meer mee.
De dofheid in je ogen, je handen onrustig zoekend naar het niets.
De doktoren zonder antwoorden en wij onmachtig en verloren in onrecht.

De eerste scheur laat water door. Mijn dam van weerstand is al lek terwijl de rivier van verdriet en pijn nog zoveel meer krachtige golven heeft.

Ik zie jou nog lopen, werken, lachen. Wat was je wijs en wist je veel. Totdat een engel met grijze vleugels je onder zijn hoede nam en je alles liet vergeten.
Jij wist niets meer. Wij wisten alles, je was al weg terwijl je naast ons stond. Wat hebben we je gemist toen het echte missen nog moest komen, en wat heeft het pijn gedaan.

Haarscheurtjes worden langzaam groter. Het tranendal bereid zich voor maar wat mijn irritante Ik ook wil, ik ben er ook nog en smeer de gaten dicht zodat de dam van weerstand veranderd in de dam van ontkenning.

Ik wil die hele rij niet af,

• het ongeboren kind gestorven in mijn schoot,
• het verongelukken van een vriend,
• het kind van zeventien met een dodelijke ziekte,
• ..............
• ........

mijn lijst is langer dan ik kan verdragen.

 

Ik open mijn ogen en ben veilig. De televisie zal voorlopig uitkomst  brengen, zet mij op een andere koers.

Dan maar geen ogen dicht en slapen.

Mijn tranendal blijft droog,

mijn dam van ontkenning overeind

en mijn rivier van pijn en verdriet wacht tot ik opnieuw een poging waag om te gaan slapen.
 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.