Deel II van mijn verslag over onze reis naar India in 2005.

Eerste dag in Gurgaon

De volgende ochtend komen we langzaam uit onze comateuze en toch onrustige slaap bovendrijven en horen leefgeluiden in het appartement. En vooral ook ruiken we de meest heerlijke etensgeuren die in onze beleving meer bij de avond zouden passen. Maar goed, we rollen het bed uit, trekken snel wat kleren aan om ons te bedekken (douchen zien we later wel) en begeven ons voorzichtig naar de huiskamer. Sunny maakt de indruk al uren op te zijn, hij is althans druk in de weer met zijn mobiel en heeft het staartje van de whiskyfles reeds genuttigd. Het verbaast ons niets want het leek ons uiterst ongemakkelijk om te slapen op die harde bank. Dan heb je wel een opkikkertje nodig.

De andere bewoners liggen nog in diepe rust in de andere slaapkamer (denken we) maar eentje is er bezig met culinaire hoogstandjes in de keuken. Even later worden er borden en schalen voor ons neergezet op de salontafel. Een schaal met versgesneden witte kool, een schaal met een scherp ruikende curry, en op onze borden wordt een gloeiend hete chapati gedeponeerd. “Eat, eat”, worden we aangemoedigd. Dus we eten. De curry is net zo scherp als ze ruikt, en de chapati smaakt net zo verrukkelijk als ze ruikt. Een tweede chapati wordt geserveerd, en een derde. “Komt hij er niet bij zitten?”, informeer ik voorzichtig. Ik vind het raar om zo bediend te worden. De mooiste slaapkamer aan je gasten geven, snap ik. Maar dit bediend worden voelt ongemakkelijk.

Gadu bakt chapati's in de keuken

Curry voor het ontbijt
Sunny legt uit dat de kok geen vriend is, en ook niet echt bewoner van dit huis. Hij is een kok, ingehuurd door de jongens. Het is een man uit Bihar, een extreem arme en onderontwikkelde provincie in het oosten van India. Uiterlijk ziet hij er inderdaad anders uit dan de andere jongens, dat was me al opgevallen. Hij is klein, 1.50m of zo, donkerder van huid dan de anderen, en hij draagt traditionele kleding. In mijn beleving ziet hij er net zo jong uit als de jongens maar dat komt waarschijnlijk door zijn geringe lengte. Sunny vertelt dat hij een getrouwd man is met een paar kleine kinderen, en dat hij als kok werkt in privé huishoudens. Hij ziet zijn gezin maar een paar keer per jaar. Op dit moment is hij kok van de jongens, die allemaal een baan hebben (of net hadden in het geval van Sunny). Hij verdient er een paar duizend roepies per maand mee en die stuurt hij op naar zijn gezin. Hij slaapt op een matje in de tweede slaapkamer. Zijn naam is Gadu.

Chris is iemand die erg houdt van eten, veel eten. Hij eet nog een chapati, en nog eentje, uiteindelijk haalt hij de zeven chapatis, steeds weer gevuld met dampende curry, waarin we al etende bloemkool, aardappels en nog wat ondefinieerbare groenten hebben ontdekt. “Lekker, hoor, warm eten voor het ontbijt”, verzucht hij tevreden. Daar zal hij in een later stadium erg van terugkomen als hij visioenen krijgt van boterhammen met hagelslag.
Sunny en zijn vrienden zijn Brahmanen, de hoogste kaste in het Indiase kastenstelsel dat officieel een steeds minder belangrijke rol speelt in de samenleving, maar ze zijn dus strikt vegetariër. Gadu sluit Chris onmiddellijk in zijn hart. Voor een kok is hij de ideale gast. Hij vindt alles lekker en hij wil meer, nog meer.

Weelde delen
Na het curry-ontbijt maken we plannen voor de dag. Ik heb mijn reisgids erbij gepakt en wil naar het Rode Fort en naar Old Delhi. Zoveel mogelijk couleur locale proeven. Sunny is het er niet mee eens. Het Rode Fort, ok, maar Old Delhi is vies, druk, vol, en een Moslimbuurt zegt hij. Geen plek voor westerse toeristen. Gevaarlijk ook. Goed, dan gaan we naar het Rode Fort. Old Delhi zien we later wel. Intussen komt er een Indiase vrouw binnen van mijn leeftijd, schuchter en tenger en buigend. Ik wil me al netjes voorstellen maar dat is niet de bedoeling. Ook zij is een soort bediende, net als Gadu. Ze strikt haar dupatta (sjaal die los over de schouder wordt gedragen maar dus niet erg praktisch bij huishoudelijke karweitjes) om haar middel en begint het appartement aan te vegen met een takkenbos (lijkt me niet erg efficiënt) en daarna gaat ze de was doen. Of we onze kleren van gisteren even op de grote hoop in de badkamer willen gooien, dan gaat zij ze wassen. We hadden ze eigenlijk nog een dagje willen dragen maar Sunny legt uit dat het handiger is om je kleren elke dag in de was te doen. Ze worden namelijk met de hand gewassen in een tobbe met koud water dus als je ze te vies laat worden, krijg je ze zo niet makkelijk schoon. “Ze zijn zo weer droog, hoor”, voegt hij eraan toe. “Ze hangt de was uit op het balkon. Binnen een uur of twee kun je ze weer aantrekken”. Ik wil ook nog graag weten hoe het komt dat een paar jongens die zo te horen heel eenvoudige administratieve banen hebben en dus niet veel zullen verdienen, het voor elkaar krijgen om bedienend personeel te onderhouden. Sunny legt uit dat dat heel normaal is in India. Zodra je een inkomen hebt, huur je voor een paar roepies mensen in die armer zijn dan jij om huishoudelijke klussen op te knappen. Dan heb jij het makkelijker want je maakt in loondienst hele lange dagen. En je deelt in je ‘weelde’ met mensen die het slechter hebben. Iedereen tevreden. Oké, ik begrijp het.

De rest van de ochtend gaat verloren met telefonisch onderhandelen over een auto met chauffeur die ons de rest van de dag door Delhi moet rijden. Openbaar vervoer is niet aan de orde. Inmiddels (in 2011) zal er wel een metroverbinding tussen Gurgaon en Delhi zijn. Dat was althans de bedoeling toen, maar in 2005 toen wij er waren, was daar nog geen sprake van (ik heb net op Wikipedia gecheckt maar de verwachting is dat de metro pas gereed zal zijn in 2022). En het fenomeen stads- of streekbussen was onbekend. Bussen reden alleen op veel langere trajecten tussen grote steden. En trouwens, het is er zo ongelooflijk heet dat ik er eigenlijk niets op tegen heb om me te laten vervoeren in een auto met airco. We moeten duidelijk nog acclimatiseren.

Het Rode Fort
Het Rode Fort van Delhi of Lal Qila (Hindi) is een ommuurd paleis, gelegen aan de rivier Yamuna. Het is één van de bekendste bezienswaardigheden in Delhi, en maakt deel uit van de Werelderfgoedlijst van UNESCO. Het is ook de plaats waar de minister-president van India elk jaar op 15 augustus een toespraak houdt, op de dag dat India onafhankelijk werd van Engeland.

Voor een uitgebreide beschrijving van het Rode Fort en haar geschiedenis, kun je beter op internet kijken als het je interesseert. Wij hebben er urenlang rondgeslenterd (van schaduwplek naar enigszins koele ruimte binnen naar schaduwplek) zonder ook maar iets leerzaams in ons op te kunnen nemen. Er waren kleurrijke mensen om te bekijken en er liepen aapjes los rond. Dat vonden wij veel interessanter dan de historische achtergrond van het gebouw. Beschouw dit reisverslag meer als een verslag van persoonlijke herinneringen en ervaringen. Die zijn me nog bijgebleven na 6 jaar.

Reisdagboek
Ik heb nog eens goed gezocht in mijn spullen naar een reisdagboek. Het enige wat ik kon vinden, waren aantekeningen over ons verblijf in de noordelijke heuvels. Niet verwonderlijk want daar was het voor het eerst mogelijk om te schrijven met pen en papier. In Gurgaon en zeker in Agra en Rajasthan was het zo klam heet dat je nog geen drie woorden kon schrijven of je pen deed het al niet meer vanwege het zweet dat op het papier druppelde. En het kostte ook gewoonweg teveel energie. Maar ik heb nog wel de foto’s, en de herinneringen. En die zet ik nu op papier. Voor jullie maar vooral ook voor mezelf. Voor later.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.