Op 22 januari kwamen we voor het eerst samen om elkaar te leren kennen en samen te trainen op de Utrechtse Heuvelrug, Amerongen. Een regenachtige dag, maar dat mocht de pret niet drukken.

De RopaRun is begonnen!

Nou ja, de RopaRun zelf is natuurlijk nog niet begonnen, dat is pas in mei, maar het is nu alweer een stukje serieuzer dan gisteren het geval was.

Een foto en een twitterbericht

Vandaag stond de eerste gezamenlijke training op het programma. Alle mensen van ons team die zich aangemeld hadden, afgezien van een paar die echt niet konden, stonden in een bosrijke omgeving klaar om kennis te maken met elkaar. Eerst een bakje koffie uit de cateringbus en daarna klaarmaken voor een halve marathon over de Utrechtse heuvelrug. Een foto en een twitterbericht.

Lekker kletsen, tussen het gehijg door

De fietsers krijgen een routebeschrijving, een kleine versie van wat ze ook zullen krijgen bij de RopaRun, en gaan daarmee op pad. De lopers lopen tussen de fietsers in. Iedereen loopt zo ongeveer z’n eigen tempo en uiteindelijk worden er een paar groepjes gevormd van lopers die ongeveer hetzelfde tempo hebben. Ik loop misschien iets langzamer dan normaal, maar het is een lekker tempo en bovendien, we moeten een flink stuk vandaag en daarnaast, het is de bedoeling om een beetje teamgeest te gaan krijgen, dus heeft het ook weinig zin om zo hard te gaan lopen dat je geen woord meer uit kan brengen.

25 marathons en 25 triathlons

Ik vertel wat over mijn hardloopverleden, over mijn doel en krijg ook het verhaal van anderen te horen. Wat opvalt is dat iedereen (maar hoe kan het ook eigenlijk anders) eigenlijk wel al een hardloopgeschiedenis heeft. Gelukkig is de RopaRun voor meer lopers de eerste keer, maar er zitten ook al enkele zeer ervaren lopers tussen. Een blijkt nog nooit de RopaRun gelopen te hebben, maar wel al 25 marathons en 25 triathlons. Pfff, dat zijn nog eens cijfers! Kom ik aan met mijn ene marathon. Maar goed, ook van hem hoor ik dat hij de RopaRun een mooie kans ziet om weer in conditie te komen. Tja, misschien dat ik er als vanzelfsprekend vanuit ging dat je, als je 25 marathons hebt gelopen, meteen in topconditie bent, maar voor iedereen geldt dat je hiervoor moet trainen. En dat waren we nu aan het doen. Hier en nu.

We zijn 1 keer verkeerd gelopen. De groep voor ons zagen we niet meer, maar het ging goed, lekker tempo. We passeren een zijstraat en we krijgen te horen ‘oh, hier hadden we uit moeten komen’. Hahaha, ik kon er wel om lachen. Ook voor de fietsers blijkt het een goede oefening te zijn. In gedachten begin ik al te fantaseren over de nachttraining. Wouw, dat zou een gaaf trainingsconcept zijn, dat je in de nacht bewust iedereen de verkeerde kant op stuurt, op het moment dat iedereen al stuk is, om dan te kijken hoe iedereen zich daaronder houdt. De fietsers, die het slechte nieuws moeten brengen aan de lopers, maar het ook op moeten kunnen lossen, en de lopers, die de puf moeten hervatten om terug te gaan naar daar waar de route nog wel klopte. Ik laat de gedachte maar snel weer varen en besluit er niets over te schrijven, je weet maar nooit wie er mee leest…

Rust-tijd

Ergens halverwege komen we weer samen. De cateringbus staat er met thee en bananen, nu al complimenten voor de catering! De eerste lopers staan er vermoedelijk al wat langer, de laatste loper heeft vermoedelijk niet zo veel rust kunnen genieten want even later gaan we weer. Het is op dat moment gelukkig weer droog, op het eerste deel hebben we wat mij betreft genoeg regen gehad.

Het tweede deel probeer ik meteen aan te haken bij de voorste lopers, dat lukt me. Tijdelijk. Daarna moet ik toch het tempo even wat verlagen want dit ga ik vermoedelijk geen 10 kilometer volhouden. Ik loop dat ook even alleen maar even later zak Sandra, ook wel Sanne genoemd ook wat af en ik versnel op verzoek ietsjes zodat we weer in groepsverband rennen. Even later komt Chris er ook bij en ook hier worden wat ervaringen gedeeld. Ik vind het nu al gaaf. Dit is wat mij betreft een goeie manier om het RopaRungevoel op te doen.

De 2e helft is echter wel duidelijk een stuk zwaarder. De wind laat zich voelen en links begint mijn kuit ook even te laten merken dat hij nog aanwezig is. Dan nog even met flinke wind tegen de dijk op, om vervolgens naar links af te buigen. Gelukkig, windje mee, op naar Amerongen.

Wanneer is het genoeg?

Bij iedereen die ik spreek hoor ik (gelukkig?) hetzelfde. Het is een mooie dag geweest, maar het zou lekker zijn om de finish te zien. Maar goed, de start was midden in het bos en nu lopen we nog midden in de ruime velden, geen bos te bekennen. Voor mij in ieder geval wel een teken dat ik nog flink moet trainen. En we hebben het over die training. Wat is je doel? Ikzelf heb eerlijk gezegd geen idee. Wanneer ben je klaar voor de RopaRun? Als je zonder problemen een halve marathon kunt rennen? Een hele marathon? Nog meer? De grootste problemen gaan vermoedelijk ontstaan door het steeds weer moeten starten. En dan die nachten zonder nachtrust, dat gaat ook een nieuwe dimensie worden. Later zal daar nog over gesproken worden.

Uiteindelijk bereiken we de bewoonde wereld en rennen we langs een tentje waar we later die dag nog zouden gaan zitten en even later rennen we het bos in. Gelukkig, auto’s. De finish!

Vlakbij de auto’s stoppen we met rennen, het is mooi geweest, we hebben het geflikt! Maar dan zien we nog een fototoestel, dus zetten we nog 1 keer de versnelling in en gaan hand in hand de denkbeeldige finish over. Nú zijn we klaar.

Van de fietsers horen we dat we ruim 25 kilometer gerend hebben. Wow, dat is niet verkeerd, da’s toch verder dan ik had verwacht. Sterker nog, ik heb nog nooit eerder zoveel gerend, behalve als training voor die ene marathon, jaren geleden.

Maakt me niet uit hoeveel calorieën het zijn, kom maar op met die taart!

Snel een paar boterhammetjes, wat droogs aan en naar het eettentje daar om de hoek. Het is er druk, het blijkt een populaire plek te zijn voor gezinnen en mountainbikers. En dit RopaRun-team. Een bak koffie en taart? Taart! Ja, doe maar, dat gaat er best wel in. Een twitterbericht wordt de lucht in gestuurd, iedereen zal weten dat we in training zijn.

Daarna gaan we door naar een andere tent waar dan de echte uitleg begint. Onder genot van een kop koffie wordt eerst een film getoond van een eerdere RopaRun. Foto’s worden afgewisseld door video, aangevuld met opzwepende muziek. Een aantal van de filmpjes had ik eerder al gevonden op internet, maar zo hier, met z’n allen bij elkaar heeft het toch wel weer iets extras, dit is wat het gaat worden. Een groep mensen, ‘los zand’, wat straks hopelijk als een volledig en volwaardig team aan de start staat in Parijs.

Na de video komt de verdere uitleg, hoe gaat het met de 2 subteams, wat doen de fietsers, waarom moeten de lopers ook trainen met fietsen, dorpen waar de auto’s niet doorheen mogen, poep- en plaszakken, start en finish, fondsenwerving en lotenverkoop. Alles komt aan bod. Zijn er nog vragen? Ja, honderden, maar die zijn nu nog niet van belang. Dit was de eerste training, om het team te leren kennen en om het gevoel te proeven. En dat is gelukt.

Het is begonnen!

Goedendag,
mijn verhalen staan vrijwel allemaal in het teken van de Roparun, een estafetteloop van Parijs naar Rotterdam wat als hoofddoel heeft om geld in te zamelen voor mensen met kanker.
Met mijn verhalen laat ik anderen weten hoe het gaat met mijn voorbereidingen en alles wat daarbij komt kijken.
De Xpoints die ik opgebouwd heb aan de start, worden allemaal gedoneerd aan de Roparun.
Ik vind het leuk als je mijn stukjes leest, maar nog leuker als je reageert. Als je nog geen lid bent van Xead, kan je helaas niet reageren.
Lid worden is echter simpel, dat kan via deze link.
Als je dat doet kan je reageren, als je daarnaast binnen 2 weken zelf een artikel schrijft dat gepost wordt, dan levert dat extra xpoints op en steun je zelf dus ook de mensen met kanker!
Lees en schrijf je mee?!

1e artikel
vorige | volgende

speciaal benieuwd naar de tweede training: die staat hier

Word fan