Een echtscheiding te boven komen vergt tijd en energie! Het leverde me een roos op!

EEN ROOS VAN MIJN ZOON, WAAROM?

INLEIDING

Door een echtscheiding vier jaar geleden, is er heel wat veranderd in mijn leven. Onze kinderen waren in de puberteit en niet gemakkelijk. Ik zelf had grote moeite mijn bedrijf te leiden. Onder de door mij opgeleide trainers was onderling ernstige frictie en dat moest ik zien op te lossen. Het was een lokaal probleem in Maastricht. Het benauwende voor mij was, dat die hulp zich juist tegen me keerde. Ik kreeg te maken met aangetekende brieven en dreigende juridische procedures wat me depressief maakte. Natuurlijk werkte dat door in de thuis situatie. Ik trachtte uit wanhoop de zaak te verkopen. Wat niet lukte. Uiteindelijk loste ik het op door, naast mij, drie nieuwe directeuren te benoemen. Die het geweldig doen, mijn dank daarvoor.

MIJN EX.

Maar een depressie vergt tijd. Ik vroeg mijn vrouw, mij die tijd te gunnen. Maar ze wilde een nieuw leven. Zelf had ze ook de nodige problemen. Haar broer verdronk bij een zeil incident en vlak daarna overleden haar vader en moeder aan kanker…en het enorme verdriet van hun verloren zoon. Haar vader had op zijn sterfbed de familie gevraagd, bij elkaar te blijven en dat beloofden we. De dag na de begrafenis van haar vader, drink ik koffie met mijn vrouw en ze vertelt me dat ze een nieuw leven wil leiden zonder mij. Ze had al een onderkomen voor zich zelf geregeld. Ik zeg: 'en die belofte aan je vader'? Ze haalde haar schouders op en zei: 'dat moest ik onder die omstandigheden wel beloven. Het was een tijdje stil en ik vroeg:  ‘zou je na al die gebeurtenissen geen afspraak maken met een psycholoog, in plaats van een dergelijke, abrupte, ingrijpende, beslissing te nemen'. ’Ik ben toch zeker niet gek’ . ‘Nee dat beweer ik niet maar psychische hulp lijkt mij momenteel een must, na al die verliezen in de familie en het geeft ons tijd om over alles, eens goed na te denken’. Vinnig ‘Nee vanmiddag ben ik weg. De kinderen weten het al’.

 

IK ZOCHT TROOST!

Ik pak mijn koffie en smijt het kopje in de gootsteen. Dan zeg ik iets wat spontaan invalt. ‘O.k. jij gaat weg laat me alleen met twee kinderen van 14 en 16, barst maar, weet je wat ik ga doen’? Vroeg ik retorisch. ‘Ik ga zwemmen zover ik kan richting Engeland en pakte mijn fiets en kleed me op het strand tot mijn onderbroek uit en zwem richting het REM Eiland. Maar dat is zover, dat ook al ben ik een goede zwemmer, het me behoorlijk uitput. Ik voel me koud worden, raak onderkoeld en denk Engeland is wel wat ver en de kinderen zijn dadelijk alleen. Ik moet terug. Ik moet verder met ze. Het is juni en het water is eufemistisch gezegd, tamelijk koud. Met al mijn kracht die ik nog heb, zwem ik terug, mijd zorgvuldig de muien. Jaren lang zeilen had me veel geleerd over stromingen en muien. Een reddingsboot pikt me op. Met gouden papier om me heen gewikkeld zit ik in de boot. Ik wordt vermanend toe gesproken. 'Wilt U nooit meer zo ver in zee gaan en zeker niet met deze temperatuur van het water, het is verbazingwekkend dat U nog leeft'. Bibberend laat ik de woorden langs me heengaan en vraag ze, me bij de vuurtoren af te zetten, want daar liggen mijn kleren. Natuurlijk bedank ik ze voor de hulp. Onderweg koop ik in een opwelling shag en vloei. Terwijl ik al dertig jaar niet gerookt heb. Vanaf die dag begon ik te roken weliswaar matig maar toch. Vroeger sprak men van: Van Rossum’s Troost Tabak. Kennelijk verwachtte ik troost van shag roken.

THUISKOMST

Het huis is angstaanjagend leeg en boosaardig stil. Kasten staan open, mijn vrouw heeft haar koffers gepakt en is verdwenen. Ik trek warme truien aan, maak koffie met cognac en draai moeizaam een sigaret. Als de kinderen thuis komen van school, zijn ze onbehaaglijk stil. Alleen mijn dochter zegt, naar mijn bedrukte gezicht starend: ‘heb je dit niet voelen aankomen pap’. Ik zeg ‘nee, o.k. er waren problemen maar voor mij niet onoplosbaar. Het had tijd nodig. Maar ik ben erg verdrietig en boos dat ze ons in de steek heeft gelaten’. Ze reageren niet, blijkbaar weten ze veel meer dan ik en hebben zich er kennelijk al lang bij neergelegd.

MIJN DEPRESSIE DUURDE EEN JAAR

Ik betrap me er op dat ik vaak huil en dat heb ik nooit gekund…maar nu gaat het vanzelf een vloedgolf van tranen overvallen me dag na dag. Ik zorg dat mijn kinderen het niet zien. Tot mijn zoon plots binnen valt en mijn rood opgezwollen gezicht ziet. 'Pa wil je nooit meer huilen'. 'We redden het best zo samen'. Het waren zinvolle  en troostrijke woorden die me een volte face gaven. Ik loste mijn problemen op het werk op en concentreerde me op mijn kinderen. Daarbij ging ik weer de stad in en maakte dates via e-matching en relatie-planet. Ik was 62 en ik had mezelf afgeschreven voor de dating markt. Maar het tegendeel was waar. Ik kreeg veel aandacht en had heel wat leuke vriendinnen, met dezelfde hobby’s: muziek, tennis, lezen en schrijven. Ik genoot na alle fysieke verwaarlozing van de getrouwde jaren vooral van het fysieke en geestelijke contact. Ik pakte mijn gitaar en zong weer, maakte heerlijke visgerechten. Meestal haalde ik paella, tong of lekkerbekken bij de beste visboer van Katwijk en omgeving: ‘’Schuitemaker’’.

 

HET BELANGRIJKSTE WAS MIJN KINDEREN HELPEN!

                                                          The DOORS The End

Ze deden beiden met succes V.W.O. Ik hielp ze waar ik kon. Met scripties schrijven. Ik leerde ze de juiste uitspraak bij Duits, Frans en Engels. Met Duits deed ik alsof ik Hitler was en daar moesten ze vreselijk om lachen maar ik zei doe me maar gewoon na. In het Frans deed ik de Gaulle na en liet ze het nabauwen. In het Engels imiteerde ik Robert de Niro. Amerikaans maar dat mocht ook op het Nortgo College.
Met mijn dochter, die toneel speelde nam ik teksten door en met mijn zoon, die regionaal tennis kampioen was met mijn klapracket, trainden we op ludieke wijze. Bijvoorbeeld serveren met de ogen dicht. Op korte afstand van een muur in een hoog tempo volleren of rally’s maken van 100 slagen met enorme tempoversnellingen. Het leukste waren de wedstrijden ik reisde altijd mee en in de auto draaiden we altijd de Doors en meestal ‘The End’. ‘This is the end my friend the openent’ zongen we dan samen.

KOKEN, GEEN FLAUW IDEE!

Daarbij waste en kookte ik, dat werd me niet altijd in dank afgenomen. Er brandde wel eens iets aan, of het was juist te koud. Maar samen, [mijn dochter studeerde inmiddels culturele antropologie in Nijmegen] sloegen we er ons doorheen. Ze was/is er heel gelukkig want ze vond een allerliefste vriend die ik heel graag mag. Heerlijk als ze samen in mijn huis slapen. In de ochtend uren maakte ik een delicieus ontbijt voor ze maar liet ze altijd eerst uitslapen.

MIJN ZOON

 

Hij was met tennis zover, dat ik overwoog hem financieel te steunen. Je moet nu een studie keuze maken. Je mag ook voor tennis kiezen. Hij sprak toen heel verstandige woorden. ‘Pa tennis is jouw droom maar niet de mijne. Tennis is leuk maar niet 6 uur per dag als je de top wilt halen’.

We hadden 2 gesprekken met een Ir. van de Delftse Universiteit die hem enthousiast maakte voor scheepsbouw, een zware studie waarschuwde hij!. Maar hij moest eerst nog eindexamen V.W.O. doen. Wat hij met veel bravoure haalde.

 

DIPLOMA UITREIKING! EEN ROOS VOOR WIE?

 

De diploma uitreiking ging gepaard met veel ceremonieel. De rector gaf alle geslaagden een roos met de opdracht die te geven aan de persoon die ze het meest had geholpen. Mijn ex zat niet ver van mij in de zaal. Ik zie hem op ons afkomen...ze heeft zoveel macht over hem, het is toch zijn moeder van wie hij heel veel houdt. Plotseling draait hij zich naar me toe. Het moet voor haar heel pijnlijk zijn geweesd, toen Tijmen me omhelsde en me de roos gaf. Later kwamen we nog bij elkaar, ik ben op ‘speakable terms’ met haar en heb alles vergeven, maar ben niets vergeten.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.