ja, de dagen vinden ritme op het grauw van duisternis ze vangen gretig zonlicht en nemen het in hechtenis

ja, de dagen vinden ritme
op het grauw van duisternis
ze vangen gretig zonlicht
en nemen het in hechtenis

 

Verzuchten in diepte

En ik... ik noem het verzuchten in diepte omdat de nacht, afgetekend op de muur als silhouet mij naar de keel grijpt en een schreeuwende leegte laat losbarsten.
Zo graag wil ik mijn ogen sluiten en ze weer openen bij een helder blauwe lucht, maar helaas...de nacht is weer gevallen, zonder begin, eind of grens tussen het grote verschil van dag en nacht en het is nu de stilte die zich laat  horen, zoals ook het tikken van de klok die vertraagt de uren onder de loep neemt.

Twee uur
Vijf over twee

Niet kijken. Niet luisteren, maar denk aan niets, of aan schapen en aan wol. Het zou voldoende moeten zijn.
Toch?
Ik draai, zucht en kijk weer naar die cijfers. Die verrekte digitale cijfers die op een magische wijze vastgehouden moeten worden, om me daar te houden waar ik niet wil zijn.
Daar in die klotezooi, die ellende die niemand anders kent.
Nee niemand, want anders was er geen nacht geweest.

Zes over twee
Zeven over twee
Acht over twee

 

Niet af te dwingen.

 

Ik zucht weer en doe mijn uiterste best mijn gedachten te verzetten naar iets leuks en heel even is er iets. Heel even maar, want het vervaagd bij visualiteit die rijmt met dat wat ongewild is opgeslagen en voor ik het goed en wel besef ben ik daar weer.
Daar waar ik dus niet wil zijn.

Ik zou willen schreeuwen - mezelf, maar zeker ook de stilte willen overschreeuwen. Zo keihard dat alles eruit kan, maar het lut niet en zelfs het verzetten van de tijd is zinloos.
Het blijft nacht.
Een nacht die bevangt en de strop om mijn nek draait, met beelden... heftige beelden. Beelden van herinnering. Zo pijnlijk en niet echt. Nee, echt niet echt.

Oh, I can't close my eyes, and make it go away...

Maar nee...het is daar. Het blijft gewoon daar..... niets gesloten ogen. Niets knop...Gratis en onvoorwaardelijk is het een deel van me geworden. Zomaar in één seconde. Hoe ironisch dat die seconde nu zoveel langer duurt.

Negen over twee
 

Ik zal ermee moeten leren leven.
Ooit...
Maar gaat dat ooit er ooit komen? Ooit?

 

Willoos

Misschien... misschien moet ik wel niet willen slapen, want daar is er geen wil.
Was die er wel, dan voelde ik me niet zo overgeleverd aan die ene fractie van een seconde die als een weerloze boom het verliest van de storm en de zwaartekracht.
Aan de wet van zwaartekracht valt niet te tornen.

Tien over twee
 

Zo moe - zo ontzettend moe!

Willoos en gelaten geef ik me over - over aan een een web van donkere gedachten, terugkomende herinneringen en onderhand chronische pijn, terwijl de gier zijn lied doet...

 

er was eens een illusie
zoete tinten in de prent
geschetst met eenvoud
die zijn passie niet kent

't is de erfenis naar eeuwig
roze wolken in drie blauw
hemelhoog verheven
nog meer geluk voor de bouw

maar regen drijft de warmte
verkoeling weer op aard
besuikerde kleuren
ja, ze smelten onvertraagd

druk er af...
opgeklaard

maar iets is niets
in hebben van gehad
verloren aan 't onbekende
het verlies zo onderschat

krijsend uit de diepte
verlangend naar 't toen
schuilend in verleden
maar...'t zal niet meer voldoen

was een niet te lijmen tekening
aanwezig, vrolijk aan de wand
wil en kan het niet begrijpen
de logica en het verband

 

 

ja, de dagen vinden ritme
op het grauw van duisternis
ze vangen gretig zonlicht
en nemen het in hechtenis

 

 

http://yrsa.jouwpagina.nl/

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.