Met vier kinderen kun je niet anders dan mee te maken hoe Jip en Janneke ooit een inspiratiebron zijn geweest voor Annie M.G. Schmidt. Nou die vier van ons kunnen er ook wat van! Ik zou zeggen lees het lekker voor aan je kids vanavond!

De avonturen van Jaap, Jolein en Marleen

Trampoline
Jaap, Jolein en Marleen worden wakker. Zoals gewoonlijk is het zeven uur in de ochtend. Vrolijk en opgewekt komt het drietal de slaapkamer van papa en mama binnen en komen vragen of ze mogen gaan spelen. “Spelen? Het is pas zeven uur!”, zegt papa. “Het is zaterdag jongens! Op zaterdag slapen we een uurtje langer. Ga maar lekker even terug naar je kamer.” “Ja maar wij willen graag spelen! Wij mogen ook nooit eens wat!”, zegt Jolein, die de oudste is van het drietal. “Jullie hebben gisteren avond tot wel negen uur mogen opblijven om film te kijken.”, zegt mama. Oh ja, dat waren ze even vergeten. “Dan moeten we maar terug naar onze kamer. Nog even uitrusten.”

Vijf minuten later kwam Marleen, de jongste van de drie, naar papa en mama. “Mag ik gaan spelen?” “Nee Marleen, het is vijf minuten over zeven.”, zegt papa. “Hoe lang is een uurtje langer dan?”, zegt Marleen. “Een uurtje langer is als de grote wijzer op de twaalf staat en de kleine wijzer op de acht. Marleen loopt weer naar haar kamertje en kijkt op de klok. Het is even lekker rustig en papa en mama kunnen nog even slapen. Toch komt Marleen even later weer naar de slaapkamer van papa en mama en zegt: “De wijzer staat op de acht. Ik mag toch gaan spelen? Waar zijn Jaap en Jolein?” “Maar Marleen, de grote wijzer moet op de twaalf staan en de kleine op de acht. Nu staat de grote wijzer op de acht. Nog even wachten.”, zegt mama. Teleurgesteld loopt Marleen weer terug naar haar kamer. Ze dacht dat ze toch echt goed naar de klok had gekeken. Marleen gaat op een stoel zitten en kijkt naar de klok. “De grote wijzer staat op de acht. De kleine wijzer staat daar vlakbij. Zou die hem inhalen? He, daar komt nog een wijzer. Die gaat veel sneller. Is die groter dan de grote wijzer en de kleine wijzer? Ik kan het niet zo goed zien, maar hij staat wel bijna op de twaalf. Jippie het is acht uur!”, en Marleen loopt weer vrolijk naar de slaapkamer van papa en mama. Op het moment dat ze binnen komt lopen hoort ze papa al zeggen: “Het is nog geen acht uur he? Ga maar lekker naar je kamer. Ik kom je wel halen als het acht uur is oké?” “Oké dan”, zegt Marleen.

“Papa”, klinkt het even later. “Waarom mag Marleen al wel uit bed komen?” “Is het al acht uur?”, vraagt papa. “Nee, maar ik hoorde Marleen praten net.” “Marleen kan nog niet zo goed klok lezen. Maak je maar geen zorgen Jaap. Ga maar lekker naar je kamer. Nog even uitrusten. “Pff, ik ben al moe voor de dag begint.”, zegt mama tegen papa. “Ja ik snap het lieve schat.”, zegt papa. “Wat zullen ze straks blij zijn met de trampoline die buiten staat.” “Ja dat denk ik ook, spannend hè?”

Eindelijk is het dan acht uur. Jaap, Jolein en Marleen gaan heerlijk spelen. Ze besluiten om allemaal een eigen kracht te hebben. Ze zijn helden uit de film die ze gisteren zagen. “Ik heb een magisch zwaard!”, zegt Jaap. “Ja, dan heb ik een magisch schild om jou tegen te houden!”, zegt Marleen. “En ik heb weer een speciale waterstraal om jouw schild weg te spuiten!”, zegt Jaap. “Oh, dat kan niet! Dan heb ik een vuurstraal om jouw billen te verbranden!”, zei Marleen. “Dat kan niet, want ik heb een speciale broek aan die niet kan verbranden!”, zeg Jaap. “Oh, dat is niet eerlijk!”, zegt Jolein, die er zich mee komt bemoeien. “Je mag niet elke keer iets anders verzinnen. Je moet wel verslagen kunnen worden. Ik kon niet verslagen worden, want ik was een tovenares.” “Waarom jij wel? Dat is niet eerlijk! Jij wil altijd de beste zijn! Ik wil niet meer mee doen of je moet ook ergens niet tegen kunnen!”, zegt Jaap. “Nou ik vind dat Jolein wel een tovenares mag zijn hoor! Als wij gewond worden dan kan ze ons weer beter maken. En ze kan ons niet beter maken als ze ook verslagen kan worden.”, zegt Marleen, die zo graag hetzelfde wil zijn als haar oudste zus.

Jaap komt boos de slaapkamer van papa en mama binnenstormen. Met zijn zwaard in zijn hand en zijn waterstraal in zijn andere hand kijkt hij mama aan en zegt: “Marleen speelt vals. Die kan niet verslagen worden! Ze wil altijd de baas spelen!” “Niet komen klikken!”, zegt mama, en ze stuurt hem de slaapkamer uit. Marleen komt de kamer binnengelopen achter Jaap aan. “Ik heb honger. Gaan we eten?” Papa kijkt Marleen versuft aan en zegt: “Ja, dat lijkt me een goed idee voor hier de waterstralen en vlammen rond mijn oren vliegen. We gaan lekker een boterhammetje eten, maar dan wil ik wel dat jullie jezelf eerst aan gaan kleden.” “Oké!”, zegt Marleen en ze loopt trots met haar bereikte afspraak naar haar kamertje om zichzelf aan te kleden. Jolein vraagt aan Marleen wat er aan de hand is en na het krijgen van antwoord is ze meteen even enthousiast haar kleren aan het aandoen.

Teleurgesteld staat Jaap met zijn waterstraal en zijn vuurstraal op de overloop. “Gaan jullie niet meer met mij spelen?” Jolein kijkt hem aan en zegt: “We gaan aankleden, want we gaan zo meteen een boterhammetje eten.” “Ik wil niet aankleden! Ik wil jullie verslaan met mijn wapens!” en hij komt de slaapkamer van Jolein binnengelopen om haar een pak rammel te geven met zijn speciale wapens. Het geluid dat zijn wapens maken zorgen voor natte spetters die op de grond vallen van de kamer van Jolein. “Bah viezerik! Uit mijn kamer. Weg jij!” en ze duwt hem achteruit haar kamer uit. Nu wordt Jaap nog heldhaftiger en woedend begint hij met allebei zijn wapens te zwaaien in de richting van Jolein. Per ongeluk komt het puntje van zijn waterstraal tegen het hoofd van Jolein. “Auw! Gemenerik! Ga weg uit mijn kamer!” en ze slaat hem met haar hand tegen het krachtige wapen dat hij in zijn hand draagt.

Boos en driftig loopt Jaap naar zijn kamer en slaat met de deur. Hij begint te brullen. Hij brult zo hard dat papa er meteen voor uit zijn bed komt stappen. Op het moment dat hij op de overloop staat ziet hij Jolein en Marleen naast elkaar staan. “Wij hebben onze tanden gepoetst en ons aangekleed. Onze bedjes zijn opgedekt. Mogen wij naar beneden?” “Naar beneden? Dat weet ik niet! Wat is er gebeurd waardoor Jaap zo boos is nu?”, zegt papa. “Hij sloeg mij en toen sloeg ik hem terug. Hij spetterde heel de vloer vol met spuug en daarom wilde ik dat hij uit mijn kamer ging.” Vader kijkt Jolein streng aan en zegt: “Ga jij dat maar eens even oplossen met je broertje en ga jij maar naar beneden Marleen.” “Mag ik de tafel dekken papa?” “Ja hoor. We komen zo naar beneden.” Vader loopt met Jolein de kamer van Jaap binnen. Hij ziet Jaap op zijn bed zitten. Jaap kijkt boos, heel boos. “Jaap, wat een gezicht! Zullen we die maar verkopen?” Jolein staat te lachen en zegt: “Ja op de markt! Daar krijg je wel honderd euro voor!” Streng kijkt papa Jolein aan en zegt: “Jij moet je mond houden! Volgens mij hebben jullie iets op te lossen samen! Als jullie het samen opgelost hebben kun jij je aankleden Jaap.

Even later komt Jolein naar beneden. Papa en mama zitten al aan de ontbijttafel. Marleen kijkt naar Jolein en zegt: “En is Jaap nog boos? Anders..”, maar Marleen kan haar zin niet afmaken want papa zegt dat ze haar mond moet houden. “Kom maar zitten Jolein.”, maar Jolein heeft iets zien staan buiten wat ze de dag er voor nog niet had gezien. “Heb je die gisteren in elkaar gezet papa?”, vraagt  ze. “Straks, eerst eten.”, zegt papa en hij wijst met zijn wijsvinger naar zijn neus en zegt: “Sssst”. Even later komt ook Jaap aan tafel en zegt: “Sorry Jolein.” “Sorry Jaap.”, zegt Jolein. Allen eten ze hun buikje vol en het eerste wat Jolein vraagt als ze klaar is: “Mogen we buiten spelen?” “Heel slim!”, zegt papa. Mama staat op en vraagt het drietal om mee naar buiten te lopen. Jolein had het al lang gezien, maar Jaap en Marleen wachten gespannen op wat er komen gaat.

Mama opent de buitendeur en laat de kinderen naar buiten lopen. “Een trampoline!”, zegt Jaap en hij springt vrolijk met schoenen en al op de trampoline. “Niet met je schoenen!”, zegt papa. Jaap kijkt papa aan met een enthousiast gezicht en doet netjes zijn schoenen uit. Even later staan ze alle drie te springen naar hartenlust. “Wat een schatjes zijn het toch hè? Wat kunnen ze toch heerlijk samen spelen!”, zegt papa tegen mama. Ze omhelzen elkaar en genieten van wat ze zien.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.