Hoe is het om een relatie te hebben met een getrouwde man. Lees de reden en de ervaringen

Een relatie met een getrouwde man.

Nee hè, niet weer, dat is echt niet fijn.

Als je alleen bent, ben je de sterke, onafhankelijke vrouw.
Je weet dat je alleen bent en je bent trots dat je al je hele leven zelf, alleen je boontjes dopt.
Je weet dat je alleen bent, dus je weet dat er van alles niet is, maar dat is dan “all in the game”, dat accepteer je.
Er zijn allerlei ontberingen, maar je weet het, het heeft een plek, het is te doen.
Er is een diep verborgen verlangen, dat zich uit in een soort fantasie, dagdroom, over je grote liefde die je kust, streelt en in liefde met je naar bed gaat, maar die fantasie sta je jezelf maar zo af en toe toe.

En dan komt er toch weer een getrouwde man langs. Waarom nou nooit een ongetrouwde die alleen is net als jezelf, die een maatje zoekt net als jezelf, serieus is en noem maar op.
Nee, bij mij zijn het altijd alleen de getrouwde mannen die interesse hebben.

Eigenlijk is het zo super dat er eindelijk weer iemand is die je aanraakt, je kust, ze kleding uitdoet en tegen je aan komt liggen. Die je mag strelen en knuffelen. Het is intens, je geniet met volle teugen en overgave van het moment.

Want het gaat om momenten, gestolen momenten. Regelmatig denk je: die zie ik niet weer terug. En dan gaat toch gelukkig weer de telefoon.

Bewuste Keuze

Je bent met je volle bewustzijn er toch weer in gestapt, omdat het je natuurlijk niet voor niets steeds weer overkomt. Er moet een reden zijn, een levensles. Nou die dan maar zo snel mogelijk leren.

Het komt vanzalf naar je toe. Het gemis. Het verlangen. Als hij weg is, is het verlangen het grootst. Onmiddellijk hunker je weer naar zijn warme lichaam, zijn zachte huid waarvan de haartjes zo lekker prikken. Zijn omhelzing.
‘ s Avonds zou je willen dat je lekker tegen hem aan zou kunnen kruipen, maar je legt je voeten maar tegen de kruik.
Juist de getrouwde man is onbereikbaar.
Je kunt hem niet bellen.
Je kunt niet uitkijken naar de avond waarop je hem weer in je armen kunt sluiten als hij thuiskomt uit zijn werk.
Als je weet dat je hem over een paar uurtjes weer ziet en dat het gevoel in je leven gewaarborgd is, dan ben je rustig, voel je je zeker en veilig.
Maar dat is niet zo.
Hij komt niet op jouw verjaardagsfeestje, je gaat niet met hem mee naar vrienden en kennissen. Iedereen denkt dat je alleen bent. Diep in je hart ben je volledig gebonden.
Je krijgt niet elke week 200 euro huishoudgeld toegestoken zoals zijn vrouw, nee hij is als de dood dat je het gemunt hebt op zijn geld, je krijgt helemaal niets.
Je gaat niet mee op zijn vakantie, je gaat alleen op vakantie.
Je weet niet eens waar hij woont, maar hij heeft de sleutel van jouw huis.

 

Hou daar toch mee op!

Als je dit leest denk je ongetwijfeld: wat mankeert dat mens, hou daar mee op!

Dat denk ik natuurlijk ook dagelijks zelf!

Maar juist deze situatie haalt de pijn en de onmacht in mijzelf naar boven.
Mijn schrijnende onmacht om kennelijk in een “normale” situatie mijn liefde te laten stromen en vorm te geven.
Mijn afhankelijkheid van het initiatief van een ander, uit gillende angst te worden afgewezen als ik zelf het initiatief neem.
Het onbeschrijflijk pijnlijke gemis, het gierend onvervulde verlangen.

Als ik er mee zou stoppen, dan ben ik weer helemaal die krachtige, zelfstandige, onafhankelijke vrouw die de tanden op elkaar zet, haar eigen boontjes dopt, zichzelf wel redt. Die haar eigen geld verdient, haar zaak runt, het huishouden en de zorg voor het gezin er ook nog even tussendoor fietst.

Maar die helemaal geen man-vrouw wil zijn, maar een zachte vrouw, een lieve zorgzame moeder, een lieve echtgote. Die ‘s avonds tegen haar man aan wil kruipen in bed en rug-tegen-rug wil slapen.

Maar met een moeder die een hekel had aan het huishouden en wars was van aanraking, een intellectuele vader die-het-allemaal-zo-goed-weet, ach beste mensen hoor, rolde het meisje dat ik vroeger was, zich ‘s nachts op in haar bed en ontwikkelde zich tot de krachtige, onafhankelijke, zelfstandige vrouw die ze nu is.

Kwetsbaar en afhankelijk

Maar ze is niet onafhankelijk, maar vreselijk afhankelijk. 

Helemaal niet krachtig, maar gewoon niet in staat om om een partner te zoeken en te vinden die haar aanvult in liefde, tederheid, zachtheid, lichamelijkheid, geborgenheid, gevoeligheid, gevoel-volheid.
En niet sterk maar o-zo kwetsbaar.

Zo kwetsbaar dat ze dit alleen op een anonieme site durft te publiceren.
Zo verlangend dat ze het de wereld in moet gooien omdat alles van binnen schreeuwt.

“Je krijgt niet altijd wat je wilt, maar wel wat je nodig hebt”

Juist het feit dat het er af en toe is, tastbaar, werkelijk, puur en echt, maakt dat het gevoel naar boven kan komen. Het gemis, de pijn, het verlangen, de onmacht, de angst, de eenzaamheid.

Een relatie met een getrouwde man confronteert je dagelijks met het feit dat je buitengesloten bent. Je hoort alle verhalen aan over zijn thuis, zijn vrouw, hoe goed hij voor haar zorgt, de familie en de verjaardagen, waar je niet aan deelneemt.

De gezellige vakanties waar je al evenmin deel van uitmaakt.
Zijn goedgevigheid als zijn niet-werkende- en kinderloze vrouw een dag met de vriendinnen gaat shoppen, terwijl jij alles op alles moet zetten om je zaakjes rond te krijgen omdat je als allenstaande moeder de volledige zorg voor je gezin hebt en daarnaast nog volledig de kost moet verdienen. Een dagje shoppen zit er echt niet bij, laat staan dat daar geld voor is.

Er maar gewoon mee stoppen om jezelf niet langer bloot te stellen aan deze snijdende pesterijen? Dan mis je al gauw zijn telefoontjes, zijn goddelijke lichaam, de ontmoetingen-van-een-keer-per-week, omdat je dan weer vervalt tot je verharde, stevige zelf die alles aankan.

Totdat gewoon over een jaar de volgende getrouwde vent zich aandient.

Ga dan daten! zal uw advies zijn.
Ha ha, dat heb ik natuurlijk ook gedaan. Ook dan is er alleen contact met mannen die nog niet toe zijn aan een nieuwe relatie, zelf in de shit zitten of zelfs op jouw zak willen teren, of diep van binnen nog gebonden zijn aan de moeder van hun kinderen en noem maar op.

Nee, er is geen uitweg.

De weg gaat door het moeras, hand in hand met de pijn, het gemis, het verlangen, het verdragen of liever ondergaan van de onmacht en het gepest, de leegte en de eenzaamheid.

Die je nergens zo sterk voelt als juist in de relatie met een getrouwde man.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.