Nog steeds geen zekerheid voor moeder of de kinderen. Steeds meer duidelijkheid krijgt moeder over haar eigen motivatie om voor de kinderen te zorgen. Maar wanneer wordt er nu eens iets concreet?

klik hier om het begin van dit verdrietige verhaal te lezen.

Het is nog een lange weg te gaan. Sanne en William hebben het erg naar hun zin op de huidige school. Het gedrag van William is zichtbaar aan het veranderen. Ook de juf geeft dit te kennen in een gesprek met moeder. In het begin van het schooljaar was William veel in conflict met andere klasgenootjes. Na enkele gesprekken tussen moeder en de juf, over het feit dat William gedragsproblematieken heeft en erg veel duidelijkheid vraagt, werd een verbetering gezien doordat de juf veel duidelijkheid bood aan deze jongen. De frustratie van de onwetendheid of hij weer terug naar vader zou moeten, en dus ook terug naar de oppas, maakte het thuis bij moeder toch vaak conflictueus.

De doorverwijzing van een adviesbureau dat onderwijsorganisaties, schooldirecties en leerkrachten ondersteund, heeft zijn vruchten afgeworpen. Moeder heeft een afspraak gemaakt met een centrum voor kinder- en jeugdpsychiatrie. Vader moest hiermee instemmen, wat heel wat voeten in de aarde heeft gehad. Vader wilde in eerste instantie niet erkennen dat William gedragsproblemen heeft. Toen hij op aanraden van school, uiteindelijk toch heeft ingestemd met een onderzoek, was het voor moeder slechts een kwestie van tijd. Dit onderzoek heeft uitgewezen dat William in de situatie bij moeder redelijk in de realiteit staat. In de situatie bij vader bleek echter dat hij in een compleet gefantaseerde wereld leeft. Bij mij roept dit op dat hij in de situatie bij vader erg eenzaam is. Hij kan verder zijn eigen aandeel in een situatie niet benoemen en weet ook na een conflict niets te zeggen over wat er nu daadwerkelijk is gebeurd.

Elke waarheid wordt verdraaid of William geeft een ander de schuld van wat er gebeurd is. Emoties passen niet bij hoe hij zich daadwerkelijk voelt. Alles draait uit op discussie en boosheid is het resultaat. Een driftbui is de enige uitlaatklep die hij heeft als hij geen uitweg meer ziet en eigenlijk toe moet geven dat hij fout zit. Sanne wordt vaak bang op dit soort momenten en kruipt ineen. Verder verstopt ze zich achter het voorbeeld van haar stiefzuster in moeders situatie. Ze aapt alles na, om te voorkomen dat ze wordt aangesproken op gedrag dat ze mogelijk verkeerd doet. Ze is extreem bang als het gaat om bijvoorbeeld leren fietsen. Ze is nu bijna zeven jaar en is pas een maand, zonder zijwielen, aan het fietsen. Eindeloos geduld heeft dit gekost voor zowel moeder als stiefvader. Een hoop drama van Sanne zelf heeft haar steeds tegengehouden om de knoop door te hakken en door te zetten.

Onlangs heeft moeder een rechtszaak gehad met betrekking tot haar verzoek over de aanpassing van de omgangsregeling. Tot op heden was het echtscheidingsconvenant leidend. De afspraken die daar zijn vastgelegd zijn dat beide kinderen in het weekend bij moeder verblijven en door de week bij vader. De situatie met de oppas heeft er voor gezorgd dat moeder een keuze heeft moeten maken voor de veiligheid van de kinderen. In het voorjaar heeft moeder al aangegeven in een privégesprek met vader dat zij graag door de week voor de kinderen wil zorgen. In het weekend kunnen ze dan naar vader, zodat ze met hem meer qualitytime hebben. De reactie van vader was een verzoek om kinderalimentatie. Ook dit verzoek is in de rechtbank meegenomen. Dit verzoek is opgeschort vanwege het feit dat moeder haar verzoek eerst wordt onderzocht.

Wat het moeder heeft opgeleverd is dat er een onderzoek gaat plaatsvinden door de Raad van Kinderbescherming. In de rechtszaak zelf gaf een afgevaardigde van de raad aan dat het vreemd is dat de kinderen in de situatie bij vader steeds naar een oppas moeten en moeder in haar situatie voor de kinderen kan zorgen. Daarnaast vond de rechter het erg vreemd dat volgens vader, moeder degene is die de verantwoordelijkheid heeft om de kinderen te halen en te brengen. De rechter heeft uiteindelijk een voorlopige uitspraak gedaan. Deze luidt als volgt:

De kinderen gaan terug naar vader, daar er geen gevaar is bewezen door een onderzoek van het AMK. De kinderen gaan eens in de twee weken een weekend naar moeder. Vader brengt de kinderen dan om 19.00 uur op vrijdag en moeder brengt de kinderen terug naar vader op zondag 19.00 uur. Een onderzoek van de Raad van Kinderbescherming wordt gestart op zeer korte termijn.

U kunt zich voorstellen hoe dit voor moeder en de kinderen moet voelen om aan deze voorlopige uitspraak van deze rechter te moeten voldoen. Met veel pijn en onmacht in het hart, met onbegrip en verdriet van de kinderen heeft moeder moeten toegeven aan deze uitspraak. Het enige dat moeder nog hoop geeft is een terdege onderzoek van de Raad van Kinderbescherming. De omgeving van moeder, de moeder van de vader van de kinderen, opa's, oma's en de partner van moeder zijn allen met stomheid geslagen, dat een rechter voor deze voorlopige keuze is gegaan. Zelfs tegen het advies van de Raad in, waar moeder in de rechtszaak het gevoel bij kreeg, dat deze toch echt voor de veiligheid van de kinderen pleitte. Ondanks de uitspraak van vader, die in de rechtszaak gewoon te kennen heeft gegeven dat beide kinderen terug gaan naar dezelfde onbetrouwbare oppas!

Onmacht, onbegrip, boosheid, frustratie, verdriet, medelijden en angst voor wat er nog komen gaat is wat moeder bezig houdt! Ze valt in een gat, dat niet te begrijpen is. Ze ziet geen licht aan het einde van de tunnel, slechts een klein lichtpuntje, dat een raadonderzoek wordt genoemd, is wat moeder genoeg houvast geeft om door te vechten voor haar twee lieve onbegrepen kinderen. Slechts een leeg huis, dat eens in de twee weken een weekend wordt gevuld, blijft over na twee maanden een hechte band te hebben opgebouwd met haar kinderen. Een herinnering aan een leuke liefdevolle tijd op hun school bij moeder en een zak vol met tekeningen, knutselwerkjes en groeten van klasgenootjes blijft achter in de hoofden van Sanne en William. Moeder voelt zich verdrietig, in de steek gelaten en onmachtig.

Geduld is wat ze nodig heeft. Kracht om door te gaan. Ze moet op zoek naar haar eigen ik, naar haar innerlijk. Ze moet aan de slag met haar frustratie en verdriet die deze onwerkelijke keuze van een rechter met zich mee brengt. Ze zal genieten van de korte tijd die ze kan doorbrengen met haar kinderen.

Duim voor haar!!!

Lees hier het vervolg: http://www.xead.nl/sanne-en-william-kindermishandeling-nieuwe-vervelende-ontwikkelingen

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.