Een hele moeilijke opdracht voor mij om dit op anderhalf A4 te doen. Het lukt me eigenlijk niet! Ik wil zoveel meer maken van dit verhaal! Het zou kunnen bestaan uit weet ik hoeveel hoofdstukken! Maar goed. Mijn poging hieronder... Ben benieuwd naar jullie reacties!

"Waarom ben ik niet met hem meegegaan? Ik kan het niet begrijpen? Waarom moest dit zo gaan?", zei Nathalia. Die dag had ze op het vliegveld staan kijken tot ze zijn vliegtuig niet meer kon volgen. Wat hadden ze het fijn gehad samen! Ze kon er niet omheen dat deze dag ging komen. Het afscheid dat ze vandaag had moeten nemen deed haar pijn. Diep vanbinnen hoopte ze dat hij, die vreemde man genaamd Rafael, van gedachten zou veranderen. "We houden contact! We zien elkaar weer!" waren de laatste woorden die hij had geroepen toen hij door de terminal liep. Met tranen in haar ogen had Nathalia toegekeken hoe haar kersverse liefde haar verliet.

Twee heerlijke weken waren het geweest. Het was op de trouwdag van haar ouders, 27 oktober 2011, dat ze Rafael voor het eerst ontmoette. Die dag stond Nathalia op met een vreselijk ochtendhumeur. Haar jonge broer, Ronan, kon het niet laten in zijn enthousiastme om zijn bijna tien jaar oudere zus te wekken uit haar winterslaap. Nathalia lag zo heerlijk te slapen nadat ze een lange dag in de kou had gestaan om mensen een abonnement voor een televisiegids aan te smeren. "Ronan! Ga alsjeblieft uit m'n buurt voor ik je omder de koude douche zet, rotjong!" Huilend was de negenjarige Ronan tactisch naar zijn ouders gelopen met de mededeling dat zijn zus gemeen was. Toen was het hele huis in rep en roer, want ouders die zo gelukkig getrouwd zijn willen zo'n dag ook wel eens "knuffelend" beginnen.

Die avond besloot het hele gezin te gaan wokken en dat was precies de plaats waar ze hem voor het eerst ontmoette. Nathalia keek om zich heen toen ze in de rij stond om haar keurig gerangschikte assortiment met vlees en groenten te laten verwarmen. Alsof het zo hoorde keek ze voor het eerst in zijn donkergroene ogen. Zijn zware wenkbrauwen leken vriendelijk en oprecht en de blik waarmee hij naar Nathalia keek was om nooit te vergeten. Voor ze het zelf in de gaten had was Nathalia aan het staren. "Sorry" was het eerste wat ze tegen hem zei. "Waarom zou je jezelf verontschuldigen? Ik kijk graag in je mooie ogen." zei Rafael vriendelijk. Een verleidelijke blik en een blozende glimlach waren het gevolg van de bescheiden "sorry" van Nathalia. De onrust van die ochtend was compleet verdwenen en maakte plaats voor een warm en zwoel gevoel van binnen. Haar hart stond open. Open voor iets moois waar ze al zo lang van droomde. Was dit de man die haar hart zou veroveren? Was dit degene die haar voor het eerst in verwarring kon brengen?

Langzaam schoof Rafael dichterbij met zijn bordje. Hij stak zijn hand uit en zei: "Rafael! Wat ga je allemaal laten bakken?" "Nathalia!", zei ze en ze liet zien wat ze op haar bord had liggen. "Hmm, lekker hoor!", zei hij en hij liet zijn assortiment ook keuren. Nathalia knikte goedkeurend en keek opzij met haar ogen naar boven gericht. Rafael was een kop groter en ze keek recht in zijn ogen. Ze had zich schijnbaar compleet verraden want Rafael zei: "Je bloost. Je hebt een mooie glimlach."

"Welke saus wilt u?" Nathalia schrok op en keek naar de bezwete man met witte koksmuts die voor haar stond. Totaal in de war gaf ze haar bord en zei: "Eh, doe maar zoetzuur!" Versuft staarde ze voor zich uit en herhaalde de verleidelijke woorden die ze zojuist had gehoord in haar hoofd. Zonder dat ze het in de gaten had pakte ze haar bord weer aan en liep terug naar de tafel waar ze aan zat. Met haar hoofd in de wolken ging ze zitten en keek haar moeder aan. "Wat is er Nathalia?" vroeg ze. "Weet ik niet. Ik kwam daarnet een jongen tegen en..." Maar ze kon haar zin niet meer afmaken want ze werd onderbroken door een stem die zei: "Heb ik je afgeschrokken?" en Nathalia keek verbaasd vergezeld met de ogen van haar hele gezin naar de charmante jongen van zojuist. Nathalia was met stomheid geslagen en wist even niet wat te zeggen. Gelukkig voor Rafael was haar glimlach genoeg om te zeggen: "Ik zou je graag nog een keer willen ontmoeten. Heb je komend weekend wat te doen?"

“Komend weekend?”, zei Nathalia met een trillerige stem. Ze was helemaal onder de indruk van het feit dat Rafael haar zo brutaal had benaderd. Zenuwachtig keek ze naar haar ouders en in haar ooghoek zag ze haar broertje gniffelen in zijn handen. “Dat lijkt me heel leuk! Wat wil je gaan doen?”, zei Nathalia. “Ik zou graag met je naar kinderdijk gaan. Molens kijken. Ik weet dat het erg cliché klinkt, maar ik woon in Amerika en heb weinig van Nederlandse bodem meegekregen.”, zei Rafael. “Amerika? Woon je daar nog steeds dan?” “Mag ik er even bij komen zitten?”, vroeg Rafael beleefd aan de ouders van Nathalia. “Jazeker!”, zei vader met een goedkeurende blik. “Ik ben geboren hier in Haarlem, maar mijn vader en moeder hebben mij op driejarige leeftijd al meegenomen naar Amerika. Mijn vader heeft een zaak opgestart daar. Nu ben ik 25 jaar en ik wil wel eens wat van mijn geboorteland zien.”, zei Rafael. “Dus je bent hier op vakantie? Wanneer moet je weer terug dan?” “Over twee weken vertrekt mijn vliegtuig weer.”

Dit gesprek ging zo nog even door aan tafel. Rafael en Nathalia vergaten compleet de tijd en toen haar ouders het laat genoeg vonden worden zijn ze met broerlief vertrokken naar huis. Nathalia en Rafael bleven achter in het wokrestaurant. Het was alsof ze elkaar al jaren kenden. Er werd heel wat afgepraat en heerlijk gelachen. Rafael kon zijn gevoelens echter niet meer bedwingen en schoof zijn stoel op een gegeven moment dichterbij. Hij keek Nathalia diep in haar ogen en boog zijn hoofd voorover. Nathalia voelde met heel haar lijf wat er ging komen en alsof ze betoverd was sloot ze haar ogen. Ze voelde de lippen van Rafael de hare raken en dat was het moment dat in haar buik een gevoel zich ontwikkelde dat ze nog nooit had gevoeld. Beiden vergaten compleet wat er om zich heen gebeurde. Zelfs toen de uitbater met zijn personeel nog een drankje aan de bar dronk, omdat alle gasten reeds vertrokken waren, gingen de tortelduifjes door.

Wat volgde was een avond om nooit meer te vergeten. Nathalia en Rafael gingen helemaal in elkaars liefde op. De vriendelijke uitbater, die wel in was voor en romance tussen twee gasten liet het tweetal rustig aan tafel zitten tot ze vanzelf weg gingen. Het afscheid op straat was als dat van een eerste jeugdliefde. Op beide gezichten stond een glimlach die verraadde wat ze van binnen voelden. Ze spraken af om elkaar een week later weer te ontmoeten op kinderdijk. Rafael had die week heel wat familiebezoekjes gepland. Nathalia moest werken en had haar gedachten bij het avontuur. De dag in kinderdijk was heerlijk romantisch. Toch wisten ze allebei dat er een definitief afscheid aan zat te komen. Het drukke schema van Rafael liet erg weinig over voor Nathalia, maar ze spraken opnieuw af om samen naar Schiphol af te reizen. En daar stond ze nu, met tranen in haar ogen. Ze had zo graag nog meer tijd met hem doorgebracht. Zo graag had ze hem beter willen leren kennen. Ze moest het doen met de digitale middelen van deze tijd. De belofte van Rafael spookte door haar hoofd:
“We houden contact! We zien elkaar weer!”

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.