Voor kinderloze vrouwen een herkenbaar fenomeen; bij de andere dames zal het een gevoel van medelijden opwekken.

"Rammelende eierstokken"

Voor kinderloze vrouwen een herkenbaar fenomeen; bij de andere dames zal het een gevoel van medelijden opwekken. Zelf, ben ik nu 48 en heb mijn tranen over een leven, zonder eigen kinderen inmiddels gedroogd.

Toch wilde mijn nieuwsgierige geest eens bezien, hoeveel vrouwen dit overkomt en het waarom. Ik heb nu nog geen idee wat ik ga schrijven, wel hoe deze column eindigen zal: een song die mij ter ore kwam, toen ik verdronken in zelfmedelijden mijn tranen de vrije loop liep over het lot wat mij overkwam: nooit een eigen kind. Nooit het leven doorgeven; datgene waar de vrouw voor geschapen is; niets nalaten.

Onderzoek

Kort inlezen op onze wereld wijde bibliotheek brengt in “no time” een schat van gegevens; ondanks mijn gedroogde tranen, die somehow toch weer opwellen, geeft het mij het gevoel van: “I Am Not Alone!”

 

Dat is troost voor lijdende voorwerpen van rammelende eierstokken; ook in ex-situaties; het gevoel blijft hoe dan ook altijd op de achtergrond aanwezig.

 

 

                                                                Redenen vrijwillige kinderloosheid van vrouwen

Slechts één  hit op google brengt mij bij het CBS; een betrouwbare bron. In 2004 verwachtte het CBS dat 20% van de vrouwen van 30 jaar kinderloos zal blijven. De toenemende kinderloosheid is volgens de cijfers te verbinden met het opleidingsniveau. Hoe hoger het opleidingsniveau, hoe groter de “kans” op kinderloosheid. 25% van hogeropgeleide vrouwen blijft kinderloos.

Het krijgen van kinderen kan uitgesteld worden voor de carrière; de geschikte partner wordt niet gevonden; dan wel de partner heeft geen kinderwens; ziekte en invaliditeit zijn genoemde oorzaken.

Zes op de tien kinderloze vrouwen zijn vrijwillig kinderloos.



 

Cijfers
 

“Een korte berekening”: Van alle vrouwen blijft 20%  kinderloos, dat is 1 op de 5 vrouwen. 40% hiervan is onvrijwillig kinderloos; dat is 0,4 op 5 vrouwen; dat brengt ons op 2 op de 25 vrouwen  die ongewenst kinderloos zijn. Opvallend is dat bij hoog opgeleide mannen juist het omgekeerde geldt.(doen vaak aan nakweek; de zogenaamde tweede leg) Zelf val ik keurig in de statistieken: eerst uitstellen; toen een man die geen kinderen meer wilde; ziekte, waarbij het niet mogelijk was.
Genezen en voor mijn veertigste in de overgang. Lullig wellicht, maar we hebben het hier over 1 op de 12,5 vrouwen! Ik vind dat nogal wat en had eerlijk gezegd wat andere (lagere) cijfers verwacht.
 

Hoe voelt het, wat overkomt je. Mijn verhaal.

 Als de roep, die inwendige wens steeds harder wordt, ga je echt spoken zien; het lijkt of de hele wereld zwanger is en of het alleen maar bij jou een probleem oplevert. Je voelt je vaak niet meer thuis bij kennissen, met kinderen, daar je ook geestelijk uit elkaar groeit. Ouders hebben het vaak nog maar over ''eén ding: “de kinderen”.

E

En dan “meisjes onder elkaar.” Een beste vriendin die jong moeder werd en dus jong oma, die op een verjaardag tegen een andere (ook oma) vriendin zegt: dan gaan we keer een oma-weekend houden; waarop ik zeg: “dat is leuk, wanneer? “  en dan horen mocht: “Jij bent geen oma”; Ja, je voelt je dan buitengesloten.

Ook schijnt kinderloosheid een favoriet onderwerp te zijn bij ruzies; wat dacht je van een mailtje: “bemoei je niet met mijn kinderen; kinderen die jij nooit zult krijgen. Of die SMS van een paar maanden geleden: “jij begrijpt dat niet; vrouw die niet kan baren” Detail is dat ik voor de kinderen van die dames bijzonder veel gedaan heb..

Maar ze schijnbaar ook een geliefde stok heb aangereikt om mee te meppen.

 

Ook op de Oma-leeftijd nog rammelende eierstokken

Tijdens het inlezen kwam ik erachter dat ik in een latere leeftijdsfase nog een keer diezelfde pijn zal ontmoeten; ik had immers ook een leuke oma kunnen zijn.

Het zal blijven knagen.

Rouwtherapeute Wilma Deurloo schreef er een boek over: “ik zou een leuke oma zijn” Zij probeert mensen bewust te maken van het isolement van ongewenst kinderloze vrouwen.

kinderloze vrouwen met het gevoel langs de zijlijn mee te moeten kijken en het rouwproces nogmaals mogen doormaken als leeftijdsgenoten oma worden.


 

Woorden van troost
 

Pijn doet het; intens pijn; een verdriet welke je niet eens definiëren kunt, want je kunt het gemis niet eens duiden; je kent het gevoel niet moeder te zijn. Het gevoel van een eigen kind blijft je onbekend. En ja, bij mij kwam dat moment van tranen. Dat moment dat je weet dat je het nooit zal mogen meemaken. Een onuitputtelijke stroom waterlanders. Ik was op een dichtersfestival in 2004 op Ruigoord en had dat grenzeloze verdriet.

Daar kwam Bram Vermeulen op Ruigoord, hij zong een lied achter een piano in de open lucht, in de volle zon; ik had deze song nog nooit gehoord. Maar dat lied bracht mij een ongelofelijke troost en rust.



 

Uit de Steen:

“Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer dezelfde weg kan gaan.

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten,
ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
het water nooit dezelfde weg kan gaan.”



Ik werd me van iets bewust; iets wat ik vergeten was. Immer laat een mens iets na; mijn creatieve uitingen op glas; schilderijtjes; mijn schrijfsels en ook die steen die ik in de rivier gooide, die zorgde dat water nooit dezelfde weg kon gaan. Ik ben een vrouw; moeder van duizenden kinderen welke ik door creativiteit deel met deze wereld.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.