Nog voordat ik �berhaupt aan de RopaRun dacht, begon ik weer met hardlopen. Een kort stukje om mee te beginnen, maar lang genoeg om de smaak weer te pakken te krijgen.

Die periode van Doelloosheid

Vroeger liep ik veel en regelmatig maar toen kwam die periode van 'doelloosheid'. Na het lopen van verschillende loopafstanden zoals de Dam-tot-Dam-loop, enkele halve marathons en uiteindelijk de hele marathon van Amsterdam als hoogtepunt, was het einddoel eigenlijk wel bereikt. Wat zou ik verder nog moeten doen, afgezien van een triathlon? Dat laatste leek me heel erg gaaf, maar daarvan was ik nog overtuigd dat het te gek was. En daarmee stopte het trimmen zo'n beetje. Andere bezigheden vonden hun weg in mijn leven en hardlopen verdween naar de achtergrond. Qua sportiviteit blijft het een beetje bij naar het werk fietsen, als het mooi weer is.

Maar in de tussentijd zijn we verhuisd en zijn we in een onbekend gedeelte terecht gekomen. Nieuw terrein dat verkend moet worden. En als we wandelen met de honden, dan nodigt 1 hond daarvan me steeds uit om even een kort sprintje te trekken. En dit sprintje wordt steeds vaker en steeds langer. Langzaam maar zeker begint het tot me door te dringen dat er weer zo'n moment is gekomen waarop ik klaar ben om weer eens wat te gaan rennen. Ik heb er weer zin in. Eens kijken waar we nu eigenlijk precies zijn gaan wonen, eens kijken of deze nieuwe omgeving een beetje uitnodigt om hard te lopen.

Tijd om te gaan rennen

Het is 30 oktober als ik besluit dat het tijd is om de trimschoenen weer eens uit de kast te halen. Tijd om weer te gaan rennen, tijd om de buurt te gaan verkennen. Trimkleding aan en rennen maar weer. Niet om tijd, niet om afstand, maar gewoon om weer een start te maken. Het bijhouden van tijd en afstand komt later wel.

Kort rondje voor de smaak

Het wordt een kort rondje door de straten maar omdat we redelijk aan de buitenkant van de bewoonde wereld wonen, ga ik meteen de woonwijk uit en ren een stuk buiten de bebouwde kom. Doet toch altijd net weer wat anders aan, rent een stuk lekkerder. En zo verken ik ook hier de omgeving en kom langs een restaurant met de rare naam De Krokodil. Altijd goed om te weten dat er een krokodil in onze buurt zit, later nog maar eens uitzoeken waar die naam vandaan komt.Hoe lang ik onderweg ben geweest heb ik dus niet bijgehouden en de afstand zou ik ook niet hebben geweten, ware het niet dat Google-maps daar tegenwoordig een handig hulpmiddel bij is. Ik vul een begin- en een eindpunt in, sleep de route langs de punten die ik ook gelopen heb, en even later geeft Google-maps aan dat ik een rondje heb gelopen van 4 en een halve kilometer. Niet erg schokkend, maar wel weer erg lekker. En bovenal voldoende om de smaak weer te pakken te krijgen. Ik heb er weer zin in, ik besluit weer bij te gaan houden wat ik gelopen heb. Want dat ik meer ga lopen, staat wel vast.

Goedendag,
mijn verhalen staan vrijwel allemaal in het teken van de Roparun, een estafetteloop van Parijs naar Rotterdam wat als hoofddoel heeft om geld in te zamelen voor mensen met kanker.
Met mijn verhalen laat ik anderen weten hoe het gaat met mijn voorbereidingen en alles wat daarbij komt kijken.
De Xpoints die ik opgebouwd heb aan de start, worden allemaal gedoneerd aan de Roparun.
Ik vind het leuk als je mijn stukjes leest, maar nog leuker als je reageert. Als je nog geen lid bent van Xead, kan je helaas niet reageren.
Lid worden is echter simpel, dat kan via deze link.
Als je dat doet kan je reageren, als je daarnaast binnen 2 weken zelf een artikel schrijft dat gepost wordt, dan levert dat extra xpoints op en steun je zelf dus ook de mensen met kanker!
Lees en schrijf je mee?!

1e artikel | volgende