Je huwelijk is stuk, maar je hebt wel samen kinderen. Wat doe je in zo'n geval, blijf je samen of ga je scheiden? Je kunt beide overwegen, maar wat is nu het beste?

Het einde van een relatie

Er kunnen heel wat redenen zijn, waardoor je relatie stuk loopt. Hierdoor kun je je genoodzaakt zien elkaar te verlaten, maar je kunt er ook voor kiezen, tegen wil en dank, de relatie voort te zetten, omwille van de kinderen. Je wilt je kinderen graag gelukkig zien en een geborgen plekje geven in een voor hun vertrouwde omgeving.

Maar kun je je kinderen een veilig plekje bieden, wanneer je relatie stuk is, maar je toch, ondanks dat, samen blijft? Is het mogelijk om te doen alsof en wat merken de kinderen ervan? Wat is nu beter, ouders die gescheiden zijn met een goed contact of ouders die samen blijven, maar waar wel constant een spanning tussen heerst?

 

 

Kinderen

Kinderen willen maar één ding, ouders die bij elkaar blijven. Of ze nu groot zijn of klein, kinderen zien het allerliefst hun eigen ouders bij elkaar. En zeker na een scheiding, zullen ze van alles proberen om hun ouders weer samen te krijgen, groot en klein. Wat er allemaal, tijdens de relatie, heeft afgespeeld, doet er niet toe voor kinderen, ze houden immers van allebei de ouders? Eigenlijk willen kinderen helemaal niet dat hun ouders weer een nieuwe relatie opbouwen. 

 

 

Het betekent dat er een stukje vertrouwds wordt weggehaald. Die nieuwe vrouw, in papa's huis, is niet vertrouwd, ook al is ze nog zo lief en houdt papa heel veel van haar. Hetzelfde geldt voor moeder, zij gaf je de genegenheid, maar die was voor jou en je vader bedoelt, niet voor een ander! Dit is een blijvend iets, dit gaat niet alleen op voor kleine kinderen, ook voor volwassen kinderen.

Voor de kinderen

Bij elkaar blijven voor de kinderen, heeft dan eigenlijk niet veel zin. Je ziet hun verdriet, je ziet hoe ze lijden onder het gemis van hun ouders samen, maar dat zie je ook, wanneer de kinderen volwassen zijn. Bij elkaar blijven zorgt voor veel spanning in het gezin. De liefde voor elkaar is over, wat merken de kinderen ervan?

 

Wanneer de liefde voor elkaar over is, hoe ga je dan met elkaar om? En wat merken de kinderen daarvan? Hoe zit het met een nieuwe relatie? Blijf je jarenlang, met tegenzin, bij elkaar en kun je geen nieuwe relatie beginnen, of begin je een nieuwe relatie, maar dan stiekem, buiten iedereen om? Wat betekend dit voor je nieuwe geliefde, maar bovenal, wat betekend het voor je kinderen, wanneer ze erachter komen, dat papa of mama al jaren iemand anders heeft? 

Ruzies

Ruzie's zijn bijna onvermijdelijk, zeker als je echt niet meer met elkaar verder kunt. Ook hiervan pikken de kinderen negatieve gevoelens op. Zij hebben vreselijk veel verdriet van het geruzie van hun ouders. Wanneer ouders eens ruzie hebben, dan is dat heus niet zo erg, maar wanneer er echt relatieproblemen zijn, dan zullen de ruzie's ook veel vaker voorkomen en ook steeds heftiger worden.

Goed over elkaar spreken, naar de kinderen toe, wordt ook steeds moeilijker. Je eigen frustratie zal ervoor zorgen, dat je niet meer goed over je partner zult kunnen spreken. Dat is iets wat je kunt voorkomen om een punt achter de relatie te zetten, zorgen dat je goede afspraken maakt over de kinderen en dat er niet geruzied wordt, zeker niet in het bijzijn van je kinderen. Je hoeft niemand op te hemelen, maar je kunt wel goed spreken over de andere ouder, in elk geval, niet afkraken, dit werkt averechts bij je kinderen.

 

Scheiden of toch niet?

Iedereen, die voor de keuze staat, zal dan ook voor zichzelf moeten uitmaken, wat hij/zij daadwerkelijk wil. Wanneer je al bent gescheiden, zul je twijfelen aan je actie, maar wanneer je bij elkaar bent gebleven om de kinderen, dan zul je waarschijnlijk nu denken, had ik toch maar de stap gezet. Kinderen krijgen zoveel mee van een slecht huwelijk. Een huwelijk waar geen liefde meer heerst, is een koud nest, ondanks het geborgen plekje. De ouders zijn er dan wel beide, maar het is geen eenheid meer.

Kinderen hebben geen ouders meer, maar alleen nog een vader en een moeder. Wanneer de ouders gescheiden zijn, zullen kinderen hopen dat het ooit weer goed komt, ze zullen zich de mooie dingen herinneren, van de tijd die hun ouders samen hadden. Dat is een reden waarom kinderen verdrietig kunnen zijn, wanneer één van de ouders achterblijft als ze met de ander meegaan. Maar wanneer er heel veel ruzie is in een gezin, dan zullen kinderen later zeggen: had het nou maar eerder gedaan! 

 

Wat is goed

Ik weet niet wat goed is, ik weet ook niet wat fout is, ik weet, uit eigen ervaring, dat ik niet voor de kinderen bij mijn ex had moeten blijven. Zij hebben er allemaal (4 kinderen) last van dat ik ben gebleven. Ook al was het omwille van hen. 

29
Word fan
Delen
Ongewenst

Laat een reactie achter

+0 -0- x

Riettian schreef op 17 Oct 2011 om 15:42

Je hebt de dingen heel goed op een rijtje gezet. Heel duidelijk en objectief. Als je kinderen hebt, blijf je na de scheiding wel de ouders van je kinderen en het is dus heel belangrijk om fatsoenlijk met elkaar om te gaan, maar op welke manier je dat doet, kun je het beste samen bespreken. Al is de liefde over, het is fijn als er vriendschap blijft. Taaldingetjes: wat betekent is met een `t` aan het eind en het is ruzies (vaste s)

+0 -0- x

Taco-Veldstra schreef op 17 Oct 2011 om 15:43

Een belangrijk dilemma mooi weergegeven..ik kan me er helemaal in verplaatsen, Duim Taco

+1 -0- x

mofrom1982 schreef op 17 Oct 2011 om 15:45

Beste Merel,

Persoonlijk vind ik, wanneer je samen bent dat je beide echt je best doet voor je relatie en ondanks tegenslagen ook probeert de relatie te redden.Maar wanneer een relatie bij een punt komt,dat het gewoon niet meer gaat en je voelt niet meer echt gelukkig/goed bij je man/.vrouw , dan zou ik kiezen om de relatie te beindigen.De kinderen kunnen bij de moeder blijven tot 18e, en de vader blijft ze zien natuurlijk. Want ik weet zeker,wanneer een kind oud genoeg is,merkt hij zeker dat zijn ouders alleen voor hem/haar bijelkaar zijn gebleven en een kind kan nooit goed bij voelen,wanneer hij merkt dat zijn/haar moeder alleen bij zijn vader is gebleven omwille van hem.

Ik zou zeggen, blijf niet bijelkaar alleen vanwege het feit dat je samen een kind hebt.Maar kies ook voor eigen geluk en als de kind ouder is zal hij/zij zeker weten snappen dat het 'soms' niet gaat en daarom 'sommige' ouders niet bijelkaar blijven.

Een goed artikel in ieder geval.Groetjes

+0 -0- x

Merel schreef op 17 Oct 2011 om 15:48

@ riettian badankt, gelijk aangepast.

+0 -0- x

Lovely schreef op 17 Oct 2011 om 15:50

Moeilijke situaties, moeilijke beslissingen... Ik denk dat dit voor iedereen anders is, maar het is inderdaad zo dat kinderen er altijd de dupe van worden/zijn... Zeer goed onderwerp hoor en van mij krijg je een welverdiende duim er bovenop!

+0 -0- x

Ben schreef op 17 Oct 2011 om 16:14

Een plus. Het is nooit goed om te scheiden. En wat en wanneer je dit ook doet een ander kan zich nooit verplaatsen in zo'n situatie. Daarom kun je hierover ook geen mening vellen. Ook hoef je geen schuldgevoel te hebben. Het gaat, zoals het gaat. Het enige wat je kan doen is om te blijven communiceren. Het is net als met het kopen van een nieuwe auto. Dan ga je er toch ook vanuit dat die langer mee gaat. Zo niet dan zal er naar een oplossing moeten worden gezocht. En daar heb je geen goedbedoelde en ongevraagde adviezen bij nodig. Jammer genoeg heben mijn kinderen geen ouders meer; alleen hun vader en hun moeder.

+1 -0- x

Kirsti schreef op 17 Oct 2011 om 16:23

Merel een mooi vervolg op mijn artikel. Kan niet anders zeggen het blijft een dillemma. Wij zijn er uit gestapt voordat er ruzie's waren en soms denk je dan heb ik genoeg geprobeerd! Aan de andere kant gaf ons dat de gelegenheid om nu in vriendschap verder te gaan! Ik blijf er nog wel even mee stoeien denk ik!

+0 -0- x

emerson78 schreef op 17 Oct 2011 om 16:46

Mooi artikel. Duim. Heb ik veel aan. Ook ik zit in deze dilemma momenteel :(

+0 -0- x

moongirl schreef op 17 Oct 2011 om 16:49

Vanuit de psychiaterie zie ik dat vele kinderen van gescheiden ouders later met zware problemen te kampen hebben. Blijven de ouders echter goeie vrienden van elkaar, zie ik dat de kinderen eerder een aanvaardingdproces doormaken. Scheiden is nooit goed voor een kind, maar als het dan toch moet, het liefst in vrede met elkaar.

+0 -0- x

arcade2202 schreef op 17 Oct 2011 om 17:48

Ben ook gescheiden , geen kinderen, maar de pijn ,doet pijn, mooi, duim

+0 -0- x

yrsa schreef op 17 Oct 2011 om 18:55

goed artikel.

+2 -0- x

Lianne01 schreef op 17 Oct 2011 om 19:38

Na veel verdriet, tijdens en na de scheiding van mijn ouders ben ik zelf van mening dat het voor mijn ouders en ons gezin de beste keuze was die ze ooit samen hebben gemaakt.
Samen was het altijd oorlog. Nu? We zijn vaak als 'gezin' bij elkaar, verjaardagen worden samen gevierd en zelfs met kerst zijn we altijd compleet. Wat is het dan heerlijk om mijn ouders samen te zien, zonder geruzie!

+0 -0- x

alphaguy schreef op 17 Oct 2011 om 20:22

Goed artikel!

+0 -0- x

madje88 schreef op 17 Oct 2011 om 21:06

Alles heeft zijn voors en zijn tegens. Heel mooi overwogen en beschreven..Ik geloof in de 'goodwill' van ouders..de meeste ouders.. maar met alleen maar goodwill voor de kinderen kom je er niet. Als er geen liefde meer is, kun je niet samenblijven denk ik. Je kunt je kinderen geen voorbeeld leven in liefde, samenzijn en intimiteit..zij kunnen het niet van jullie leren als het niet echt is. Blijf wel altijd jezelf; niemand heeft iets aan een toneelstuk... Goed artikel.. ik voel ook wel behoefte hier iets over te schrijven..;) Duim!

+0 -0- x

Ilsje schreef op 18 Oct 2011 om 04:33

Ik ben hier als kind van gescheiden ouders niet mee eens. Samen blijven tegen wil en dank is nooit goed voor de kinderen. Vanaf dat ik me kan herinneren hadden mijn ouders al ruzies en spanningen en nog veel ergere dingen naar elkaar toe. Natuurlijk probeerden ze dat te verbergen maar toch zaten mijn zusje en ik nachtenlang huilend bij elkaar onder de dekens. Wat een opluchting het was toen ze eindelijk ervoor kozen om te scheiden. Ik was 15 toen en eindelijk was er rust! Geen geruzie, geen zorgen, geen stress, niet voor me zusje hoeven zorgen... Ik kon slapen het snachts! Ik kon me concentreren op school en zelfs met mn vrienden kreeg ik een beter contact omdat ik zelf meer op mijn gemak was. En de relatie tussen me ouders? Ze haten elkaar helaas nog steeds maar ik zit niet meer tussen en heb vooral met me vader een hele goede band nu.

Ik heb meerdere gezinnen meegemaakt die ook vanwege de kinderen het nog maar eens probeerde en als ouder is dat het slechtste wat je kunt doen! Kinderen willen hun ouders niet perse bij elkaar zien maar kinderen willen hun ouders gelukkig zien! En als dat apart van elkaar is dan zijn we ook blij! Zolang onze ouders nog wel altijd voor ons klaar staan en ons een veilige omgeving bieden, waar we dan ook zijn...

+0 -0- x

Ilsje schreef op 18 Oct 2011 om 04:39

Owh en een kleine toevoeging... Ik heb nog steeds ouders! Ze zijn nog steeds mijn ouders maar dan gescheiden van elkaar en ookal ben ik nu 25 en vechten ze alleen maar als ze met elkaar praten, ze praten nog steeds over mij en houden me in de gaten op hun manier.

+0 -0- x

resikostjens schreef op 18 Oct 2011 om 07:20

ik wilde ook blijven omwille van de kids, we hadden een eigen huis een geweldige tuin waar de kids het echt naar hun zin hadden, ik had daar ook mijn eigen zaak dus mama werkte en was toch altijd daar voor de meisjes.... eigenlijk perfect om op te groeien dacht ik... tot mijn jongste zei MAMA KOOP ME AUB EEN NIEUWE PAPA... pas toen heb ik de knoop door gehakt... en als dat was geweest was ik mss nog steeds bij mijn ex...en waarschijnlijk nog steeds dood ongelukkig...het is een heel goed herkenbaar verhaal en ja de eeuwige vraag... wat is het beste....voor de kinderen is het beste als de ouders gelukkig zijn hoe dan ook... en als er een nieuw iemand is dan moet het iemand zijn die de kinderen een warm hart toe draagt... als ouder heb je die verplichting dan wel op hoe dan ook de kinderen op de eerste plaats te zetten..... en te zorgen dat ze een liefdevol iemand er bij krijgen

+0 -0- x

resikostjens schreef op 18 Oct 2011 om 07:20

ow een dikke duim was ik vergeten goed herkenbaar verhaal super

+0 -0- x

pooky schreef op 18 Oct 2011 om 08:03

goed artikel

+0 -0- x

Remrov schreef op 18 Oct 2011 om 08:12

Moeilijke situatie hoor!
Mijn ouders zijn ook gescheiden. Ze gingen scheiden toen ik 7 was. Altijd moeilijk natuurlijk, maar als het helemaal niet goed gaat tussen je ouders voel je dat als kind ook en dat is ook niet goed.

+0 -0- x

Berto-vd-Bij schreef op 18 Oct 2011 om 09:29

Wat je in ieder geval moet doen is een goede omgangsregeling treffen voor de kinderen als je toch uit elkaar gaat. Niet zelden wordt een kind als machtsmiddel gebruikt. Ik weet er alles van. Soms is er een jarenlange strijd en daar worden de kinderen alleen maar de dupe van. Dan vraag je je wel eens af wie is er hier het kind? Mensen die dan ook bijelkaar blijven vanwege de kinderen daar heb ik veel respect voor.

+0 -0- x

spiritlady schreef op 18 Oct 2011 om 10:14

hoe je het went of keert , je verbergt niks voor je kinderen, zij hebben hun voelhoorntjes overal. Voor een kind is het belangrijk dat je echt ben, je ware gevoelens durft te tonen. Is dat wat je doet als je bij elkaar blijft omwille van hun. Ben je dan echt, zorg je dan goed voor jezelf. Als je niet goed voor jezelf zorgt dan zorg je ook niet goed voor je kinderen. Want als het met jou niet goed gaat gaat het met hen ook niet goed.

+0 -0- x

claudia1972 schreef op 18 Oct 2011 om 11:22

dat is wel 1 van de redenen waarom ik gekozen heb om te gaan scheiden, wat hebben kinderen eraan dat er constant ruzie is, of dat ouders chagerijnig zijn, Kinderen zijne rg belangrijk, ze moeten wel het gevoel krijgen dat hun geaccepteerd worden en meestal gaat dat nogal eens langs elkaar heen,wannneer ouders bij elakar blijven. Ze hebben liefde en genegenheid nodig en die kan je alleen geven als je zelf gelukkig bent! duim en plus!

+0 -0- x

claudia1972 schreef op 18 Oct 2011 om 11:26

@ mofrom 1982: het is niet altijd zo dat de kinderen bij hun moeder komen te wonen, bij mij is het precies andersom.

+0 -0- x

jenneke schreef op 18 Oct 2011 om 13:55

Hai Merel, per toeval op deze site gekomen en heb vandaag zelfs al 2 artikelen geschreven, ik ik maar denken hoe kom ik nu bij een ander op de site en in ene zag ik het en jou titel sprak me meteen aan!
Ik heb een tweeling zusje die is ook gescheiden hebben eerst nog een tijdje samen geleefd en het aan hun zoontje gemeld, zodat hij alvast wat kon wennen, dat het niet in ene plotsklaps voor hem zou komen. Persoonlijk ben ik het dus eens met de stelling om NIET bij elkaar te blijven voor de kinderen, je vergooit vaak jaren van je leven en dat terwijl er misschien wel en hele lieve man ergens op je zit te wachten! Tenminste als je daar aan toe bent. Wel neem ik mijn petje af voor je dat jij het wel hebt gedaan.
vr gr Jenneke

+0 -0- x

Fryslan-boppe schreef op 20 Oct 2011 om 11:00

ik ben niet gebleven bij mijn ex. Anders had ik hier niet geschreven. Of het goed of fout is niet aan de orde. Jouw ingeving is altijd de beste. Je kinderen zullen later toch zeggen dat zaken anders hadden gemoeten, welke richting je ook koos. Ik ben hertrouwd, ons gezin is voorgekomen uit twee. Samen met ons dochtertje geheel compleet. Beide oudere kinderen zijn over het algemeen gelukkig. Beide expartners zijn nu ook gelukkig met een ander en dat maakt dat het de beste beslissing is geweest voor iedereen. Want kinderen hoe groot of klein voelen haarfijn aan wat er speelt ondanks dat je nooit woorden erover uitspreekt. Zijn de ouders gelukkig ook al is het niet met elkaar dan zijn de kinderen dat ook. (in ieder geval bij ons)

+0 -0- x

Yentam schreef op 20 Oct 2011 om 22:03

Als je enkel en alleen omwille van de kinderen bij elkaar blijft, kan je volgens mij ook geen warm nest voor hen bieden....Goed geschreven artikel!

+0 -0- x

Sorbotrol schreef op 12 Nov 2011 om 11:47

Toch is het raar. Onlangs stond er een artikel in de Psychologie Magazine waarin juist het advies is: bij elkaar blijven en je best doen om er weer wat leuks van te maken. Uiteraard moeten beide ouders water bij de wijn doen en misschien iets meer van elkaar accepteren.
Als de situatie is dat er alleen gevochten wordt, zal het natuurlijk geen zin hebben.
Maar op het moment dat een van de twee het gevoel heeft niet gelukkig te zijn, dan blijft de beste optie: hard werken en blijven waar je zit. Veel stellen die bij elkaar gebleven zijn na het gevoel ongelukkig te zijn en er de nodige energie in staken, werden later weer gelukkig met het gezin en elkaar.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.
Dit artikel bevat:
Toelichting: