En dan is het echt zover het 2e kindje is er

En dan is het zover in de nacht van 17 op 18 oktober 2009 kriijg ik een raar gevoel en ja ik voel letterlijk nattigheid en zo charmant als het mogelijk is glij ik uit bed (net als een orka op het droge) om er voor te zorgen dat het bed droog bllijft, tja ze hadden gezegd leg er een waterdicht matras beschermer op maar ja degene die er een hebben gehad weten misschien dat dit alles behalve confortabel is je zweet je eigen te pletter en bij elke beweging kraakt het dus das weer minder voor je partner he. Maar goed zodra ik uit bed ben en probeer op te staan gaan de sluizen toch open en besluit ik toch maar dat het tijd is om ook mannetje lief van dit feit op de hoogte te stellen, wat een geluk dat hij nu niet is gaan werken. Met enig ongeloof en verwarring dringt het dan tot hem door dat het toch eens gaat gebeuren en hij rent dan ook naar de douche om een grote handdooek te halen zodat ik in ieder geval de overloop ook droogg kan houden. Als ik dan onder de douche sta heeft hij inmiddels contact opgenomen met het ziekenhuis over wat we nu gaan doen, ik heb geen weeen en vooel me eigenlijk goed, dus zolang er niets gebeurt gewoon thuis afwachten. Zo gezegd zo gedaan en met een groot kraamverband zoek ik mijn warmme nestje weer op maar ja een uur laater moet je er dan toch weer uit dus ik weer strompelend met handdoek naar de douche en toen  was er toch even een moment van ow shit !!! Tja het vruchtwater was dus niet meer helder dus ik manlief weer roepen, de oudste lag ondertussen nog te slapen en wilden we dit alles ook niet laten horen en/of zien natuurlijk. En manlief weer naar het ziekenhuis bellen en die vonden het natuurlijk geen probleem dat we eraan kwamen, inmiddels was het tegen half 4. Ja en dan moet je naturlijk ook de hulptroepen inschakelen en in dit geval mijn ouders ze woonden 2 straten vederop maar ja tis toch vroeg voor uit je bedje te  komen. Mijn man heeft toen alle spulletjes in de auto geladen en tegen 4 uur gingen we op pad, de rit naar het ziekenhuis was heel vreemd er hing een vreemde stilte en we hadden allebei zoiets van ja nu gaat het gebeuren als we straks hier terug rijden zit er weer een klein spruitje bij. Eenmaal aangekomen in het ziekenhuis stonden  er direct een arts en een aardige verpleegster klaar die ons naar de kraamafdeling bracht daar werd ik gelijk aan de monitor gelegd om de baby iin de gaten te houden en de weeen te controleren. De tijd ben ik vanaf dat moment ook volledig kwijt we waren gelukkig alleen op een kamertje en ze waren heel aardig buiten de eerste keer (de 2e keer ben ik in Belgie bevallen). De weeen bleven echter uit en besloten ze dat het beter was om wee opwekkers te geven, echte weeen heb ik deze keer niet gevoeld alleen een heel drukkend gevoel vanonder in mijn bekken. Maar ook de wee opwekkers haalden niet veel uit en ik zag mijn man en de arts zorgwekkend kijken naar de hartslag van de baby die steeds onregelmatiger werd. Achter de schermen had de arts schijnbaar  al met het team besloten dat het een keizersnee zou worden maar die werd ons per ongeluk mede gedeeld door een stagaire, ze zei mevrouw ze komen u zo halen voor de ruggeprik en dan gaat u door naar de operatie kamer waar ze de keizersnee gaan doen ! Ik schrok me letterlijk te pletter kijk de eerste was geen pretje en had me dus in die zin voorbereid dat het niet van een leien dakje zou gaan maar ja dit had ik weer even over het hoofd gezien. vanaf dat moment gaat het dan ook wel snel en was mijn man veel bezorgder en angstiger dan dat ik zelf was zeker met die ruggenprik was een vreemde ervaring ineens doet een deel van je lichaam niets meer je voelt je hulpeloos en zwaar ook toen ik op de operatie tafel lag dacht ik als ik nu naar beneden val sta ik dus niet zelf op. Dan krijg je dat bekend blauwe zeil voor je en gaat de grote lamp aan en voel je wat getrek en gedruk op je buik en even later ligt er een heel klein mannetje met donker haar naast je op het kussen inmiddels was het half 12. Mijn man heb ik nog niet zo emotioneel gezien als toen, hij is met de baby en de dokters meegegaan toen ze mij weer hebben dichtgemaakt (als ik het had geweten hadden ze gelijk een buikwandcorectie mogen doen haha). Eenmaal klaar krijg je van die speciale kousen aan je benen en dit was heel apart omdat je geen gevoel hebt lichten ze je benen in de lucht en ik dacht jeetje waar komt dat been vandaan maar ja dat was dus mijn eigen been en ik wist niet dat het nog zo hoog kon. Mijn man was inmiddels met onze pasgeboren zoon naar de kamer gegaan waar hij in een soort aquarium lag echt heel schattig en hij werd dus alleen wakker voor zijn flesje en daarna hoorde je hem niet ik dacht ja jongens vergeleken met de eerste we hebben de jackpot ! Dit gaat helemaal goed komen maar eenmaal thuis kan ik je zeggen dat ook ik ook deze ronde geen roze wolk gezien heb en nu kon ik er beter tegen omdat ik nu dus geen depressie had maar het was een ware hel. Onze eerste zoon was echt een huilbaby maar bij onze 2e konden ze dus niet achterhalen waarom hij huilde, het was elke keer 15 min na zijn flesje dat hij begon te krijsen en dus ook niet te stoppen was. Eerst dachten ze aan koemelkalergie maar na alle soorten melk te hebben geprobeerd dachten ze aan maagzuur maar zelfs met een maagmeting waarvoor hij 2 dagen werd opgenomen konden ze dit niet aantonen, dus wat het wel was weten we nu na 1,5 jaar nog niet, wel hebben we een hele goede kinderarts waar we altijd terecht kunnen en waar je ook je vragen en problemen aan kwijt kunt. Deze periode was voor onze oudste zoon natuurlijk ook moeilijk en dit kom hij moeilijk uiten waardoor hij druk werd en gewoon moeilijk in de omgang, tot op de dag van vandaag heeft hij het er moeilijk mee tja het enige wat we kunnen doen is hem ook genoeg aandacht geven en speciale dingen met hem doen zoals naar de film of lekker fietsen dan blijf er 1 thuis met zijn broertje en de ander gaat met hem mee, maar ook met ons hele gezin maken we uitstapjes en dan hebben ze het allebei naar hun zin zeker de jongste want die is zijn grootste fan. Zo zie je maar dat je nooit weet wat er gaat gebeuren maar het belangrijkste is dat ze gezond zijn.

Reageren?