Antwoorden op die vragen worden vaak niet gehoord, omdat wij bang zijn voor het antwoord, bang voor het onbekende. Steeds zoeken wij naar het waarom in het leven, naar het hoe en het wat. Het ene antwoord roept direct een volgende vraag op.  Zolang de mensheid bestaat zijn dezelfde vragen in alle mogelijke variaties gesteld en nooit is een antwoord gevonden, terwijl het antwoord in het bestaan van de mens zelf aanwezig is. Mogelijk hebben verscheidene personen het antwoord voor zichzelf kunnen vinden en hebben ze dat antwoord meegenomen in het graf. , Omdat er geen plaats was voor dat antwoordt in de maatschappij waarin zij leefden.

 

Het gaat om mensen die mogelijk "verlicht" waren. Door die verlichte mensen heilig te noemen hebben wij hen echter zo ver van ons, gewone mensen, af geplaatst, dat we er zelf niets mee hoeven te doen. Het was niet iets van ons. Vele wijsgeren, filosofen en theologen hebben voor ons gezocht naar een bevredigend antwoord op de vraag: "wat doet de mens op aarde, waar komt hij vandaan en waar gaat hij naar toe?" Het doel van heel de schepping en haar achtergrond boeit de mens, houdt ons bezig, en gelijktijdig gaat de mens die vraag even hard uit de weg. Het lijkt erop dat we de vraag niet beantwoord willen zien, bang dat we zijn achter het antwoord te komen en dan niet meer te hoeven zoeken. Als het zoeken tot een antwoord zou leiden, is er angst het recht op bestaan te verliezen, i.p.v. dat juist te vinden. Het is echter een diep verlangen in ons dat recht op ons bestaan, dat we zelf het hardst ontkennen, te kennen. Helaas is de angst zo sterk dat het verlangen wordt verdrongen. Dat wat we het liefst willen, gaan we het hardst uit de weg, omdat we bang zijn voor de onzekerheid die daarachter schuilt.

Een onzekerheid die eigenlijk onze grootste zekerheid inhoudt. Maar dan moeten we wel met onze eigen onzekerheid en onmacht geconfronteerd durven worden. De confrontatie met een andere dimensie aan durft te gaan. Steeds opnieuw, als we onze eigen zekerheid en dus ook onze kwetsbaarheid dreigen te ervaren, is er wel een reden om alles buiten ons te plaatsen en niet bij onszelf te hoeven te komen. Heel de wereld om ons heen laat ons spiegels zien, maar het liefst gooien we die spiegels kapot, dan hoeven we onszelf immers niet te zien. Heel de schepping en alles wat we zelf creëren, heeft ons iets, ja heel veel, alles zelfs, over onszelf te vertellen. We willen dat het liefst uit de weg gaan. Het is en voortdurende confrontatie. En die confrontatie, daar willen we niet aan. We voelen ons klein en machteloos.
Alle oordelen over de buitenwereld en de oordelen die de buitenwereld ons op een onbarmhartige manier voorhoudt, raken ons in onze diepste zijn. We voelen ons gekwetst en ons enige antwoord daarop is zelf zo hard mogelijk de ander te kwetsen. Daarbij durven we er ons niet bewust van te zijn dat we als het ware vragen om steeds opnieuw gekwetst te worden.

 

Alle energie die we uitstralen keert immers weer naar ons terug. De wet van karma is niet te ontlopen. Het is de wet van oorzaak en gevolg, de wet van actie en reactie. Die wet zal blijven werken zolang de mensheid de wet van karma blijft voeden. Wijsgeren en filosofen hebben de reden van bestaan gezocht buiten de mens zelf. Buiten hen eigen "zelf". Die zoektocht is per definitie eindeloos en uitzichtloos. Dan blijft filosofie een benadering van "als dit", "als dat"; boeiend en vol van het oproepen van vragen, veronderstellingen en voorwaarden, en het daaraan verbinden van antwoorden. Filosofen spelen met kennis, ook met wetten, met al wat zij met hun ratio kunnen benaderen en trachten zo uitzicht te bieden. Wijsheid verbonden met het weten, het "zomaar weten" brengt ons echter bij het eerste inzicht. Het lijkt een spel om het echte weten te ontlopen. Dat echte weten ligt immers niet buiten onszelf maar binnenin onszelf. Daar is het te vinden door stil te zijn, door in openheid naar onszelf te luisteren, een openheid die ons confronteert met al wat binnenin ons leeft. Het is een meditatie zonder weerga. Ook theologen plaatsen alle werkelijkheid buiten zich. Zij verdiepen zich in goddelijke wetten, in wat kerken ons geleerd hebben, wat de doelstellingen van de kerken zijn, hun wetten en normen, hun leergezag. Een gezag dat zijzelf voor het grootste deel hebben toegeëigend. Met een voorbijgaan aan de goddelijke wijsheid in ieder mens. Opvoeding gebaseerd op overleving en tradities hebben de neiging ons af te houden van ons eigen weten. Zij weten het immers voor ons.

Hiermee wil ik de grote waarde die filosofen, wijsgeren en theologen voor de mensheid hebben gehad en nog hebben zeker niet ontkennen. Ook zij behoren tot mijn voorvaderen en zij hebben veel bijgedragen tot vormen van bewustwording die anders nooit schijn van kans zouden hebben gehad om tot leven te komen. Zij zijn uitermate waardevol en zijn dat steeds geweest. Heel de westerse en waarschijnlijk ook de oosterse beschaving is sterk door grote denkers en vorsten beïnvloed. Zij hebben mede onze beschaving bepaald. Maar het heeft er alle schijn van dat wij ons nu steeds meer bewust willen worden van onze eigen positie binnen de schepping. Wij zijn in staat meer en meer te ontdekken hoe we een eenheid binnenin onszelf kunnen bereiken. Het oosten ontleent meer aan zieners dan dragers van de wijsheid, in het westen zijn het de geleerden, zij die kennis hebben vergaard, die hun stempel drukken op de maatschappij.

Spiegels zijn uitermate belangrijk als je ooit een glimp van jezelf wilt leren ontdekken. De ontdekkingsreis is voor mij gevoel wat de mens in zijn diepste wezen wil: Wie ben ik? Waar kom ik vandaan? Waar ga ik naar toe? Wat is het doel in mijn leven? . De dualiteit in de mens is zijn grootste handicap en tevens zijn grootste drijfveer. Sterker nog, het is zijn grootste probleem en zijn grootste zegen. Al het goede en fijne lijkt een zegen, en dat is het ook, maar even waar is dat het dat de "fouten en gebreken" van de mens – voor zover hij die als fouten en gebreken ervaart – een grotere zegen zijn, een even grote, zo niet grotere genade. Dat zijn immers zijn leermomenten. Zij maken deel, uit van zijn ontwikkelingsproces, van zijn bewustwordingsproces, op weg naar een groter bewustzijn. Zijn fouten zijn zijn feedback. De grote genade die daarin schuilgaat is de mogelijkheid ervan te kunnen en te mogen leren, om zo meer en vollediger mens te worden. Leren in de zin van herkennen en ons herinneren wie we zijn. Het is alleen van het grootste belang door "genade" te leren verstaan, haar te vertalen en zo te komen tot het inzicht dat de mens in al zijn dualiteit tot een eenheid in zichzelf kan komen. Over die dualiteit wordt al in het Bijbelse scheppingsverhaal gesproken, waar het gaat over de boom van de kennis van goed en kwaad. De uitdrijving uit het paradijs is een symbool van de voortdurende afwijzing van wat ons in ons diepste zijn bezighoudt, een afwijzing van onszelf dus. Het is een afwijzing die alle mensen kennen en waar zij steeds mee worden geconfronteerd.

Een afwijzing die de basis vormt van ons schuldgevoel. Het verwoorden kan niet anders dan beperkt zijn en onderhevig aan allerlei onvolmaaktheden. Het wil een gedachtegang aangeven, terwijl het woord "gedachte" niet opgevat mag worden als een product van het denken, maar veel meer als een neerslag van ervaren gevoelens die in het denken vorm trachten te krijgen. De dualiteit die zo inherent is aan het mens-zijn, is ook hierin niet te omzeilen en zal steeds doorwerken in elke poging gevoelens en emoties te beschrijven, in woorden te vangen. Wij zijn er vaak op uit onze gevoelens ondergeschikt te maken aan ons denken, aan onze ratio, Toch wil ik proberen via woorden en denken uiting te geven aan gevoelens die opwellen, aan inzichten die zich aandienen. De mens is vaak gedreven om te zoeken, vaak zonder te weten wat hij zoekt. Hij wordt vaak gedreven door de behoefte zijn leven en invulling te geven, zonder van die behoefte de drijfveer te kennen. Het lijkt een onbestemd verlangen naar inzicht. Hij zoekt ook een doel in zijn leven. Wie wil er niet een weerklank ervaren voor zijn gedachten, zijn belevingswereld of zijn gevoelens? Wie van ons wil er niet mee - resoneren met de schepping om hem heen? Ook die behoefte aan resonantie drijft de mens naar een zoeken en zal de vraag naar wie en wat hij is, versterken.

Hij is al een steeds grotere behoefte gaan ontwikkelen om de frequentie van zijn eigen wezen af te stemmen op zijn omgeving, om zo deel uit te maken van het grote geheel. Sterker nog, om erkenning en waardering te vinden voor zijn eigenheid, waardoor hij nog intenser het gevoel van een gemis kan ervaren. Zo is hij genoodzaakt tot zoeken; het gevoel van gemis wil immers een invulling of opvulling. Zijn onvolledigheid en beperktheid drijft de mens steeds verder op zijn zoektocht, waarbij hij veel ervaringen opdoet die hem nog duidelijker maken dat hij onvolledig is, dat hij zich niet als een in zichzelf ervaart. Hij zal zijn bewustzijn steeds verder kunnen ontwikkelen, het bewustzijn een deel te zijn van het geheel, terwijl hij het geheel niet kan omvatten. Dat weten zal hem noodzaken tot het accepteren van wat hij in werkelijkheid is: een deel. Tegelijkertijd kan hij zich ervan bewust worden dat hij ook het geheel in zich draagt. Wat de mens zoekt, is uit te drukken met het allesomvattende woord LIEFDE. Liefde als een onvoorwaardelijke acceptatie, als een vertrouwensvolle overgave in het besef dat al wat is een reden, een oorzaak heeft. En dat het zonder een enkel oordeel; het is noch goed, noch verkeerd: HET IS!
Die liefde is ogenschijnlijk onbereikbaar, omdat steeds weer het mens-zijn de mens in de weg zit. De dualiteit dwingt de mens immers tot keuzen, tot oordelen. Je zou kunnen zeggen liefde vraagt de dualiteit te ontstijgen, terwijl de dualiteit dezelfde mens juist afhoudt van de liefde en hem ernaar doet verlangen. Een verlangen naar eenheid van acceptatie en volledige overgave, gedragen door weten: Dat is de liefde waar hij naar op zoek is. Hoe kan die ooit gevonden worden? Hoe is die ooit te bereiken? Is die überhaupt wel te bereiken? Velen vragen zich dat vertwijfelt af. Steeds is er het zoeken en de teleurstelling van het niet - vinden. Er blijft een besef van gemis, iets onbestendigs. Soms lijkt het leven voor veel mensen een groot gemis, dat grenst aan wanhoop. Wij beseffen niet waar dat gemis vandaan komt, waar het zijn basis vindt.

Godsdiensten en religies hebben sinds mensenheugen getracht de leemte op te vullen en de beleving van hun gelovigen zin en inhoud te geven, vaak op een heel fijne en intensieve manier. Zij leerde de mens een samenhorigheid, een gelijkgerichtheid en een gemeenschappelijk doel van het leven op aarde. Een streven naar een betere wereld, naar een grotere harmonie, naar een universele, allesomvattende liefde. Helaas echter kreeg dit streven slechts gestalte via rangorde en gezag. Dit laatste ontaarde veelal in het verkrijgen en uitoefenen van macht. De ware aard, de liefde, werd steeds vaker naar de achtergrond verdreven. Godsdiensten raakten met elkaar in en competitie, soms zelf in een hevige strijd gewikkeld, vaak naar aanleiding van relatief kleine meningsverschillen. Steeds weer was dat "ter ere van God". Dat leek iedereen die daaraan meedeed een redelijk motief. Er werd en wordt nog steeds vergeten dat de mens daardoor zijn levensdoel en zijn bestaansrecht buiten zichzelf plaatst en eraan voorbijgaat. Naar mijn inzicht is de mens het belangrijkste schepsel. Alles wat de mens op aarde beleeft en ervaart mag bijdragen tot het bewustwordingsproces van de mens. Alle ervaringen maken deel uit van dat proces, ze staan niet los van de schepping. Het proces dat leidt tot de beantwoording van de vragen: Wie ben ik? Wat ben ik? Wat is het doel van mijn leven? Dit is geen eenvoudig proces, of misschien moet ik ik juist zeggen, het is een heel eenvoudig proces. Enerzijds niet eenvoudig, vaak beangstigend omdat het moed vraagt je mee te laten drijven op de stroom die het leven is en te ervaren wat er te ervaren valt en je zo bewust te worden van wie en wat je bent, hoe je op het leven reageert en in hoeverre wij bereid zijn daarvan te leren. Anderzijds juist wel eenvoudig, omdat het proces alleen om onszelf draait. Het gaat om een. om onszelf, om mijzelf. Het is echter een proces dat niet los gezien kan worden van anderen, die op hun beurt bezig zijn hun proces uit te werken.
Het is een grote wisselwerking van energieën, die elkaar bij voortdurende beïnvloeden, versterken, of afzwakken. Die versterking kan zo ver gaan dat het lijkt of de ene energie de ander volledig overneemt of naar de achtergrond verdrijft. Vele emoties spelen in dit proces een uiterst belangrijke rol. Wij worden beheerd door onze emoties, lijkt het wel. Naast alle emoties vormen ook oude normen, waarden en programmeringen en inprentingen de motivatie van onze reacties. Wij zijn gewend te reageren zodat we reageren omdat we dat een groot deel van ons leven precies zo hebben gedaan. Zo hebben we geleerd, het kan slechts op een manier. Het is een soort overtuiging, die we als het ware hebben meegekregen. Al zouden we willen, we zouden niet anders kunnen dan zo te reageren, of slechts met heel veel inspanning en met een bewustzijn van ons handelen.

Ons gevoel voor de normen en waarden die ons geweten hebben gevormd, neemt in ons reageren vanuit ons onderbewustzijn de besturing van ons handelen over, Hierbij treden onze emoties naar buiten. Het samenspel van al wat zich in ons denken, voelen en beleven afspeelt, is geen echt logisch, beredeneerbaar gebeuren, maar is wel bepalend. Achteraf staan we vaak versteld van onszelf en van onze reacties. Dit versteld staan levert dan op zijn beurt weer emoties op, zodat het geheel steeds complexer wordt en we verzuchten; Wat doe ik? Wie ben ik? Waarom reageer ik zo? .
Steeds opnieuw plaatsen we onszelf voor verassingen en creëren we nieuwe problemen en daarmee belemmeringen. Daarbij ervaren we nieuwe problemen vaak als frustrerend, als onoverkomelijk. Beter zou zijn die zogenaamde problemen te ervaren als nieuwe leermomenten, als nieuwe kansen in ons leven. Daardoor kunnen zij een veel positiever karakter krijgen. Dan leren we de positieve intentie te zien van al wat er is en wat er gebeurt. Het zich bewust worden van die positieve intentie kan ons leven meer zin geven, zal ons laten zoeken naar manieren om ermee om te gaan, om ervan te leren. Dat kan ons leven inhoud geven. Het is vaak inspannend, omdat het positieve vaak is verborgen en niet op het eerste gericht te zien is. Het vraagt vaak veel energie. Wellicht is er een stuk begeleiding nodig, maar in ieder geval is er moed voor nodig om te durven leven. Moed om met onszelf en onze eigen kwetsbaarheid om te gaan. De wetenschap dat we juist daardoor minder kwetsbaar zullen worden, kan ons helpen en de ervaring daarin zal ons sterken. Het resultaat zal zijn dat wij onszelf intenser leren kennen en dat zal leiden tot het vinden van onze kracht. Het onderkennen van al wat in ons leeft en het accepteren daarvan, in het bewustzijn dat het allemaal leidt tot een groter besef van wie en wat we zijn, zal ons een enorme voldoening geven, Daartegenover staat dat het ontkennen van delen van onszelf, omdat we ze afkeuren, ons van onszelf zal vervreemden en ons steeds meer in verwarring zal brengen.

Nu hij volwassen is doet hij alle mogelijke moeite om aandacht te krijgen van iedereen.

 

Hij haalt als jong volwassene van alles uit om aandacht te krijgen. Hij is bang voor die aandacht en toch wil hij die aandacht, Daarom doet hij alles "wat God verboden heeft". Als hij dan eindelijk de aandacht krijgt waar hij zo naar verlangt, wijst hij die af. Het wordt een bedreiging voor wat en wie hij is. Hij dreigt in een isolement te komen totdat iemand hem echt begrijpt en duidelijk op en rijtje kan zetten wat er met hem aan de hand is.Door via het luisteren naar anderen meer en meer emoties waar te nemen en daarin een waarheid voor onszelf te durven zien, worden we steeds sterker geconfronteerd met onze eigen emoties. Ons ervan bewust worden dat die confrontatie een reflectie is van wat er in onszelf gebeurt, van wat er binnenin ons leeft, biedt ons de gelegenheid met enige afstand en wat neutraler naar onze emoties te kijken en ermee om te gaan. Het is zeker niet de aantrekkelijkste vorm van bewustwording, maar zij kan een weg zijn om onszelf meer te waarderen en daardoor meer geluk in dit leven te verwerven. Dan hoeven emoties niet alleen maar als negatief ervaren te worden. De bedoeling, de basis van elke emotie, is positief. In de oorsprong van het ontstaan van een frustratie ligt een positieve intentie. Ons daarvan bewust worden kan heel veel voldoening geven. Wanneer we onszelf niet meer hoeven te schamen voor een emotie is dat een grote bevrijding.

Onze subpersoonlijkheden afwijzen zal ons verder van ons geluk verwijderen. Er ontstaat een disharmonie, die grote vertwijfeling veroorzaakt. Die twijfel aan onszelf zal ons er op zijn beurt meer toe aanzetten delen van onszelf te ontkennen, doordat we ze ervaren als schaduwkanten die bedriegend zijn. We willen immers allemaal het licht en schuwen het duister. De schaduw lijkt in onze ervaring vaak de voorbode van het duister, omdat we ons niet durven realiseren dat er slechts schaduw kan zijn als er ook zonlicht is. We zijn er al "levenslang" in getraind onze emoties te onderdrukken en hebben de ervaring dat de meeste emoties "negatief" zijn. Ze zijn negatief geworden doordat we niet geleerd hebben ermee om te gaan. We zijn vervreemd van onze emoties. Emoties liggen heel vaak aan de basis van ons bestaan, door emoties zijn we verwekt. Toch doen we niets liever dan emoties ontkennen, ze uit gaan, en als ze er zijn, ze zo snel mogelijk wegduwen, verdringen.. Door het vergroten van ons inzicht, door ons meer bewust te worden van heel de mensheid, zullen steeds meer nakomelingen verwekt worden vanuit gevoel, dus uit liefde. Het negatieve van onze emoties schuilt hierin, dat de mensen met wie we omgaan zich geen raad weten met onze emoties. En wij ons geen raad weten met hun emoties. Wij weten ons ook geen raad met onze eigen emoties. Onze ouders bv schrokken van onze emoties:"Je hoeft niet te huilen|", zo erg is het niet. Morgen gaat het allemaal beter. Het hoort nu eenmaal bij het leven…." We kennen allemaal dat soort "opbeurende" woorden. Meestal zijn die het gevolg van het feit dat wij onze ouders een spiegel voorhielden. We herinnerden hen aan hun eigen emoties, waar zij niet mee om konden gaan. Die spiegel wilden, durfden, of konden zij niet accepteren, zij wezen die af. Zij wezen hun eigen emoties af en daarmee ook de onze. Het beeld dat wij daardoor meekregen was dat emoties negatief zijn, dat ze onhanteerbaar zijn en ons soms blokkeren.

Ik was eens op bezoek bij vrienden. De vader, die zijn zoon van drie jaar ’s-avonds naar bed had gebracht, zat rustig met mij te praten. D e jongen komt na een paar uur op het stemgeluid af om even met de vader te kroelen. Dan is het weer tijd om te gaan slapen. De vader stuurt hem naar bed. Vlak voor de kamerdeur begint de jongen te huilen. "Kom eens terug knul, papa is niet boos, je hoeft niet te huilen. Er is niets aan de hand, ik ben niet boos" Zo’n opmerking lijkt op het eerst gezicht heel leuk. De werkelijkheid is, dat die jongen het programma meekrijgt dat hij alleen maar hoeft te huilen als papa boos is. Dat er alleen maar wat aan de hand is als papa boos is: een tweede programma. Dit leert ons ook dat de jonge vader eigenlijk zelf niet tegen de boosheid kan van zijn vader. Daar ligt zijn grote frustratie. Om de een of andere reden is dat een programma die de vader zich eigen heeft gemaakt. Nu creëert hij op zijn beurt, onbewust, een programma voor zijn zoon. Beter gezegd, die zoon creëert zelf een programma, dat de vader hem aanreikt. Heel erg goed bedoelt, kan dat die kleine knul heel erg in de weg gaan zitten en niemand zal ooit begrijpen hoe dat is ontstaan.

copyright Nederland2012Gerda Verstraeten

http://chayenna.jouwpagina.nl
http://www.stemmenhoren.com