...''Je vader is een lul.'' Het is zomaar een zinnetje dat in onmacht uitgesproken kan worden in een felle scheiding. Televisiespotjes proberen die ouders op hun gedrag te wijzen, maar of het werkt....

Verloren

Het kind is dood. Jaren geleden over het lijden heen gebracht.
Nu is het de as die zijn stappen zet en dé voortbewegingen maakt die nodig zijn om te kunnen functioneren.
Het is wat zij willen zien.  Een soort van uiterlijk vertoon wat past bij de maatschappelijk opgelegde norm in het huidige leefklimaat. Immers, wat je niet ziet - bestaat niet!

Maar het bestaat wel! Want wanneer de nachten zich lengen en de seconden van de klok het verliezen van mijn op hol geslagen hartslag, is er de emotie. Zijn er weer die beelden en word ik bevangen door het overlijden van dat kind. Dat jonge kind, met haar lange, donkere haren die zo dikwijls hebben gedanst op de fluistering van de wind.

 

Onbevangen

Ik zie haar nog gaan. Huppelend over het zand. Van zandkasteel naar haar ouders. Op en neer met haar lange haren op de golven van het zeebriesje dat speelt met de onbevangenheid.
''Mama - mama. Kijk. Daar woont de prinses.''
En mama kwam. Zette de jerrycan met koffie, die ze uit de tas had willen halen, naast zich op de handdoek en liet zich overeind trekken door het uitbundige kind. Hand in hand liepen ze  richting het zandkasteel wat niets anders dan geprezen kon worden, zo mooi was het.
Het kind glunderde en groeide van trots.

Een jaar  later was ze dood. Stierf ze in delen en niemand - niemand die dat zag.

 

 

Komt je vader ook?

Silvy kijkt me aan. Haar kleurloze, ongewassen haren hangen sluiks langs haar gezicht en op de wallen onder haar ogen wordt nog net geen prostitutie bedreven. Ik kan me ook niet voorstellen dat iemand dat nog wil. Al zou je geld toekrijgen, maar ik ben geen man.
Ondanks haar energieloze vertoning produceert ze toch een glimlach. Waarschijnlijk als blijk van leven.
Ik zou wat moeten voelen, maar er komt niets los.  Zelfs geen boosheid.
''Komt je vader ook?'' vervaagt haar glimlach langzaam als deze onbeantwoordt blijft.
''Dat is wel de bedoeling ja''  knik ik.
''Dan kom ik niet''  zegt ze resoluut. Haar uitdrukking wordt hard, daar waar deze net nog zo uitgeput leek.
''Het is mijn dag''  roep ik uit.
''Die je vast gelukkig wilt houden,''  zegt ze, ''dus...of hij - of ik.''

Hij of ik. Hoe simpel kan de keuze zijn?
Het is toch niet dat je ienemienemutte gaat spelen of moet gaan tossen om tot een winnaar te komen. Er is geen winst uit te halen.
Ik wil het uitroepen, maar net als vroeger voel ik me de weer die speelbal worden tussen haar of hem.

''Je vader is een klootzak. Hij wilde weg - hij liet jou in de steek.''
''Mama is een slet. Ze deed het al heel lang met een ander. Ze verdient je niet!''

''Je krijgt haar niet meer te zien. Dan had je maar niet moeten gaan. Ik zal dit uitvechten tot ik een ons weeg.''
''Doe wat je niet laten kunt... ik heb mijn maatregelen allang genomen!''

Pingpong

Heen en weer. Op en neer, zoals een pingpongballetje op het groene speelveld. De klappen minstens zo hard. Tot het overlijden - toen was er de dood. De dood van het kind in mij.
Was er geen gevoel meer of zelfs grip te krijgen op de situatie. Enkel maar berusten in de nachtmerrie van overleven, want papa was papa niet meer was en mama mama niet meer.
En ik heb geschreeuwd - gehuild en gebeden.
''Hou je kop! Ik heb koppijn.''

Zij niet - hij niet.
Geen winnaar uit de bus.
Enkel het kind wat sukkelde van pleeggezin naar pleeggezin omdat in het gevecht zij voor hen ook als doods opgeschreven was. Te druk met eigen gelijk en zogenaamde rechten.

Hij of ik...
Het echoot in de nacht. In de aanloop naar het huwelijk. Mijn huwelijk, omdat het leven doorgaat. En ik - Kun je twee keer doodgaan, terwijl je leeft?''

In gedachte zie ik het kind weer bij het zandkasteel. Herleef ik de fantasie van het meisje op dat moment en zijn het de tranen die in het kopje koffie vallen, wat onaangeroerd voor me staat.

Hij of ik.
En ik?
Wie ben ik?
''Mijn meissie''  heeft Vladomir zo vaak gefluisterd.
Maar ik ben geen meisje. Daar waar hij mee wil gaan trouwen is bejaard door de veranderingen en afwijzingen in een jeugd van overal en nergens. En thuis... is dat de dood?

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.