Bedankt Stormerwout voor de schrijfopdracht. Mijn hoofd wat vastgeroest maar ik las twee uitvoeringen en toen begon het toch ook hier weer te kriebelen.

 Dit is een typisch voorbeeld hoe je dingen uit je leven kan mengen met een grote dosis fictie!

Oude liefde roest niet.

Hello is it me you looking for, mijn telefoon speelt zijn eigen deuntje.  Ik spits mijn oren en ga op zoek naar waar het vandaan komt. Soms verlang ik terug naar de tijd dat alle telefoons nog vast zaten aan zo’n mooie  zwarte veerachtige kabel. Nooit geen zoektocht naar geluid, ik kon er toen gewoon op vertrouwen dat de telefoon was op de plek waar deze hoorde te zijn. Ik hoor uit mijn tas het geluid komen, ook hier wordt ik nog niet blij van. Snel, schiet op nog even en er is niemand meer aan de andere kant van de lijn. Ik rommel met mijn handen in mijn tas en kom van alles tegen. AU zelfs scherpe dingen prikken in mijn vingers, ik neem me voor na het telefoongesprek mijn tas weer eens op de kop te zetten. Ik werp een blik in mijn tas en zie mijn telefoon oplichten. Gevonden, nu nog ontgrendelen.

“ben je er nog” vraag ik, sorry kon mijn telefoon niet vinden. Mijn standaard openingszin van dit moment.
“ja ik ben er nog, wilde net ophangen” hoor ik aan de andere kant van de lijn zeggen door een voor mij bekende doch op dit moment niet plaatsbare stem.
“ik wilde je vragen of je thuis bent”
“ja ben ik”
“oke dan kom ik eraan, wil je een tas klaar zetten om een weekend weg te gaan, ik zie je straks”

De verbinding is verbroken. In verwondering kijk ik naar mijn toestel en probeer te zien wie er aan de ander kant met mij aan het praten was. Nummer onbekend. Ik denk terug aan de stem maar het wil niet komen, ik weet niet wie het was, maar toch voelde het goed en prettig.

Ga ik nu zomaar mijn tas pakken om straks een weekend weg te gaan? Ik besluit dat ik wel in ben voor een avontuur maar neem me voor dat ik alleen bij iemand in de auto stap die ik vertrouw en ik moet weer denken aan die ergens bekende stem.

Mijn roze koffer heb ik snel gepakt in de hoop dat ik kleren bij me heb die geschikt zijn voor dat wat ik ga doen dit weekend.

Kom naar de deur toe, ik waarschuw niet meer, mijn deurbel gaat en ik loop er nieuwsgierig naar toe. Mijn mond valt open van verbazing als ik zie wie daar staat. Al twintig jaar niet gezien maar zo bekend en vertrouwd. Soms raak je mensen uit het oog met wie je nog heel lang samen had willen leven.

“ik kom je halen, om over te doen wat wij ooit deden, ik wil graag de tijd hebben om met je te praten”. Valt hij met de deur in huis.

Er schieten beelden door mijn hoofd, er schieten gevoelens door mijn buik ik sta te bibberen op mijn benen. Geen aarzeling maar resoluut pak ik mijn koffer en doe mijn deur op slot. In mijn hoofd weet ik waar we heen gaan, een herhaling van een romantisch weekend later om zeep geholpen door teveel volwassen gebeurtenissen tijdens onze jeugd.

Wat eens ontkiemde werd ook weer gesmoord.

In de auto is het eerst stil maar niet beklemmend. Ik bekijk de programmering van zijn TOMTOM en glimlach. Dit keer niet met de trein maar met de auto kan niet wachten om een nieuwe foto te schieten op de Eiffeltoren.

Hij begint te praten en ik luister ademloos  naar zijn verhaal. Hij kwam me tegen op internet, las mijn verhalen waaronder mijn kijk op onze relatie. Dit verhaal was bij hem het teken geweest dit weekend voor te bereiden. Door mijn verhalen te lezen leerde hij me weer opnieuw kennen, werden de 20 jaar van onderbroken contact weer opgevuld en zag hij weer het meisje van vroeger die hem ook toen al deden besluiten haar hart voor zich te winnen.

Ik leg mijn hoofd tegen de neksteun doe mijn ogen dicht en laat me ontvoeren.

Laat me meezuigen in de draaikolk van mijn leven.

© kikafonie

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.