De avonturen van Jaap, Jolein en Marleen. Een nieuw avontuur met Jolein. Herinner jij de eerste keer nog dat je centjes uit ging geven in de winkel? Wat is opgroeien toch mooi!

“Papa”, zegt jolein. “Wat is er?”, zegt papa. “Ik heb toch centjes in mijn spaarpot, van mijn verjaardag?” “Ja dat klopt. Wat wil je daarmee zeggen?” “Nou, ik wil graag met die centjes een cadeau uitkiezen in de speelgoedwinkel. Ik heb ook nog een cadeaubon en die wil ik daar bij doen.”, zegt Jolein. “Wat wil je dan gaan kopen? Heb je daar al over nagedacht?”, zegt papa. “Eigenlijk wil ik een nieuwe spelcomputer kopen papa, maar daar heb ik nog niet genoeg centjes voor denk ik.” Jolein kijkt papa met haar speciale blik aan en wil daar blijkbaar mee zeggen dat papa mee moet betalen. Gelukkig is papa niet gek en zegt: “Dan moet je daar voor sparen Jolein.” “Ja maar dat duurt zo lang papa! Dan heb ik volgend jaar nog niet genoeg centjes!” “Dat snap ik, maar je kunt ook beginnen met sparen en iets anders gaan kopen van een deel van je centjes.”

 is een goed idee papa. Hoeveel zal ik sparen dan?” “Ja, dat weet ik niet, je bent 9 jaar Jolein, dat mag je zelf bedenken.” Jolein loopt even naar haar kamer en pakt haar portemonnee. Ze loopt trots naar beneden en laat papa haar cadeaukaartje zien. “Hier staat tien Euro op papa! In mijn spaarpot zit nog vijfentwintig Euro. Dat is bij elkaar vijfendertig Euro!” “Mooi! En hoeveel wil je daar van gaan sparen dan? En wat wil je uitgeven in de speelgoedwinkel?” “Ik wil twintig Euro sparen en van de rest van het geld wil ik iets uitzoeken in de speelgoedwinkel.” “Dat is goed Jolein. Heel goed gedaan.”, zegt papa. Trots van haar keuze stopt Jolein vijf Euro in haar portemonnee.

“Gaan we dan nu naar de speelgoedwinkel papa?” “Nu? Ja maar zo werkt dat niet!”, zegt mama, die er zich mee komt bemoeien. “Waarom niet?”, zegt Jolein verontwaardigt. “Het is bijna etenstijd. We gaan zo eten en daarna is de winkel niet meer open Jolein.” “Ja, maar morgen kan het ook al niet, want dan wil ik met Linda afspreken op school.” “Ja, en overmorgen kan het ook niet, want dan gaan we naar oma.”, zegt papa. Bijna verdrietig zegt Jolein vervolgens: “En de dag daarna? Kan het dan?” “Ja, dan kunnen we even naar de speelgoedwinkel.” Met een gerust hart stopt Jolein haar portemonnee in haar broekzak en helpt papa en mama met het dekken van de tafel. Ze praat nog wat na over de spannende gebeurtenis die haar te wachten staat. Na het eten gaat ze lekker even televisie kijken. Bij het naar bed gaan wil ze nog even een verhaaltje horen. Ze probeert nog een keertje uit of papa de afspraak nog wel weet dat ze over drie dagen haar centjes mag uitgeven. Wat een spanning voor Jolein!

Een paar dagen later is het dan zover. Eerst moet Jolein even naar de tandarts en daarna gaat ze met papa en mama naar de speelgoedwinkel. Ze praat dan ook honderduit over de spannende activiteit die voor de boeg staat. Dat ze bij de tandarts op de stoel ligt is ineens niet meer zo spannend. Glimlachend kijkt de tandarts naar papa en zegt: “Het gaat goed hoor, met Jolein!” “Mooi, we gaan leren om geld uit te geven Jolein!”, zegt papa. Even later zit ze in de auto met haar lippen stijf op elkaar. Ze heeft haar portemonnee met twee handen vast. Mama kijkt even om naar de achterbank en begint te glimlachen naar Jolein. “Spannend he?”, vraagt ze. “Jaha! Laat me nou!”, zegt Jolein luid met een glimlach op haar gezicht.

Op het moment dat ze bij de speelgoedwinkel zijn pakt ze zenuwachtig de hand van papa even vast. Ze kijkt hem aan alsof ze wil vragen of hij haar wil helpen. “Ga maar kijken in de winkel”, zegt papa, en hij laat de hand van Jolein los. Hij kijkt mama aan en ze gaan samen naar andere dingen kijken. Jolein staat met haar portemonneetje voor een groot vak met speelgoed en denkt bij zichzelf: “Wat moet ik nou kopen? Wat zou dat kosten? Zou ik dat mogen kopen van papa en mama?” Ze kijkt even om de hoek van het grote vak en ziet papa en mama staan. Papa kijkt om en Jolein begint te lachen. Papa lacht terug en zegt: “Het lukt je wel Jolein. Ga maar zoeken waar jij je centjes aan uit wil geven.”

Mama kijkt papa aan en ze hebben het er over hoe spannend het kan zijn voor een kind van negen om zelf iets te gaan kopen. “Wat wordt ze al groot he?”, zegt papa. “Ja, voor je het weet rijdt ze op de brommer weg.”, zegt mama lachend. “Laat dat nog maar even wachten!” Even later komt Jolein trots met een grote doos aangelopen en zegt: “Deze wil ik hebben. Ik heb dan nog zes Euro over.” “Heel goed, ga hem maar afrekenen.”, zegt papa. Aarzelend loopt Jolein naar de kassa en rekent netjes haar cadeau af. Nadat ze geconcentreerd het wisselgeld en het bonnetje in haar portemonnee stopt kijkt ze even naar papa en mama. Ze loopt vervolgens trots naast papa en mama de winkel uit. Papa zegt: “Hoe voel je jezelf nu?” “Hartstikke trots papa! Ik ben blij! Ik heb zelf iets gekocht! Ik heb zelfs nog centjes over. Mag ik daar een snoepje van kopen?” En toen moesten papa en mama heel hard lachen.

http://www.sjoerdjong.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.