Een verhaal over vertrouwen, verbondenheid, eigenheid en verlangen.

Sinds enkele weken ben ik de tevreden huurder van een 2-kamer-appartementje van bescheiden formaat maar in goed onderhouden staat. Hiermee eindigt de periode dat ik dankbaar gebruik heb mogen maken van het huisje van een stel reizende vrienden.
Het is toch wel fijn om dan niet langer in het huis van een ander te bivakkeren maar gewoon tussen je eigen spulletjes met je eigen inrichting te zitten.

Maar ook dit appartementje heeft zijn vorige bewoners gehad. Zo zag ik tijdens mijn zoektocht naar een woning al op de website van de makelaar dat er vóór mij waarschijnlijk een man heeft gewoond. De zakelijke inrichting doet mij dit tenminste vermoeden. Ik meen aan die inrichting zelfs te kunnen herleiden dat hij Frans heette. Vraag me niet waarom, maar dat denk ik gewoon...
Toen ik afgelopen maandag na mijn eerste nachtje hier geslapen te hebben onder de douche stond, keek ik dan ook even met verbazing naar het haarelastiekje dat nog aan een ring van het douchegordijn hing. Hoe zou dat er gekomen zijn? Zou Frans een vriendin gehad hebben die het elastiekje een keer was vergeten? Of zou het slechts een overblijfsel zijn van een vluchtige escapade? Zou Frans het er expres hebben laten hangen of zou hij het gewoon telkens vergeten zijn om weg te halen? En als hij het expres heeft laten hangen, wat zou zijn motief hier dan voor geweest zijn?
Net zo goed als dat ik meen aan zijn inrichting te kunnen afleiden dat mijn voorganger (en niet voorgangster) Frans heet, zo meen ik ook zijn motieven te kennen. Hij liet het elastiekje natuurlijk hangen om zich als hij 's ochtends stond te douchen niet alleen te voelen. Er roept tenslotte niets zo'n gevoel van verbondenheid op als iemand die haar of zijn spullen bij jou thuis, in jouw domein, laat rondslingeren.

Helemaal als het een voorwerp is dat voor jou een vreemd voorwerp is. (Zoals een haarelastiekje dat voor veel mannen is) Het wekt dan het besef op dat er mensen zijn die anders zijn dan jij. Andere gewoontes hebben, andere hulpmiddelen gebruiken, andere dingen belangrijk vinden voor hun dagelijks leven, en oa daardoor het leven misschien ook wel anders interpreteren.
Dat die andere, in zijn of haar andersheid, zich vervolgens zo op zijn gemak voelt bij jou thuis dat diegene de eigen vertrouwde spullen vergeet... tja, dat is gewoon mooi toch? Het zegt iets over de aanvaarding van het wederzijdse anders zijn. Misschien zelfs wel over het waarderen van het anders zijn. Of is dit wat ver gezocht?
Vergezocht of niet nu sta ik, net als Frans, voor de keus om dit elastiekje te verwijderen uit mijn douche of te laten hangen. Zal ik dit vreemde nog even in mijn leven dulden of zie ik het als bedreiging voor mijn alleenrecht op dit appartementje?

Eigenlijk vind ik het wel interessant dat Frans hier een tijdje heeft gewoond en vervolgens weer is verder getrokken. Ook ik ben van plan op een dag weer verder te trekken. Op die manier voel ik mij wel verbonden met Frans. Frans, die vreemde die in mijn huis heeft gewoond.

Als ik naar het elastiekje kijk overvalt mij het aangename gevoel van verbondenheid met mijn medemens. Mijn medemens die ook zijn weg heeft te gaan en leeft van Gods genade.

Ik denk dat ik het elastiekje nog even laat hangen.

Misschien wel om de zelfde reden als Frans. Gewoon om mij verbonden te voelen met mijn medemens, en daarin ook met God. Een elastiekje is tenslotte bedoeld om afzonderlijke dingen samen te binden... en wie weet wordt het elastiekje nog weleens vervangen door iets anders?

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.