Het is 19 februari 2012 en we ontmoeten elkaar in Vijfhuizen om in dit bijzondere weekend te trainen voor de tocht van Parijs naar Dwalmdam.

Vijfhuizen klinkt misschien ook als een plaatsnaam zoals Dwalmdam, Oeteldonk of Siepelstad, maar Vijfhuizen is echt, en heeft niets met Carnaval te maken. Het is de ontmoetingsplaats voor onze 2e trainingsronde.

Om 10 uur verzamelen we en om half 11 gaan we van start. Roparun-style!
Dus nu niet zoals vorige keer iedereen op de fiets en alle lopers samen rennen, dit keer zijn er 2 bussen geregeld en zijn er 2 teams gemaakt met elk 2 chauffeurs en 4 renners. En een cateringteam dat achter bleef, en alvast de lunch ging regelen.

En dit keer dus ook de start vanuit het clubhuis van de tennisverening en meteen de eerste loper met 2 fietsers op pad en de rest van de lopers met de chauffeurs in de bus, vast een punt uitzoeken waar geparkeerd kan worden, 2 kilometer verderop.

Ik ben de 2e loper en mag dus als eerste aftikken. We rennen dan ergens langs het kanaal en langs de cruqius. Er wordt aan mij gevraagd hoeveel ik wil lopen. Ik antwoord 'een kilometer of 2', maar bedoeld werd de snelheid.
Ik heb geen idee, ik weet eigenlijk niet hoe hard ik normaal loop, ik antwoord meestal een kilometer of 11, op lange afstanden 10.
Ik blijk op dat moment 13,2 te rennen! En elke 500 meter wordt het tempo aangegeven en het blijkt zelfs te stijgen naar 13,8. Belachelijk, veel harder dan ik dacht. Maar eerlijk is eerlijk, het tempo ligt ook zo hoog omdat je weet dat je 2 kilometer later alweer mag stoppen. En het helpt ook behoorlijk om het busje verderop al te zien staan.

De oefening is perfect. Het kaartlezen in de bus, het aftikken, het bepalen van je plek op de weg, loop je op het fietspad of op het voetpad, de fietser die vooruit gaat om op het knopje te drukken en ja, soms heb je helaas ook de trein tegen of een rood stoplicht wat maar niet op groen wil gaan. (Niet valsspelen hier, gewoon blijven wachten, ook bij de roparun kan controle zijn en na een aantal waarschuwingen ligt het hele team eruit). Nou ja, verplichte pauze dan maar, ook goed.

Op sommige stukken kan de bus niet komen (perfect uitgezet deze oefening want zo leren we dat ook, net zoals op de Roparun) en dus moeten de volgende lopers alvast op de fiets en moeten deze nu dus in ene de weg gaan zoeken.

Dit gaat vaak goed, maar soms ook niet. Dan loop je 200 meter een weg in, en blijkt dat toch de verkeerde te zijn. 200 meter terug en alsnog die andere. Om dan tot de conclusie te komen dat die eerste toch de goede was... Nu was het nog niet zo erg, we hadden er mooi weer bij, maar als je een paar honderd kilometer achter de kiezen hebt, dan kan dat wel eens anders liggen :-)

Na 35 kilometer bereiken we weer de sportkantine en staan er broodjes, melk, koffie, thee en overheerlijke soep op ons te wachten. Iets na ons komt team 2 ook binnen en kunnen de verhalen en ervaringen worden uitgewisseld. Het blijkt gelukkig bij iedereen goed te gaan en iedereen ziet er nog gelukkig uit.

Daarna gaan we voor het middagdeel, ik mag dit keer beginnen en we krijgen meteen een stuk van 6 kilometer waar de bus niet mag komen, dus 3 lopers gaan niet met de bus, maar 2 op de fiets en 1 lopend (ik dus) en daar kwam dat stuk van een paar honderd meter verkeerd. Maar goed, kan gebeuren, leren we van. Loper 2, ook 2 kilometer. Loper 3 ook 2 kilometer en ja, daar staat het busje van groep 2, die aangeeft onze bus niet te hebben gezien. Shit, die zou hier moeten staan. Dan nog maar een keer wisselen, we rennen in de tussentijd door. En dan komen de mobieltjes dus van pas, want dan kan je elkaar even contacten, maar ondertussen rennen we door en bedenk ik me in ene dat dit juist wel klopt. Onze bus zou na 6 kilometer staan, maar we zitten nog helemaal niet op 6 kilometer. Ja, op de fietscomputer wel, omdat we een paar keer verkeerd gingen, maar in het echt nog niet. En gelukkig, we vervolgen de route en om de bocht staat de bus gewoon netjes op ons te wachten. Learning all the time.

De rest van de route gaat eigenlijk ook als een speer, volgens mij leek het tempo alleen maar omhoog te gaan, soms werden er snelheden van 15 gelopen (of de fietscomputer had dan een hikje, dat kan ook natuurlijk). Er wordt gekletst, er wordt gelachen, er wordt tegen een hagelbui in gehangen, maar er wordt ook in het zonnetje gewacht. Van alles wat.

(soms lijk ik vleugels te hebben en de grond niet eens te raken)

En dan, rond een uur of half 6 ofzo, bereiken we weer ons, inmiddels geliefde, sportkantine.
Een douche, een drankje, een broodje met kruidenboter, het is gewoon genieten, zo'n Roparuntraining.

Helaas moesten sommigen al eerder naar huis, maar de rest blijft voor het avondeten: Spaghetti! Mjammie!
Nou, ik weet wel dat ik op zo'n moment als een blok voor spaghetti-con-carne-val!

Het was weer gaaf, volgende halte: Knotsenburg!

Goedendag,
mijn verhalen staan vrijwel allemaal in het teken van de Roparun, een estafetteloop van Parijs naar Rotterdam wat als hoofddoel heeft om geld in te zamelen voor mensen met kanker.
Met mijn verhalen laat ik anderen weten hoe het gaat met mijn voorbereidingen en alles wat daarbij komt kijken.
De Xpoints die ik opgebouwd heb aan de start, worden allemaal gedoneerd aan de Roparun.
Ik vind het leuk als je mijn stukjes leest, maar nog leuker als je reageert. Als je nog geen lid bent van Xead, kan je helaas niet reageren.
Lid worden is echter simpel, dat kan via deze link.
Als je dat doet kan je reageren, als je daarnaast binnen 2 weken zelf een artikel schrijft dat gepost wordt, dan levert dat extra xpoints op en steun je zelf dus ook de mensen met kanker!
Lees en schrijf je mee?!

1e artikel
vorige | volgende

speciaal benieuwd naar de eerste gemeenschappelijke training: die staat hier

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.