Wat een heerlijke schrijfopdracht, hier wil ik wel even bij wegdromen. Wie reist er mee? Bijna tijd om weer vakanties te boeken.

Al een tijdje heb ik een foto op mijn computer. Ik zag de foto en zag een pad, dit keer probeer ik het pad te bewandelen naar aanleiding van een schrijfopdracht van Anique. Of het precies gaat worden wat Anique beoelde weet ik niet, het is mijn interpretatie, mijn woorden die met me aan de loop gingen.

Een nieuw land... 

 

There is only one way to get to Blue Bay

Zie je het pad, daar tussen al die kleuren, wie durft er mee te gaan naar mijn gekleurde wereld. Het ziet er heftig uit, warrig maar ik durf de uitdaging aan te gaan. Ik pak mijn stoute schoenen en begeef me op weg, stort me in het avontuur, laat me glijden naar beneden. Al snel word ik omringt door alle kleuren van de regenboog, een vrolijke heldere wereld, een harde gladde ondergrond, kleurige harige strengen aan de zij en bovenkant. Overal waar ik kijk zie ik kleur en grillige vormen.   Wat staat me te wachten achter deze toegang tot een wereld van fantasie, waar leiden mijn gedachten me heen?  Het pad is lang, even in twijfel kijk ik achterom en zie dat achteruitgang geen optie is, geen doorkomen aan, knopen niet te ontwarren in elkaar gedraaid en gekronkeld. Ik kan niets anders doen dan vooruit te gaan..   De kleuren hebben een vrolijk effect, mijn stoute schoenen transformeren in een danspaar. De twijfel is de kop in geslagen, geen angst, ik ga de goede kant op.

Blokkade

De helling vervlakt, mijn vaart mindert. Ik sta op en zie een heftig gekleurde blokkade, deze kleuren doen  zeer aan mijn ogen. Ik zie er geen gat in en vraag me af hoe nu verder. Chaos van kleuren doen mijn ogen draaien, wankelend op mijn benen val ik  voorover. Wat een heerlijke gewaarwording, het kleurentumult pakt mijn lichaam in zachte stof . Gevangen in dit web van kleuren, veer ik op en neer om vervolgens hangend in de gevormde hangmat langzaam naar beneden te zakken. Ik voel iets kouds iets nats trekken door de stof. De zachte stof transformeert  opnieuw, geen vliegend tapijt maar  drijvend op een dikke mat vaar ik verder op mijn reis.

 

In het water zweven rimpelende hartjes ertussen spelen en springen oranje vissen in de plomp. Een vliegende paradijsvis maakt een boog over de kwakende kikkers die zitten op de grootste exemplaren,  De lucht danst van libelle's en fladderende vlinders. Een schouwspel niet na te schilderen, niet vast te leggen sla zoveel mogelijk op in mijn geheugen om later enigszins na te kunnen genieten.

De kleur om me heen wordt rustiger, ik word rustiger heb alle vertrouwen dat ik beland op een prachtige plek, een plek waar ik me thuis zal voelen. Een stukje onontgonnen land waar ik een wereld mag scheppen zoals ik dat wil. Mensen mag uitnodigen die in mijn wereld welkom zijn.  Het wordt donker , de vuurvliegjes in de verte houden me op koers, daar moet ik zijn daar wil ik wezen.  Blue Bay zo zal ik het noemen, mijn witte strand aan het blauwe water. Hier ga ik mij neder zetten! Stoffig spoel ik aan.

Mijn gekleurde wereld.

 

 

Rustig verken ik mijn achterland, mijn buik nog vol van de achtergelaten wereld.  Ik vind hier alles wat ik nodig heb. Paarse, rode, oranje sappige vruchten met vlees aan de bomen, een bron van zuiver zoet heilig water . Ik bouw een onderkomen met zicht op de mooiste vissen die ik ooit heb gezien, schubben schitteren spiegelend in de zon, happend naar lucht op het droge zullen ook zij mij voeden.

Slechts fantasievolle mensen die anders en creatief kunnen denken zullen ooit zien dat er in de foto een pad verborgen ligt! Slecht zij kunnen mij bereiken en meer dan welkom zijn.

 

The Smurfs

Zou het echt zo kunnen blijven of zouden we weer aan het breinen slaan. Gemakken verzinnen om niet zo hard te hoeven werken, huizen verzinnen die ons beschermen voor weer en wind, op zoek naar medicijnen om ons verblijf hier zo lang en aangenaam mogelijk te laten zijn. Zelfs de smurfen, die inmiddels als een blauwe draad door mijn verhalen lopen,  hebben inmiddels New York gezien en het vrijheidsbeeld verkeerd geïnterpreteerd. Ze kwamen terug in hun prachtige ongerepte dorpje en begonnen te bouwen. Wolkenkrabbers verrezen, groen veranderde in steen. 

Het zit in ons brein, we kunnen alleen voorruit.

Voor elk probleem zoeken we een oplossing en bedenken nieuwe problemen.

 

© Kikafonie

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.