Eens lang geleden zaten wij in de baarmoeder. Nog voordat je te wereld bent gekomen heb je al dat zalige gevoel van “het er in te zitten”.

Sex tussen een eeneiige tweeling

In het verre begin

Eens lang geleden zaten wij in de baarmoeder.
Het eerste wat ik voelde was dat ik er in zat. Stel je voor dat dit je eerste ervaring is. Nog voordat je te wereld bent gekomen heb je al dat zalige gevoel van “het er in te zitten”.
Stel je voor dat al negen maanden lang achter elkaar elke seconde dat zalige gevoel hebt.
Dan praat je toch niet meer over een vallei orgasme? Dan wil je toch helemaal niet geboren worden. Je wilt er gewoon in blijven!
Als ik terug voel naar die tijd dan word ik dood ongelukkig. En weet je waarom?
Ik kon het toen negen maanden achter elkaar doen.
De droom van “iedere man” wordt weleens gezegd.
Ik heb tienduizend vrouwen door gevraagd. Alle tienduizend zouden het best negen maanden achter elkaar willen doen.
Je wordt waarschijnlijk nieuwsgierig hoe dit verder is gegaan.
Dat gaan we je vertellen! We. Inderdaad. We zijn nog in elkaar. Negen maanden was ons niet genoeg.

Op een bepaald moment begon ik eens aan mijn lijf te voelen. Ik voelde mezelf. Maar ik voelde ook nog iets van een aanhangsel.  Aan dat aanhangsel voelde ik nog iets raars. Ik vroeg me af wat dat aanhangsel zou zijn. Later bleek dat het ook een mens ging worden. Ik had dat zelf natuurlijk al veel eerder door, want ik zag heel langzaam nog een lijf komen. Het zag er bijna net zo uit als ik. De nieuwsgierigheid in mezelf kon ik niet bedwingen. Ik was namelijk nieuwsgierig naar dat andere aanhangsel. Langzaam probeerde ik bij het aanhangsel te komen. Ik raakte het aan. En tot mijn verbazing werd ie een keer zo groot. Aangezien ik al bij mezelf op onderzoek was uitgeweest, wist ik dat dit iets hols was. Nu vroeg ik me af, of dat grote ding in mijn holletje deed passen. Met een beetje gekronkel her en der lukte dit.
Goh, hij zit erin! Ik zou willen dat dit eeuwig kon duren.
Negen maanden lang hebben wij hier samen van genoten.

Ik wou dat ik nooit geboren was.

Ik wou dat ik nooit geboren was. Wie wil dat nu niet dat heerlijke gevoel van als je in elkaar zit? We hebben tienduizenden vrouwen en mannen gevraagd en iedereen zou “het” wel eeuwig willen voelen. Er is maar één echte manier om iets eeuwig te voelen. Dat is door het te doen!

Wij zien de tweedeling in de maatschappij. Mensen die niet (voldoende) hebben en mensen die meer hebben dan nodig is om gelukkig te zijn. Zij doen het minder. Zij zijn meer gespleten. Zij zijn vervreemd van zichzelf. Zij zijn als een vorstin die volledig vervreemd is van de werkelijkheid van alle dag van de mensen die geen vorstin zijn.

Ik voel je in me. In voel je om me. Waar we ook zijn in onze aandacht, we zijn nooit gespleten. Anders dan de rest van de mensheid. We genieten. Ik voel mezelf. En ik voel mezelf. Ik voel jou. En jij voelt mij. We voelen ons. We ervaren alles. Gratis. We zij in elkaar. Dieper dan twee mensen ooit zijn geweest.

Wacheffegaeffelegguh zei ik altijd tegen m’n ex. Wij horen. Alles. Ook dit soort uitspraken. Wij willen ook nog wel eens tegen elkaar zeggen gaeffulegguh. En stel je eens voor dat we dat uit zouden voeren. Wat zal het Nederlands volk daar dan wel niet van denken, “Wij de vorstin”.
Stel dat we het zouden doen en één van ons het niet voor ons zou houden? Dan krijgen we het volk écht over ons heen.
Vergis u niet dat wij negen maanden lang zeer intiem samen in een kleine ruimte hebben geleefd. Het gevoel dat wij toen hadden, zal in het heden ook altijd blijven bestaan. Hoe moeilijk is het om je gevoel uit te schakelen? Van het wel willen, maar niet mogen. Niet mogen omdat je dan naar het Nederlandse woord gezien, incest pleegt.
Maar wat nu als je nergens op de wereld een beter maatje kunt vinden dan de andere helft van jezelf?

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.