Droombeelden in kleur als het abstracte van gevoelens. Begin bij de realiteit uit te beelden en kom daarna los.

Schrijven is als schilderen

Het was ooit mijn vak en ik gaf ook les in eigen atelier.

Niet dat je als kunstenaar je vak ooit kunt beëindigen want het is meer dan een verzameling vaardigheden in diverse materialen beheersen. Een levenswijze is het meer, die je ertoe dwingt kritisch te kijken en niet snel tevreden te zijn over het resultaat. Lesgeven is daarbij dan tevens een extra controle want als de groep niet begrijpt wat je bedoelt, ben je onduidelijk en dien je het in andere bewoordingen te gieten. Iedereen kan het leren, maar ieders talent is volkomen eigen en anders.
Zo vond ik het ooit wel nodig echt te kunnen tekenen, met alles erop en eraan, herkenbaar opdat men kon zien wat het voorstelde. Al snel bleek het maken van een goed portret een uiterst eerlijke graatmeter, want als het niet lijkt is het niet gelukt. Voordat ik me aan het abstracte durfde wagen, zoals bij de inleiding, legde ik mezelf op een soort proeve van bekwaamheid af te leveren.

Durven... Ja, dat is het, want een partijtje in het wilde weg flodderen, kan iedereen wel, toch? Nee, dat is een zeer onjuist e aanname.

Men verliest gedurende zijn jeugd vaak de onbevangenheid van het kind en op scholen wordt het afgeleerd om je te laten gaan in het creatieve. Echter, juist het kind is nog vrij in het expressieve en het is een verplichting dat ouders en scholen dat intact te laten. Niet aan sleutelen, verdorie, maar stimuleren!Vaak wordt men echter in het keurslijf van de gevestigde orde gedrongen waar binnen de lijntjes kleuren is vereist. Het begint bij te erkennen dat men jouw handschrift uit duizenden kan herkennen.

Kortom, later, als je groot bent moet je dan eerst jezelf weer terugvinden en alle aangeleerde ballast loslaten, terug naar je oorsprong en accepteren dat jouw lijnvoering uniek is, alleen van jou is en niet na te maken. Daar staan er veel van op "exto", een site voor kunstenaars waar ook wat van mijn werk (oud) tussen staat, evenals foto's. Uiteraard zijn er veel lieden die hetzelfde kunstje kunnen, zelfs een goed gelukte kopie kunnen leveren van jou, maar toch kan een kenner je herkennen… Kunstenaar zijn heeft veel van het echte leven: van je fouten moet je leren en het is belangrijk dat je eerlijk bent tegen jezelf. Iets weg durven gooien of afkeuren wat je ervan gebakken hebt, levert vaak innerlijke ruimte op. Zo komt er nieuwe ontwikkeling op gang, om er daarna een betere versie van te maken, al blijft het altijd wel jouw karakter dragen en uitstralen.

Ik heb naast schilderen altijd geschreven en gefotografeerd, tegenwoordig penseel ik met woorden, plus leestekens.  Soms laag over laag, in transparant aquarel. Droombeelden, vergezichten of pentekeningen van tekst met messcherpe observaties, niet gespeend van humor dat kan uitlopen in sarcasme dan wel met een ondertoon van zelfspot. Toch het liefst houd ik het gelaagd maar altijd wel in tinten, fel abstract en snel.
In Acryl want olieverf droogt niet snel genoeg, is daarentegen wel goed als laatste afwerklaag.
Ook gebruik ik graag alle tere tinten tussen zwart en wit in potlood hard (2H) en zacht (6B) of zinnen in gekleurd pastel, om voorzichtig nuances aan te brengen. Meestal gaat het toch wel over leven, dat ik vorm wil geven

Zo af en toe zou ik ook wel eens mijn wanhoop over grote doeken willen smijten. Met dikke drellen verf

Reageren?