Geduld is wat ze nodig heeft. Kracht om door te gaan. Ze moet op zoek naar haar eigen ik, naar haar innerlijk. Ze moet aan de slag met haar frustratie en verdriet die deze onwerkelijke keuze van een rechter met zich mee brengt. Ze zal genieten van de korte tijd die ze kan doorbrengen met haar kinderen. Daar eindigde het vorige artikel mee een aantal maanden geleden.

klik hier om het begin van dit verdrietige verhaal te lezen.

De hoop was er dat er verandering in zou gaan komen. Helaas, er is nog niets gebeurt aan de zijde van de Raad. Slechts een belofte dat de zaak zo snel mogelijk opgepakt wordt. Sanne en William wonen nog steeds bij hun vader. De kinderen is al vele malen door vader een keuze voor hun voeten gelegd waar kinderen op die leeftijd, intussen 7 en 8, helemaal niet voor zouden moeten staan! Door de kans die moeder heeft gehad om een lange tijd voor de kinderen te kunnen zorgen hebben de kinderen een duidelijk gevoel van loyaliteit aan haar. Ze weten hoe het is om na school naar huis te kunnen of om met vriendjes en vriendinnetjes te gaan spelen. Ze kennen het verschil tussen de situatie bij vader, waar ze vroeg in de ochtend al naar een oppas worden gebracht en na school daar verblijven tot ze door hun vader of stiefmoeder weer opgehaald worden. Niets is minder waar dat de kinderen zich prettiger voelen bij moeder thuis. Welk kind wil dat nou niet? Een ouder die je ophaalt na school in plaats van een oppas. Een vertrouwd gezicht en een thuiskomst in een vertrouwde omgeving.

Helaas heeft de rechter een tijd geleden besloten dat de kinderen ten tijde van het onderzoek terug in de situatie bij vader moeten gaan wonen. Misschien omdat het onderzoek dan beter kan plaatsvinden. Misschien omdat de rechter wel eens wil zien hoe vader “steekjes gaat laten vallen”. Het is frustrerend voor moeder en de kinderen om, in plaats van zich gelukkig te voelen, zich alleen maar miserabeler te voelen. In de weekenden kijken de kinderen terug op de fijne tijd bij moeder. Ze hebben het steeds over vriendjes en vriendinnetjes die ze hebben leren kennen. Ze hebben het over de school, die ze eigenlijk toch fijner vonden dan de school bij vader. Ze zeggen dat ze van hun vader moeten kiezen en dat ze bij mama willen wonen. Toch moeten ze, net als mama, wachten, wachten en nog eens wachten.

Vader maakt het er niet gemakkelijker op. Zo bracht moeder Sanne en William in de kerstvakantie terug naar hun vader, zoals afgesproken. Binnen een half uur belde vader op met de mededeling dat Sanne erg verdrietig was en terug naar haar mama wilde. Vader vroeg of moeder dit geen probleem vond. Moeder stond met haar mond vol tanden, want normaal gezien zou vader er alles aan doen om deze twee kinderen juist bij moeder weg te houden. Nee, nu wilde hij juist van hen af! Ook William wilde terug naar mama. In plaats van zelf eens een vakantie met zijn kinderen door te brengen en quality-time in te halen die hij normaal op de oppas afschuift, duwde hij juist de kinderen weg naar moeder. Moeder heeft een heerlijke tijd gehad in de kerstvakantie. De kinderen voelden zich weer helemaal op hun gemak.

De laatste avond van de kerstvakantie gebeurde er iets in William wat moeder deed beven van schrik. William kwam twee uur na bedtijd naar beneden gelopen. Hij was helemaal in tranen. Moeder zag hem zo nog nooit. In horten en stoten kreeg hij de tekst: “Ik wil bij jou blijven” uit zijn mondje. Een innige knuffel en een zacht gejammer volgde uit het ventje. Moeder keek machteloos toe en knuffelde haar zoontje. William vertelde opnieuw dat hij mocht kiezen van zijn papa waar hij wil wonen. Moeder reageerde hier op dat hij dat best mag zeggen tegen zijn papa. Angstig keek hij zijn moeder aan en begon opnieuw te huilen. Even later liep hij nog naar stiefvader die aan tafel zat en gaf hem dezelfde innige knuffel. Hij zocht zichtbaar troost voor iets waar allen machteloos in staan. Niets dan geduld is wat dit gezin moet kunnen opbrengen.

Vandaag belde moeder Sanne en William zoals gewoonlijk. Ze waren bij vader. Ze vroeg hoe het op school ging en hoe ze zich voelden. William kwam met de mededeling dat hij en zijn zusje het komende weekend niet naar moeder mogen komen van vader. Op de mededeling van moeder, dat hij zich geen zorgen hoeft te maken omdat papa en mama afspraken hebben gemaakt met de rechter, kreeg ze als antwoord dat vader en stiefmoeder op de achtergrond “nee” knikten. Moeder was in alle staten, maar liet dat niet merken aan haar zoon. Machteloos en verdrietig hing ze uiteindelijk na het gesprek op. De boosheid en frustratie ontlaadden bij haar. Even later werd ze vrolijk door de vader van Sanne en William verrast in zijn beste Nederlands met een sms: “De kinderen komen niet deze weekend maar het weekend daar op...”.  Moeder reageerde: “Nee want dat weekend zijn de kinderen altijd hier. Afspraak is afspraak.”

Machtsbeluste vader: “Ik heb niets met andere kinderen te maken. Alleen maar met me eigen kinderen...”

Moeder: “Jij hebt je aan de uitspraak te houden. Zo niet neem ik morgen contact op met mijn advocaat. Maak dus een slimme keuze.”

Vader: “Volgend weekend.... Moet ik nou bang worden?”

U kunt zich de boosheid van moeder voorstellen. Alle zeilen worden bijgezet! Niets is minder waar. Vader houdt zijn kinderen bij hun moeder weg. Hij houdt zich niet aan de afspraken. Hij houdt zich zelfs niet aan een uitspraak van een rechter! Waar gaat dit naartoe? Kan dit allemaal zomaar in dit vreemde land?

Lees hier de update: http://www.xead.nl/sanne-en-william-het-geduld-raakt-op

 

www.sjoerdjong.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.