Er zijn röntgenfoto's uit het oude Egypte die allerlei ziektes onthullen bij de oude Egyptenaren. Even mijn kennis daarover met jullie delen.

 

 

 

Bitumen:

 

 

Mummies ontlenen hun naam aan het Arabische woord 'mumiya', dat 'bitumen' (een soort asfalt) betekend. De enkele eeuwen later inmiddels Arabischtalige Egyptenaren dachten namelijk dat de lijken daarin ter conservering werden gedrenkt. Hoewel dat niet klopt, is uit röntgenfoto's gebleken dat de linnen windsels die werden gebruikt soms wel gedrenkt waren in een oplossing die bitumen bevatte.

 

Mummificeren:

 

 

De gemummificeerde overblijfselen van de oude Egyptische koningen en hoogwaardigheidsbekleders werden begraven in tomben - soms pitamiden - gevuld met huisraad en voedsel. De Egyptenaren geloofden dat het lichaam geconserveerd moest zijn, wilde de geest het hiernamaals kunnen treden. De mummies zijn voor de geleerden die de ontwikkeling van de mens bestuderen van groot nut geweest. Door röntgenonderzoek is de kennis van mummificatietechnieken aanzienlijk toegenomen en is de hoeveelheid informatie over de gezondheid en mondhygiëne in het oude Egypte sterk vergroot.  

 

Meer te weten gekomen:

 

 

Amerikaanse wetenschappers hebben tussen 1967 en 1978 met draagbare apparatuur de koninklijke mummies in het Egyptisch Museum te Cairo doorgelicht. Omdat de mummies niet verplaatst konden worden, moesten ze dwars door hun houten lijkkisten heen doorgelicht worden. Het doorlichten van de farao's uit het Nieuwe Rijk (rond 1600-1000 v.C.) van het Egyptisch Museum leverde resultaten op die enkele van de gevestigde meningen over de ouderdom en verwantschap tussen de vorstenhuizen aan het wankelen brachten. Uit het tijdstip van overlijden, dat kon worden afgeleid uit de veranderingen van het beendergestel, bleek dat de meeste farao's jonger waren gestorven dan tot dan toe was aangenomen. Een computeranalyse  van schedelmetingen toonde aan dat farao's waarvan men dacht dat ze verwant waren, sterk van elkaar verschilden. Dit wijst erop dat ze in feite niet uit dezelfde familie stammen. Ook bleek dat veel farao's en hun echtgenotes aan jicht leden.

 

Egyptische kiespijn:

 

 

Hoewel de oude Egyptenaren over het algemeen geen last hadden van tandbederf, hadden ze wel te kampen met tand- en kaakproblemen. De röntgenfoto's laten zien dat de tanden van de mummies sterk afgesleten waren, wat zowel ongemak als ontstoken tandvlees moet hebben veroorzaakt. Ook waren er sporen van abcessen aanwezig en bleken veel mummies een kaakafwijking te hebben. De Egyptenaren aten veel brood (ze werden door de Grieken 'broodeters' genoemd), maar hun tandproblemen werden niet alleen door het grove graan veroorzaakt. Daar zorgde vooral het vele zand voor dat in het brood terecht kwam, omdat het in de handmolens werd gedaan om beter te kunnen malen. Het zand veroorzaakte ook andere gezondheidsproblemen. Toen het longweefsel van een van de mummies onder de elektronenmicroscoop werd bekeken, kwam er een door inademing van zand ontstane longziekte aan het licht.

 

Op tafel:

 

 

Met speciale apparatuur konden de mummies onder elke hoek worden doorgelicht en kon het röntgenbeeld op een scherm worden bekeken.

 

Onder de windsels:

 

De mummie die in 1975 in Manchester werd ontzwachteld en doorgelicht, bleek een meisje van ongeveer 14 jaar te zijn. Beide onderbenen ontbraken en waren door kunstledematen vervangen. Uit de botten kan worden opgemaakt dat de benen kort vóór of na de dood werden afgezet. Waarom dat gebeurde is niet duidelijk.

 

De geliefde kat:

 

 

In Egypte werden katten gemummificeerd. Op deze röntgenfoto van een houten doodkist van een kat is het lijkje duidelijk te zien.

 

 

 

 Zo werd een mummie geprepareerd:

 

Uit jarenlange bestudering van mummies is gebleken dat de technieken en vaardigheden gedurende de periode waarin men mummificatie toepaste - van ongeveer 2800v.C. tot de Arabische inval rond 640 n.C. - sterk varieerden. De techniek bereikte zijn hoogtepunt rond 1000-950 v.C., toen de hogepriesters van Amon (koning der goden) almachtig waren - in de tijd dat Salomon en David op de troon van Israël zaten. De Griekse geschiedschrijver Herodus (rond 450 v.C.) vermeldt dat het gehele procédé 70 dagen in beslag nam. Er bestonden, zo schrijft hij, drie kwaliteitsniveaus en drie prijzen. Bij de duurste werden de hersenen via de neusvleugels uitgepulkt en werden de ingewanden, meestal met uitzondering van het hart, via een met een vuurstenen mes gemaakte snede verwijderd. Daarna werd het lijk gedroogd. Bij de minder dure methode werden de inwendige organen niet weggehaald, maar werd voor het drogen eerst cederolie in het lichaam gespoten. Bij de goedkoopste methode werd het lichaam alleen gedroogd. 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.