Een korte overdenking over de oorzaak van het lijden

Onder de douche beleef ik altijd mijn meest inspirerende momenten. Dat is de plek waar bij mij thuis het natuurlijke zich met het geestelijke verenigt. Terwijl het reinigende water over mij wordt uitgestort voel ik mij ook van binnen aangesloten op de bron van levend water. Onder luide lofzang, aanbidding en gebed (let it rain, let it rain!) daalt daar keer op keer de dauw van de voorzienigheid op mij neder.
Zo stond ik ook deze week weer onder de douche toen ik merkte dat de stroom uit de douchekop me meevoerde naar hoger gelegen plaatsen. Normaal gesproken gaan waterstromen van hoger gelegen punten naar lager gelegen punten, maar deze keer was het andersom. Het moest dus wel een bijzondere aangelegenheid zijn.

Vanaf de plaats waar ik heen gevoerd werd door de stroom had ik een hemels uitzicht op de dieper gelegen dalen. Dalen waar het water ook rijkelijk stroomde. Dit water was echter geen zuiver water. Het was zilt water. Het waren tranen. Ik besefte dat deze dalen "de dalen van het treuren" genoemd werden.

Ik vroeg mij af hoe deze dalen ontstaan waren en mijn blik werd gevangen door een man en vrouw die verderop op een berghelling in een tuin wandelden. Ze hadden alles wat nodig was. Overal was in voorzien. Ze waren perfect zoals ze waren. Maar na een tijdje zag ik plotseling dat 1 van hen was gaan huilen. Ze was gaan twijfelen aan haar geluk. Is alles wel zoals het zijn moet? Vroeg zij zich af... Ben ik toereikend? Ben ik genoeg? Ben ik geliefd? Of heb ik iets extras nodig? Ze besloot dat ze iets mistte. Dat haar wezen niet goed genoeg was, zoals het was. Ze ging hard aan het werk om beter te worden, zodat ze haar man gelukkiger kon maken. Dit ging gepaard met veel verdriet.
Haar man, voorheen gelukkig, vroeg zich af. Heb ik iets gedaan waardoor zij zo aan zichzelf is gaan twijfelen? Heb ik gefaald in mijn "man zijn"? Heb ik mijn vrouw onvoldoende gesteund? Moet ik mij anders opstellen? Ook de man besloot verdrietig dat hij iemand anders moest worden dan hij al was. Hij ging hiervoor hard aan het werk om te proberen zichzelf te veranderen.
"Wat belachelijk" dacht ik. Ze zijn verdrietig omdat ze verdrietig zijn. Waarom besluiten ze niet gewoon om gelukkig te zijn met wie ze zijn? Terwijl ik dit dacht klonk er een lied in mijn oren. Het was dit lied: www.youtube.com/watch?v=TqhOVY58zIo
Mooi hoe het laat zien dat huilen wordt veroorzaakt door het huilen. Ook het idee van een weeping song, gewoon om ff te huilen, vind ik leuk. Het laat zien hoe belachelijk het eigenlijk is. We huilen terwijl God ons alles heeft gegeven wat we nodig hebben, en juist dit huilen veroorzaakt huilen. Ook God (de vader in het liedje) vindt het jammer als wij huilen. Hij huilt dan ook.

Een film die ik thuis heb liggen en die ik erg goed vind is "adam's apples". Hij gaat over een cynische ex-gedetineerde die een taakstraf moet uitvoeren onder leiding van een dominee/pastoor of wat dan ook. Deze dominee is een extreme optimist. Hij gelooft niet in het kwaad. Zelfs zijn totaal verlamde zoontje behandelt hij alsof deze niet verlamd is. Eigenlijk lijkt deze dominee totaal waanzinnig, maar doordat hij zo stug volhard en vertrouwt op de goede uitkomst van alles wat op zijn weg komt is de uitkomst ook goed.

Laten we er voor kiezen om te geloven dat God goed is. Dat God ons zeer goed heeft bevonden. Hoe meer we daarin geloven, hoe meer we onszelf worden. Hoe meer we in de vrijheid komen. Hoe meer we in de rust komen. Hoe meer we ook het ons vormige gat in de wereld gaan opvullen. Dan zullen "de dalen van het treuren" opgevuld worden. Dan zal het land niet langer uit bergen en dalen bestaan. Het land zal geëffend worden. Het land zal gelijk zijn en het zoute water zal geen plaats meer hebben om zich te verzamelen.

Hmmm, ja en toen ik daar aanbeland was toen dacht ik plotseling aan het milieu, mijn waterrekening en de buren. Ik besloot om de kraan maar weer dicht te draaien en mijn buren wat rust te gunnen door mijn cd van Nick Cave af te zetten.