Trek je stropdas af, doe je bovenste knoopje open, gooi je haar los en bereid je voor op een rebelse opdracht.

In elke zichzelf respecterende schrijfcursus krijgen we voorgeschoteld dat je clichés moet vermijden.

Maar wat is nu eigenlijk een cliché?

De Van Dale geeft de volgende betekenissen:

• plaat waarop door afgieten, stempelen, graveren of langs scheikundige weg het negatief beeld van iets is aangebracht, zo dat daarvan afdrukken kunnen worden gemaakt
• fotografisch negatief
• (stijlleer) telkens overgenomen, altijd weer gebruikte en daardoor versleten, niet meer ‘sprekende’ wending of figuur
synoniem: gemeenplaats (in deze zin ook predicatief gebruikt) dat is cliché
• handelwijze beschouwd als banaal, niet oorspronkelijk
• «Al wat je doet is cliché. Dat ontdek je niet bij je eerste liefde, maar bij je tweede echtscheiding.»(H. de Coninck)

Vloeken in de kerk

Voor schrijvers geldt dan vooral de derde betekenis; de versleten stijl die koste wat het kost vermeden dient te worden. Niet doen: het is vloeken in de kerk.

Een oorspronkelijk werk bevat deze literaire verschrikkingen slechts mondjesmaat, maar als een tekst volledig clichéloos is, wordt het praktisch onleesbaar. In dat opzicht zou je kunnen stellen dat de platgetreden taal- en stijlpatronen de lijm zijn binnen een tekst, waarmee prachtige literaire hoogstandjes aan elkaar geplakt kunnen worden.

Aan de andere kant is het helemaal waar dat teksten die van clichés aan elkaar hangen stomvervelend zijn en voor de lezer geen enkele intellectuele uitdaging vormen. Vandaar dat je in schrijfcursussen altijd wordt gewaarschuwd tegen dit Sodom en Gomorra. PAS OP VOOR CLICHÉS!

Durf jij het aan?

Rebels als altijd lijkt het me daarom een uitdaging om een stukje te schrijven, waar clichés welig groeien en bloeien, maar waar de lezer toch niet vol walging of verveling het verhaal weg zapt. Zelf heb ik ook een poging gewaagd. Alleen de titel al, 'Godin van zijn dromen' is een wandelend cliché, dat niet zou misstaan binnen de bouquetreeks. Tussen ons gezegd en gezwegen vond ik het een genot om te schrijven. Schrijven is immers ook lol maken. Of niet soms?

Godin van zijn dromen

Hij ziet haar en blijft staan, als door de bliksem getroffen. Wat doet een vrouw als zij in een supermarkt? Het valt niet te rijmen. Stil bewondert hij het blonde haar dat in een gouden waterval over haar schouders valt, haar hartvormige mond in de kleur van de liefde en haar bedrieglijk onschuldige ogen. Even kijkt ze hem recht aan en hij verdrinkt in haar ogen. Verbeeldt hij het zich of ziet hij daar de lichamen drijven van andere slachtoffers? Het maakt hem niet uit. De parelwitte glimlach die ze hem schenkt, maakt zijn knieën week en even lijkt de wereld stil te staan. Dan draait ze zich om en schrijdt weg op haar eindeloos lange benen. Zacht wiegend met haar smalle heupen loopt ze achter haar winkelwagentje door de gangpaden, elke soepele stap accentueert haar sensationele zandloperfiguurtje. Wat een vrouw! Opeens weet hij het zeker. Dit is de vrouw van zijn leven.

Onopvallend volgt hij haar door de winkel. Steeds als ze zich omdraait en in zijn richting kijkt, bestudeert hij aandachtig de blikken erwtjes of zoekt hij dat ene speciale pak chocolaatjes met een aandoenlijke rimpel in zijn voorhoofd.
Zelf heeft hij ook nooit te klagen over gebrek aan vrouwelijke belangstelling. Zijn atletische, lange lichaam en knappe gezicht met de twinkelende ogen doen menig vrouwenhart smelten. En als hij dan zijn laatste troef in de strijd gooit, zijn onweerstaanbaar scheve lach, dan zijn de vrouwen reddeloos verloren en vallen ze bij bosjes. Nee, hij heeft werkelijk niks te klagen.
Maar deze goddelijke vrouw is anders dan andere vrouwen. Het is een ijskoningin. Ze knippert zelfs niet met haar ogen als hij langs loopt. Oh, ze kijkt weer. Snel verdiept hij zich in het pak cakemeel, bestudeert aandachtig de benodigde ingrediënten. Als hij opkijkt, is ze alweer doorgelopen, ditmaal vlak langs hem heen, waarbij hij een vleugje van haar zoete parfum opvangt. Diep snuift hij de prikkelende geur op. Even is de lucht zwanger van haar geurtje. Aaaah, een bedwelmend aroma! Op een wolkje ervan drijft hij naar witte zandstranden en wuivende palmbomen. Over het strand komt de supermarktgodin in slow motion aanrennen, haar gebruinde lichaam slechts gehuld in een ienieminibikini, terwijl ze hem stralend toelacht. Haar gouden haren wapperen achter haar aan in de wind. Met open ogen staat hij te dromen met een verheerlijkte glimlach op zijn gezicht… totdat hij bruut tot de werkelijkheid wordt geroepen door een karretje dat over zijn tenen rijdt. ‘Au!’ bijt hij de vrouw toe die hem heeft aangevallen met haar winkelwagentje. ‘Sorry, hoor’, klinkt het onverschillig.
Maar wacht, waar is ze nou opeens gebleven, snel een ander gangpad ingedoken? Verwilderd kijkt hij om zich heen. Dan hoort hij een stem.
'Oh, Harry, als je zo uitgespeeld bent… ik ben klaar met de boodschappen en ga vast naar de kassa, hoor.' Harry trekt een charmante grijns en loopt gedwee naar de kassa, achter de vrouw van zijn leven aan.

 

http://www.nonniegelezen.nl

Of bezoek de snoepwinkel voor alle schrijvers:
http://www.schrijven.startpagina.nl

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.