Een nieuw land, het komt volledig aan op fantasie. Ik schrijf altijd fictie, maar toch geen fantasie. Een lastige uitdaging� Gaat u mee naar Amarialenta?

Een nieuw land, het komt volledig aan op fantasie. Ik schrijf altijd fictie, maar toch geen fantasie. Een lastige uitdaging… Gaat u mee naar Amarialenta?

Verdwaasd kijk ik om me heen. Ik zie vreemde dingen. Ik ben totaal gedesoriënteerd, vraag me af waar ik terecht gekomen ben.

De kleurenpracht doet bijna zeer aan mijn ogen. Felle kleuren en zachte kleuren wisselen elkaar af. Het lijkt alsof ik op de bodem van de zee ben. Hoe kan dat? In paniek bedenk ik me dat er onder water geen overlevingskansen zijn.

Toch kan ik normaal ademen. Ik adem gewoon lucht in. Maar ik weet het zeker. Ik bevind me onder water. Ik zie iets naar me toe komen. Het lijkt nog het meeste op een vlinder. Gracieus zwevend. Een twinkelend geluid bereikt mijn oor.

Het zegt iets.

Maar wat? Het is een vreemde manier van communiceren. Ik open mijn mond om te zeggen dat ik het niet heb verstaan. Schrik slaat me om het hart wanneer ik merk dat er eenzelfde twinkelend geluid over mijn lippen rolt. Waar ben ik? Wat gebeurt hier?

Met een stemmetje als van duizenden kleine belletjes hoor ik ineens: “Welkom in Amarialenta.” Ik versta het! De stem trekt me mee. “Ik ben Madeline. Volg me maar, ik zal je gids zijn.” Ik haast me achter haar aan.

Snel schiet ze door de straatjes.

De straatjes van zand. Andere wezens staren me na. Ik voel me vreemd in deze blauwe, sprookjesachtige wereld. Ik zie een immens groot gebouw voor me uittorenen. Dan zie ik dat het van ijs is. Een groot kasteel met grillige torens. Toch doet het niet onvriendelijk aan.

We gaan niet naar binnen, zoals ik verwacht had, maar Madeline leidt me om het gebouw heen. “Er wordt bijna niemand binnengelaten.” fluistert ze, alsof ze niet gehoord mag worden. Geen enkel gebouw lijkt op het andere. Het ene heeft de vorm van een schelp, het andere is van ijs, weer een andere van zeeplanten.
Een wondere wereld!

Het twinkelende stemmetje van Madeline wordt begeleidt door het ruisen van het water.

Om me heen stijgen luchtbellen op. En allemaal vlinderachtige wezens. Ze kijken naar me en fladderen langs me heen. Maar ze hebben iets gemeen. Allemaal hebben ze een vriendelijke blik in hun ogen.

Amarialenta. Zou dat afgeleid zijn van amour? Het is goed mogelijk. Dit vreemde land, waar niemand ooit geweest is, is een land van vrolijkheid. De kleuren, de gebouwen, de mensen. Alles straalt levenslust uit.